ANG SUNDALONG PATPAT Unang Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng sampalok.

“Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hahanapin ko ang nawawalang ulan,” sagot ng Sundalong Patpat habang inaayos ang papel na sombrero. “Pero hindi hinahanap ang ulan,” nagtatakang nagkamot ng tuktok ang sampalok. “Dumarating ito kung kailan gusto.” “Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang ayaw dumalaw ng ulan,” sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kaniyang kabayong payat. Ikalawang Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng manok. “Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hahanapin ko ang nakalimot na ulan,” sagot ng Sundalong Patpat habang nagpupunas ng pawis na tumatagaktak. “Pero hindi hinahanap ang ulan,” nagtatakang tilaok ng manok. “Dumarating ito kung tinatawagan at dinasalan.” “Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang hindi makarinig ang ulan,” sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kaniyang kabayong payat. Ikatlong Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng bundok. “Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hinahanap ko ang nawawalang ulan,” sagot ng Sundalong Patpat habang hinihimas ang kabayong humihingal. “Matagal nang umalis dito ang ulan,” paliwanag ng kalbong bundok. “Nagtago sa pinakamataas na ulap.” “Kung gayon, aakyatin ko ang ulap,” sabi ng Sundalong Patpat at umimbulog agad sa simoy na pumapagaspas. Ikaapat na Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng ulap. “Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hinahanap ko ang nagtatagong ulan,” sagot ng Sundalong Patpat habang tinatapik ang nahihilong kabayong payat. “Matagal nang umalis dito ang ulan,” paliwanag ng maputlang ulap. “Nagtago sa pusod ng dagat.” “Kung gayon, sisisirin ko ang dagat,” sabi ng Sundalong Patpat at lumundag pabulusok sa mga along nakatinghas. Ikalimang Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng dagat. “Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hinahanap ko ang nagtatagong ulan,” sagot ng Sundalong Patpat at iwinasiwas ang espadang patpat. “Pero hindi nagtatago ang ulan,” paliwanag ng nagniningning na dagat. “Ibinilanggo ni Pugita sa kaniyang mutyang perlas.” “Kung gayon, papatayin ko si Pugita,” sabi ng matapang na Sundalong Patpat. “Palalayain ko ang ulan.”At sinugod ng Sundalong Patpat sakay ng kaniyang kabayong payat ang yungib ni Pugita. Nagulat si Pugita sa biglang pagpasok ng Sundalong Patpat na iwinawasiwas ang espadang patpat. Nagulat si Pugita sa liksi at lakas ng maliit na Sundalong Patpat. Nagulat si Pugita sa talim at talas ng kumikislap na espadang patpat. Una at Ikalawang Pangkat: Mabilis at isa-isang tinigpas ng Sundalong Patpat ang malalaki‟t mahahabang galamay ng mabagal at matabang dambuhala. Isa, dalawa, tatlo. Apat. Lima. Anim. Pito. Walo! Huli na nang magbuga ng maitim na tinta si Pugita. Nasungkit na ng Sundalong Patpat ang mutyang perlas na nakapalawit sa kuwintas ng nalumpong hari ng dagat!

Ikatlo at Ikaapat na Pangkat: Hawak ang perlas, dali-daling sumibad patungong pampang ang Sundalong Patpat sakay ng mabilis na kabayong payat. Pag-ahon ay agad niyang ipinukol ang mutyang perlas paitaas, mataas, mataas na mataas, hanggang umabot sa tiyan ng ulap at sumabog na masaganang ulan. Ikalimang Pangkat: Nagbunyi ang buong daigdig. Sumupling muli‟t naglaro ang mga damo‟t dahon. Nagbihis ng luntian ang mga bukid at bundok. Muling umawit ang mga ibon at ilog… Lahat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng sampalok. “Saan ka na naman dadalhin ng kabayong payat?” “Hahanapin ko ang gusi ng ginto sa puno ng bahaghari,” sagot ng makisig na Sundalong Patpat at pinatakbo ang makisig na kabayong payat.

Natutuhan niyang sarilinin ang pagdaramdam sa panunukso ng mga kaklase. 2. Siya ay naging walang kibo at mapag -isa.” 14. mailap ang mga mata. “Kung totoo iyan ay bakit lagi na lang luma ang isinusuot mo?” 13. kapag nagkaroon ng trabaho ang iyong ama. Mayayaman sila. Natutuhan niyang makibahagi sa malaking suliranin ng kanilang pamilya. Maibibili rin kita ng maraming damit.” 12. Magaganda at iba-iba ang kanilang damit na pamasok sa paaralan. 11. Ipinakita at ipinabatid nila iyon sa kanya. 4. Sa paaralan ay kapansin-pansin ang kanyang pagiging walang imik. Baka makagalitan ako ni Nanay. 6. Kung gusto ninyo ay sasabihin ko na lang kung ano ang tabas. palibahasa ay kupas na at punung-puno pa ng sulsi. May isang batang babaing mahirap. Kapag oras ng kainan at labasan nag kani-kaniyang pagkain. Makintab na rosas ang tela na maraming mumunting bulaklak. Sa sulok ng kanyang mata‟y masusulyapan niya ang mga pagkaing dala ng kanyang mga kaklase gaya ng mansanas. “Alam ninyo. sandwiches. Sa buong pagtataka nila‟y bigla na lamang natutong sumagot ang mahirap na batang babae na laging luma. Paano ay inilalarawan niya hanggang kaliit-liitang detalye ang bawat isa sa kanyang sandaang damit. 8.iisa siya. madalas siyang umiiyak dahil sa panunukso ng mga kaklase at siya‟y nagsusumbong sa ina. kupas at puno ng sulsi ang damit. 5. Mula noon ay naging kaibigan na niya ang mga kaklase. Ang batang babae na ang laging baon ay tinapay na walang palaman. At lumipas pa ang maraming araw. kahit malinis ay halatang luma na. Ang nangyayaring ito ay batid ng kanyang ina. Mabilis ang sagot niya. matagal itong hindi makakibo. halos paanas pa kung magsalita. Mahirap.” 16. Naging mahiyain siya sapagkat maaga niyang nalaman na kaiba ang kanyang kalagayan kung ihahambing sa mga kaklase. kung may ribbon o may bulaklak. halos ay ayaw niyang ipakita ang kanyang baon. kung ano ang tela.” sabi niya sa malakas at nagmamalaking tinig. Nagkatinginan ang kanyang mga kaklase. At nagsimula na nga siya sa kanyang pagkukwento. Di-masarap na pagkain. 10. may tig-isang ribbon sa magkabilang balikat. Lumang damit. Kaya lumayo siya sa kanila. ”ako‟y may sandaang damit sa bahay.labi ang kanyang ina. Pilit na ipinasok nila sa kanyang isip. pipiraso nang kaunti. Pag uwi sa bahay. Hayaan mo. “Bayaan mo sila. siya na ang laging nagsasalita at sila ang nakikinig. Nawala ang kanyang pagiging mahiyain. Lahat sila ay natutuwa sa kanyang kwento tungkol sa sandaang damit. “Sinungaling ka! Ipakita mo muna sa amin para kami maniwala!” iisang sabi nila sa batang mahirap. makapagbabaon ka na rin ng masasarap na pagkain. 9. sasagot lamang kapag tinatawag ng guro. O kaya ay ang kanyang dilaw na pantulog na may burda.” 7.SANDAANG DAMIT 1. Ang panunukso ng mga kaklase ay hindi nagtatapos sa kanyang mga damit. Madalas ay nag . Ayokong maluma agad. 15. Ngunit ang ama ay hindi pa rin nakakuha ng trabaho kaya ganoon pa rin ang kanilang buhay. 3. Ngayon. O ang kanyang puting pansimba na may malapad na sinturon at malaking bulsa. tuloy subo sa bibig. Itatago niya sa kanyang kandungan ang pagkain. Naging masayahin siya bagaman patuloy pa rin ang kanyang pamamayat kahit na ngayo‟y nabibigyan nila siya ng kapiraso ng kanilang baong mansanas o sandwich. “dahil iniingatan ko ang aking sandaang damit. Madalas ay tinutukso siya dahil sa kanyang damit. Tatangkain nilang silipin kung ano ang kanyang pagkain at sila‟y magtatawanan kapag nakita nila na ang kanyang baon ay isa lamang pirasong tinapay na karaniwa‟y walang palaman. Nag-aaral siya. at sabay haplos nito sa kanyang buhok at may pagmamahal na sasabihin sa kanya. Mapapakagat . Lagi siyang nasa isang sulok. mabilis upang hindi malaman ng mga kaklase kung ano ang dalang pagkain. 17. Tulad halimbawa ng isang damit na pamparti. Hanggang nang isang araw ay natuto siyang lumaban. Hindi sila makapaniwala. . mga imported at mamahaling tsokolate . Isa na naman iyong pagkakataong walang magawa ang kanyang mga kaklase kung hindi ang tuksuhin siya. anak. Ang bata naman ay unti-unting nakauunawa sa kanilang kalagayan. Hindi na siya nagsusumbong sa kanyang ina. bolga ang manggas. Sa kanyang pagiging tahimik ay ipinalagay ng kanyang mga kaklase na siya ay kanilang talu-talunan kaya lalong sumidhi ang kanilang pang-aasar. kung ano ang kulay. Ang kanyang damit. Kapag nakaupo na‟y tila ipinagkit. Lagi siyang nakayuko. Hanggang sakong ang haba ng damit. “Hindi ko madadala rito. huwag mo silang pansinin.

. ang buo kong pagkatao. Pagkaraan ng isang linggong hindi pagpasok ay nag-alala ang kanyang mga kaklase at guro. iyon ang ina ng batang mahirap. Lumapit sila sa sulok at nakita nilang ang mga papel na nakadikit sa dingding ay yaong mga drowing ng bawat isa sa sandaang papel. ang init ng gising kong dugo. makukulay. 19. SALAMIN Assunta Cuyegkeng Walang kurap siyang titingin sa akin. itong kakambal ko sa salamin. walang retoke. Dito nagtatago ang aking mangingibig. sisipatin mula paa hanggang ulo at ihaharap sa akin. Ngunit sa mga dumalaw ay di agad ang maysakit ang napagtuunan ng pansin kundi ang mga papel na maayos na nakadikit sa dingding sa may tabi ng papag. Totoo at naroroon ang sinasabi niyang rosas na damit na pamparti. anak. ang hininga ng Diyos na matiyagang nakikinig. Naroroon din ang drowing ng kanyang damit pantulog. Sa isang sulok ay isang lumang papag at doon nakaratay ang batang babaing may sakit pala. Magaganda. kapatid. ina at ama. hindi pumasok sa klase ang mahirap na batang babaing may sandaang damit. 21. ang kanyang pansimba. Lumabas ang isang babaing payat. hindi itim. Isang araw. Naroong lahat ang kanyang naikuwento. kung minsan. Walang kurap siyang magmamasid. pag-aaralan ang takbo ng aking dibdib na kung minsan. Ang natagpuan nilang bahay ay sira-sira at nakagiray na sa kalumaan. Tatapatan niya ako. 20. Saka ng sumunod na araw at ng sumunod pang araw.18. Sandaang damit na pawang drowing lamang. ang mga sinasabi niyang pamasok sa paaralan na kailanma‟y hindi nasilayan ng mga kaklase dahil ayon sa kanya‟y nakatago at iniingatan sa bahay. Sila ay pinatuloy at nakita nila ang maliit na kabuuan ng kabahayan na salat na salat sa marangyang kasangkapan. natutulog. kumakabog. Isang araw ay nagpasya silang dalawin ang batang matagal ng absent sa klase. Pag-aaralan ang linya at pekas na unti-unti nang kumalat sa aking mukha pag-aaralan pati ang mata kong kape pala ang kulay.

Nagdulot iyon ng aming pagtatalo. Tumatanggi ang aking mahal. Ibig kong tulungan ang aking kabiyak sa kaniyang mabibigat na gawain. at manalamin sa malinaw na tubig habang sinusuklay ang mababangong buhok. Wari ko. lupa. Ngunit tuwing tititig ako sa tubig.ANG PINTOR Jerry Gracio Gumuhit siya ng ibon Lumipad ito palayo Gumuhit siya ng isda. Madalas akong gumawi sa aming pasigan. Napapatigalgal si Tungkung Langit tuwing maririnig ang aking tinig. Halimbawa. ang nakikita ko‟y hindi ang sarili kundi ang minamahal na si Tungkung Langit. hindi mawala sa aking kalooban ang pagkainip. niligawan niya ako nang napakatagal. Malimit kong marinig ang saluysoy ng tubig. Kaparis ko rin naman siyang bathala. Malantik ang aking balakang at balingkinitan ang mahalimuyak na katawan. O kung paano mapasisiklab ang apoy sa napakabilis na paraan. At inangkin siya ng kambas. na siya ko namang kinayamutan. At ang pag-iral na yaon ang sinasagkaan ng aking pinakamamahal. “ikaw ang iibigin ko saan man ako sumapit!” Pinaniwalaan ko ang kaniyang sinambit. kung paano itatakda ang hihip ng hangin. Bagaman inaaliw ko ang sarili sa paghabi ng mga karunungang ipamamana sa aming magiging anak. Lumangoy ito sa hangin. “Alunsina. di ko nais na makita kang nagpapakapagod!” Tuwing naririnig ko ang gayong payo ni Tungkung Langit. O kung paano gagawing malusog ang mga lupain upang mapasupling nang mabilis ang mga pananim. Nabighani si Tungkung Langit nang una niya akong makita. Kaming dalawa lamang ang pinag-ugatan ng buhay. Ngunit ano man ang aking naisin ay hindi ko maisakatuparan. matalas ang aking isip na tumutugma lamang sa gaya ng isip ni Tungkung Langit. at tubig. Iginuhit niya ang sarili. Napakasipag ng aking kabiyak. si Alunsina.” aniya. Alunsina. Samantala‟y malimit akong maiwan sa aming tahanan. Iniatang niya sa kaniyang balikat ang karaniwang daloy ng hangin. at tila laging malayo . hindi ko mapigil ang maghinanakit. bathala na may angkin ding kapangyarihan at dunong. ALAMAT NI TUNGKUNG LANGIT Hindi makapaniwala ang mga tao noon na wala naman talagang langit at lupa. nang sikapin niyang itakda ang kaayusan sa daloy ng mga bagay at buhay sa buong kalawakan. Ibig kong maging makabuluhan ang pag-iral. Makikita ko na lamang siyang umaalis sa aming tahanan nang napakaaga. At paanong hindi mapaiibig si Tungkung Langit sa akin? Mahahaba‟t mala-sutla ang buhok kong itim. Gumuhit siya ng bulaklak. Kaya sinikap ng aking matipuno‟t makapangyarihang kabiyak na dalhin ako doon sa pook na walang humpay ang pag-agos ng dalisay. at iyon ang aking nadama. Umaapaw ang pag-ibig niya. Higit sa lahat. itinakda ng aming kasaysayan ang paglitaw ng daigdig ng mga tao. Ako. maligamgam na tubigan. lalong nagiging abala si Tungkung Langit sa kaniyang paggawa ng kung ano-anong bagay. na siya ko namang sinasabayan sa paghimig ng maririkit na awit. Tila nagtutukop siya ng mga tainga upang hindi na marinig ang aking pagpupumilit. Araw-araw. Nagkalat ang halimuyak sa dilim. Sabihin nang natutuhan ko kung paano mabagabag. kunot ang noo. Mula sa kaibuturan ng kawalan. at ang asawa kong si Tungkung Langit ang pinagmulan ng lahat ng bagay. “Dito ka na lamang sa ating tahanan. apoy. napakahaba ang buong maghapon kung naroroon lamang ako‟t namimintana sa napakalaki naming bahay. sintagal ng pagkakabuo ng tila walang katapusang kalawakan na inyong tinitingala tuwing gabi. At ang malamig na simoy sa paligid ang lalo yatang nagpapainit ng aming dibdib kapag kami‟y nagniniig. Katunayan.

” May bahid ng pagmamadali ang tinig ng aking minamahal. Ipinukol niya lahat ang mga alahas sa kalawakan upang masilayan ko. kinuha niya sa dati naming silid ang mga nilikha kong alahas. Pumaloob din si Tungkung Langit sa daigdig na nilikha niya na laan lamang sa mga tao. Natunugan ni Tungkung Langit ang aking ginawa. maiibigan ito ni Alunsina. Humanap pa ng mga paraan ang dati kong kabiyak upang paamuin ako. Aaluin ko siya at pipisilin naman niya ang aking mga palad . Halimbawa. Lumungkot nang lumungkot si Tungkung Langit at laging mainit ang ulo. Dahil sa nangyari. matututo rin si Tungkung Langit na magpahalaga sa kahit na munting bagay.” Umaalingawngaw ang tinig ni Tungkung Langit at inaamo ako dito sa aking bagong pinaghihimpilan upang ako‟y magbalik sa kaniya. naisip niyang lumikha ng malalawak na karagatan upang maging salamin ko. Pumusyaw ang dating matitingkad na palamuti sa aming bahay. Sa mga sandaling yaon. Nang lumabas ako sa pintuan. nadarama ko ang kaniyang paghikbi. Naging buwan ang dati kong ginintuang suklay. Nakita ko sa kaniyang mga mata ang paglalagablab. Umalis nga si Tungkung Langit at nagtungo kung saan. hindi ko mapigil ang aking mga luha na pumatak.ang iniisip. Kahit malawak ang puwang sa aming pagitan. Mula noon. mahilig si Alunsina na manalamin sa gilid ng aming sapa? Nababaliw si Tungkung Langit. nagsisimula nang mamuo sa aking kalooban ang matinding paninibugho sa kaniyang ginagawa. inagaw niya sa akin ang kapangyarihan ko. Subalit pinatititikan ko siya sa dayaray upang mabatid ang kaniyang paroroonan. “Mabuti naman. Ang kaniyang pagkabigo na mapanumbalik ang aking pagmamahal ay higit niyang dinamdam. Oo. at naging araw ang ginawa kong pamutong sa ulo. may mahalaga akong gawaing kailangang matapos. hindi na muli akong nagbalik sa kaniyang piling. muli siyang nabigo dahil hindi ako nagbalik sa kaniyang piling. damo. at punongkahoy. Alam kong nagkamali ng pasiya si Tungkung Langit na hiwalayan ako. Ayoko nang magbalik pa sa kaniya. Sinlamig ng bato ang buong paligid. Ipinaabot sa akin ng dayaray ang naganap sa dati naming tahanan ni Tungkung Langit. nadarama ko ang kaniyang pighati. . inaasam-asam niya na muli akong magbabalik sa kaniyang piling sa paniniwalang ibig kong makamit muli ang kapangyarihang inagaw niya sa akin. “Ang ginagawa ko‟y para mapabuti ang daloy ng aking mga nilikha sa daigdig ng mga tao!” Napoot ang aking kabiyak sa akin. Habang nakasakay sa ulap. “Marahil. hindi na muli akong lumingon nang hindi ko makita ang bathalang inibig ko noong una pa man. . Ipinagtabuyan niya ako palabas sa aming tahanan. Ibig ko siyang sundan. Nagdulot din yaon sa kaniya upang lalong maging malikhain sa paghahanap. “Mahal kong Alunsina. “Ano ba naman ang dapat mong ipanibugho. Hubad ako nang una niyang makita. baging. nilisan ko ang aming bahay nang walang taglay na anumang mahalagang bagay. Gayunman. Dumating ang yugtong nagpaalam ang aking kabiyak. Magpahinga ka. “Alunsina. nagdulot din yaon ng mainit na pagtatalo sa panig naming dalawa.” sabi ko sa dayaray. aniya. Hubad di ako nang kami‟y maghiwalay. Kahit ano pa ang gawin ni Tungkung Langit. Ngunit hindi. at lumalabas sa kaniyang bibig ang usok ng pagkapoot. palumpong. Samantala. .” ani Tungkung Langit. pinapangarap niyang muling marinig ang aking matarling na tinig. Alunsina?” asik ni Tungkung Langit sa akin. Hindi ko kailangan ang kapangyarihan kung magiging katumbas iyon ng pagkabilanggo sa loob ng bahay at paglimot sa sariling pag-iral. napapakagat-labi na lamang ako habang may pumipitlag sa aking kalooban. “Huwag mo na akong hintayin ngayong gabi‟t maaga kang matulog.” ang tila narinig kong sinabi niya. naghunos na mga bituin ang mga hiyas ko‟t mutya. Lingid sa kaniya. Nagalit siya sa dayaray at ang dayaray ay isinumpa niyang paulit-ulit na hihihip sa dalampasigan upang ipagunita ang pagsunod niya sa nasabing bathala. “Ngayon. Hind gayon kababaw ang aking katauhang mabilis maaakit sa karagatan. Hindi ko kailangan ang aking kapangyarihan kung ang kapangyarihan ay hindi mo rin naman magagamit. . Oo. Magbabalik din agad ako. Ngunit nanatili siyang bigo. kapag natapos ko na ang lahat ay wala ka nang hahanapin pa!” At malimit nagbabalik lamang siya kapag malalim na ang gabi. Lumipas ang panahon at patuloy niya akong hinanap. Akala niya‟y maaakit ako sa kaniyang gawi. nabalitaan ko na lamang na pinananabikan niya ang paghihintay ko sa kaniya kahit sa gitna ng magdamag. Naghasik siya ng mga buto at nagpasupling ng napakaraming halaman. Ayoko. hinahanap niya ang aking maiinit na halik at yakap. Hindi ba.

at sa aking kumakawag na supling. la. la.Namighati siya. May panahong tumitindi ang kaniyang pighati. Ang mga luha ni Tungkung Langit ang huhugas sa akin. na alam mo na ang lahat na kailangang malaman Sariling pagraranas ang aking pamamagitan Nagkakamali ka kung akala mo na ang buhay ay isang mumunting paraiso lamang La. la. la. Lumuha nang lumuha si Tungkung Langit. kaya huwag kayong magtaka kung bakit umuulan. gaya lamang ng naganap sa akin dati doon sa aming tirahan. la La. Kapag siya‟y humahagulgol. la . at ang kaniyang pagluha ay nagdulot sa unang pagkakataon ng pag-ulan. la. la. kahit bata pa man Nais ko sanang malaman ang mali sa katotohanan Sariling pagraranas ang aking pamamagitan Imulat ang isipan sa mga kulay ng buhay Maging tunay na malaya „sang katangi-tanging bata Batang-bata ka pa at marami ka pang kailangang malamn at intindihin sa mundo Nais ko sanang malaman ang mali sa katotohanan Batang-bata ka lang at akala mo na. BATANG BATA KA PA LYRICS Batang-bata ka pa at marami ka pang Kailangang malaman at intindihin sa mundo Yan ang totoo Nagkakamali ka kung akala mo na Ang buhay ay isang mumunting paraiso lamang Batang-bata ka lang at akala mo na Na alam mo na ang lahat na kailangan mong malaman buhay ay di ganyan Tanggapin mo na lang ang katotohanan Na ikaw ay isang musmos lang na wala pang alam Makinig ka na lang. At nadama niya kung paanong mamuhay nang mag-isa. makinig ka na lang Ganyan talaga ang buhay lagi kang nasasabihan Pagkat ikaw ay bata at wala pang nalalaman Makinig ka sa „king payo pagkat musmos pa lamang At malaman nang maaga ang wasto sa kamalian Batang-bata ako at nalalaman ko „to Inaamin ko rin na kulang ang aking nalalaman at nauunawaan Ngunit kahitganyan ang kinalalagyan Alam mo na may karapatan angbawat nilalang kahit bata pa man. nagbubunga yaon ng malalakas na pagkulog at pagkidlat. la. la. la. la.

VALDEZ Ipinasa kay: MRS. BLANCA N.Ipininasa ni: SERGE CLEVERY DAVE R. BALANG .

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful