P. 1
Ang Sundalong Patpat

Ang Sundalong Patpat

4.67

|Views: 27,749|Likes:
Published by Ayanami Rei

More info:

Categories:Types, School Work
Published by: Ayanami Rei on Aug 13, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOCX, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

06/12/2015

pdf

text

original

ANG SUNDALONG PATPAT Unang Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng sampalok.

“Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hahanapin ko ang nawawalang ulan,” sagot ng Sundalong Patpat habang inaayos ang papel na sombrero. “Pero hindi hinahanap ang ulan,” nagtatakang nagkamot ng tuktok ang sampalok. “Dumarating ito kung kailan gusto.” “Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang ayaw dumalaw ng ulan,” sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kaniyang kabayong payat. Ikalawang Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng manok. “Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hahanapin ko ang nakalimot na ulan,” sagot ng Sundalong Patpat habang nagpupunas ng pawis na tumatagaktak. “Pero hindi hinahanap ang ulan,” nagtatakang tilaok ng manok. “Dumarating ito kung tinatawagan at dinasalan.” “Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang hindi makarinig ang ulan,” sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kaniyang kabayong payat. Ikatlong Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng bundok. “Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hinahanap ko ang nawawalang ulan,” sagot ng Sundalong Patpat habang hinihimas ang kabayong humihingal. “Matagal nang umalis dito ang ulan,” paliwanag ng kalbong bundok. “Nagtago sa pinakamataas na ulap.” “Kung gayon, aakyatin ko ang ulap,” sabi ng Sundalong Patpat at umimbulog agad sa simoy na pumapagaspas. Ikaapat na Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng ulap. “Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hinahanap ko ang nagtatagong ulan,” sagot ng Sundalong Patpat habang tinatapik ang nahihilong kabayong payat. “Matagal nang umalis dito ang ulan,” paliwanag ng maputlang ulap. “Nagtago sa pusod ng dagat.” “Kung gayon, sisisirin ko ang dagat,” sabi ng Sundalong Patpat at lumundag pabulusok sa mga along nakatinghas. Ikalimang Pangkat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng dagat. “Saan ka dadalhin ng kabayong payat?” “Hinahanap ko ang nagtatagong ulan,” sagot ng Sundalong Patpat at iwinasiwas ang espadang patpat. “Pero hindi nagtatago ang ulan,” paliwanag ng nagniningning na dagat. “Ibinilanggo ni Pugita sa kaniyang mutyang perlas.” “Kung gayon, papatayin ko si Pugita,” sabi ng matapang na Sundalong Patpat. “Palalayain ko ang ulan.”At sinugod ng Sundalong Patpat sakay ng kaniyang kabayong payat ang yungib ni Pugita. Nagulat si Pugita sa biglang pagpasok ng Sundalong Patpat na iwinawasiwas ang espadang patpat. Nagulat si Pugita sa liksi at lakas ng maliit na Sundalong Patpat. Nagulat si Pugita sa talim at talas ng kumikislap na espadang patpat. Una at Ikalawang Pangkat: Mabilis at isa-isang tinigpas ng Sundalong Patpat ang malalaki‟t mahahabang galamay ng mabagal at matabang dambuhala. Isa, dalawa, tatlo. Apat. Lima. Anim. Pito. Walo! Huli na nang magbuga ng maitim na tinta si Pugita. Nasungkit na ng Sundalong Patpat ang mutyang perlas na nakapalawit sa kuwintas ng nalumpong hari ng dagat!

Ikatlo at Ikaapat na Pangkat: Hawak ang perlas, dali-daling sumibad patungong pampang ang Sundalong Patpat sakay ng mabilis na kabayong payat. Pag-ahon ay agad niyang ipinukol ang mutyang perlas paitaas, mataas, mataas na mataas, hanggang umabot sa tiyan ng ulap at sumabog na masaganang ulan. Ikalimang Pangkat: Nagbunyi ang buong daigdig. Sumupling muli‟t naglaro ang mga damo‟t dahon. Nagbihis ng luntian ang mga bukid at bundok. Muling umawit ang mga ibon at ilog… Lahat: “Saan ka pupunta, O, Sundalong Patpat,” tanong ng sampalok. “Saan ka na naman dadalhin ng kabayong payat?” “Hahanapin ko ang gusi ng ginto sa puno ng bahaghari,” sagot ng makisig na Sundalong Patpat at pinatakbo ang makisig na kabayong payat.

halos paanas pa kung magsalita. kahit malinis ay halatang luma na. Hindi sila makapaniwala. palibahasa ay kupas na at punung-puno pa ng sulsi. 3.iisa siya. Siya ay naging walang kibo at mapag -isa. Sa kanyang pagiging tahimik ay ipinalagay ng kanyang mga kaklase na siya ay kanilang talu-talunan kaya lalong sumidhi ang kanilang pang-aasar. Sa sulok ng kanyang mata‟y masusulyapan niya ang mga pagkaing dala ng kanyang mga kaklase gaya ng mansanas. Lahat sila ay natutuwa sa kanyang kwento tungkol sa sandaang damit. Ngunit ang ama ay hindi pa rin nakakuha ng trabaho kaya ganoon pa rin ang kanilang buhay.labi ang kanyang ina. Ipinakita at ipinabatid nila iyon sa kanya. “Alam ninyo. Hayaan mo. “Sinungaling ka! Ipakita mo muna sa amin para kami maniwala!” iisang sabi nila sa batang mahirap. Natutuhan niyang makibahagi sa malaking suliranin ng kanilang pamilya. Hindi na siya nagsusumbong sa kanyang ina. 15. Tulad halimbawa ng isang damit na pamparti. Ngayon. Magaganda at iba-iba ang kanilang damit na pamasok sa paaralan. Hanggang nang isang araw ay natuto siyang lumaban. Kaya lumayo siya sa kanila. Ang nangyayaring ito ay batid ng kanyang ina. Madalas ay nag . Ang kanyang damit. halos ay ayaw niyang ipakita ang kanyang baon. Madalas ay tinutukso siya dahil sa kanyang damit. makapagbabaon ka na rin ng masasarap na pagkain. 2. Tatangkain nilang silipin kung ano ang kanyang pagkain at sila‟y magtatawanan kapag nakita nila na ang kanyang baon ay isa lamang pirasong tinapay na karaniwa‟y walang palaman.” 12. Pilit na ipinasok nila sa kanyang isip. Mayayaman sila.” 14. Naging mahiyain siya sapagkat maaga niyang nalaman na kaiba ang kanyang kalagayan kung ihahambing sa mga kaklase. at sabay haplos nito sa kanyang buhok at may pagmamahal na sasabihin sa kanya. Kapag oras ng kainan at labasan nag kani-kaniyang pagkain. anak. matagal itong hindi makakibo. Ang bata naman ay unti-unting nakauunawa sa kanilang kalagayan. Makintab na rosas ang tela na maraming mumunting bulaklak. Itatago niya sa kanyang kandungan ang pagkain. sandwiches.SANDAANG DAMIT 1. Kapag nakaupo na‟y tila ipinagkit. mailap ang mga mata. siya na ang laging nagsasalita at sila ang nakikinig. Pag uwi sa bahay. At lumipas pa ang maraming araw. Sa paaralan ay kapansin-pansin ang kanyang pagiging walang imik. O kaya ay ang kanyang dilaw na pantulog na may burda. tuloy subo sa bibig. 6. Lagi siyang nasa isang sulok. may tig-isang ribbon sa magkabilang balikat. Lagi siyang nakayuko. Sa buong pagtataka nila‟y bigla na lamang natutong sumagot ang mahirap na batang babae na laging luma. Mahirap. kung ano ang kulay. May isang batang babaing mahirap. Nag-aaral siya. 9.” sabi niya sa malakas at nagmamalaking tinig. 5. 8. . “Bayaan mo sila. Ang panunukso ng mga kaklase ay hindi nagtatapos sa kanyang mga damit. mga imported at mamahaling tsokolate . kung ano ang tela. Naging masayahin siya bagaman patuloy pa rin ang kanyang pamamayat kahit na ngayo‟y nabibigyan nila siya ng kapiraso ng kanilang baong mansanas o sandwich. Baka makagalitan ako ni Nanay. Maibibili rin kita ng maraming damit. Di-masarap na pagkain. 4. ”ako‟y may sandaang damit sa bahay. Lumang damit. 10. Nagkatinginan ang kanyang mga kaklase. bolga ang manggas. madalas siyang umiiyak dahil sa panunukso ng mga kaklase at siya‟y nagsusumbong sa ina. Mapapakagat . Mula noon ay naging kaibigan na niya ang mga kaklase. Mabilis ang sagot niya.” 7. Kung gusto ninyo ay sasabihin ko na lang kung ano ang tabas. Isa na naman iyong pagkakataong walang magawa ang kanyang mga kaklase kung hindi ang tuksuhin siya. 11. “dahil iniingatan ko ang aking sandaang damit. huwag mo silang pansinin. pipiraso nang kaunti. “Hindi ko madadala rito. Ang batang babae na ang laging baon ay tinapay na walang palaman. kupas at puno ng sulsi ang damit. Nawala ang kanyang pagiging mahiyain. mabilis upang hindi malaman ng mga kaklase kung ano ang dalang pagkain.” 16. kung may ribbon o may bulaklak. kapag nagkaroon ng trabaho ang iyong ama. Natutuhan niyang sarilinin ang pagdaramdam sa panunukso ng mga kaklase. 17. “Kung totoo iyan ay bakit lagi na lang luma ang isinusuot mo?” 13. At nagsimula na nga siya sa kanyang pagkukwento. Paano ay inilalarawan niya hanggang kaliit-liitang detalye ang bawat isa sa kanyang sandaang damit. O ang kanyang puting pansimba na may malapad na sinturon at malaking bulsa. Ayokong maluma agad. Hanggang sakong ang haba ng damit. sasagot lamang kapag tinatawag ng guro.

iyon ang ina ng batang mahirap. hindi pumasok sa klase ang mahirap na batang babaing may sandaang damit. makukulay. Totoo at naroroon ang sinasabi niyang rosas na damit na pamparti. Magaganda. kapatid. itong kakambal ko sa salamin. kumakabog. Naroroon din ang drowing ng kanyang damit pantulog. pag-aaralan ang takbo ng aking dibdib na kung minsan. Ang natagpuan nilang bahay ay sira-sira at nakagiray na sa kalumaan. Ngunit sa mga dumalaw ay di agad ang maysakit ang napagtuunan ng pansin kundi ang mga papel na maayos na nakadikit sa dingding sa may tabi ng papag. Pagkaraan ng isang linggong hindi pagpasok ay nag-alala ang kanyang mga kaklase at guro. SALAMIN Assunta Cuyegkeng Walang kurap siyang titingin sa akin. ang kanyang pansimba. walang retoke. Lumabas ang isang babaing payat. 21. hindi itim. Sa isang sulok ay isang lumang papag at doon nakaratay ang batang babaing may sakit pala. ang mga sinasabi niyang pamasok sa paaralan na kailanma‟y hindi nasilayan ng mga kaklase dahil ayon sa kanya‟y nakatago at iniingatan sa bahay. Isang araw ay nagpasya silang dalawin ang batang matagal ng absent sa klase. ang hininga ng Diyos na matiyagang nakikinig. Saka ng sumunod na araw at ng sumunod pang araw. natutulog. Dito nagtatago ang aking mangingibig.18. ang buo kong pagkatao. anak. sisipatin mula paa hanggang ulo at ihaharap sa akin. Walang kurap siyang magmamasid. kung minsan. Sila ay pinatuloy at nakita nila ang maliit na kabuuan ng kabahayan na salat na salat sa marangyang kasangkapan. . ang init ng gising kong dugo. ina at ama. Naroong lahat ang kanyang naikuwento. Lumapit sila sa sulok at nakita nilang ang mga papel na nakadikit sa dingding ay yaong mga drowing ng bawat isa sa sandaang papel. 19. 20. Isang araw. Pag-aaralan ang linya at pekas na unti-unti nang kumalat sa aking mukha pag-aaralan pati ang mata kong kape pala ang kulay. Tatapatan niya ako. Sandaang damit na pawang drowing lamang.

Sabihin nang natutuhan ko kung paano mabagabag. Nagkalat ang halimuyak sa dilim. Mula sa kaibuturan ng kawalan. na siya ko namang sinasabayan sa paghimig ng maririkit na awit. at iyon ang aking nadama. Makikita ko na lamang siyang umaalis sa aming tahanan nang napakaaga. Umaapaw ang pag-ibig niya. Nagdulot iyon ng aming pagtatalo. Napakasipag ng aking kabiyak. at manalamin sa malinaw na tubig habang sinusuklay ang mababangong buhok. hindi mawala sa aking kalooban ang pagkainip. Katunayan. maligamgam na tubigan. “Alunsina. Ngunit tuwing tititig ako sa tubig. bathala na may angkin ding kapangyarihan at dunong. Ngunit ano man ang aking naisin ay hindi ko maisakatuparan. lupa. Malimit kong marinig ang saluysoy ng tubig. Alunsina. napakahaba ang buong maghapon kung naroroon lamang ako‟t namimintana sa napakalaki naming bahay. matalas ang aking isip na tumutugma lamang sa gaya ng isip ni Tungkung Langit. kung paano itatakda ang hihip ng hangin. Higit sa lahat. Kaya sinikap ng aking matipuno‟t makapangyarihang kabiyak na dalhin ako doon sa pook na walang humpay ang pag-agos ng dalisay. Iginuhit niya ang sarili. niligawan niya ako nang napakatagal. at tubig. O kung paano mapasisiklab ang apoy sa napakabilis na paraan. Ako. hindi ko mapigil ang maghinanakit. Kaming dalawa lamang ang pinag-ugatan ng buhay. O kung paano gagawing malusog ang mga lupain upang mapasupling nang mabilis ang mga pananim. apoy. Ibig kong tulungan ang aking kabiyak sa kaniyang mabibigat na gawain. sintagal ng pagkakabuo ng tila walang katapusang kalawakan na inyong tinitingala tuwing gabi. di ko nais na makita kang nagpapakapagod!” Tuwing naririnig ko ang gayong payo ni Tungkung Langit. “Dito ka na lamang sa ating tahanan. Nabighani si Tungkung Langit nang una niya akong makita.ANG PINTOR Jerry Gracio Gumuhit siya ng ibon Lumipad ito palayo Gumuhit siya ng isda. Tila nagtutukop siya ng mga tainga upang hindi na marinig ang aking pagpupumilit. itinakda ng aming kasaysayan ang paglitaw ng daigdig ng mga tao. Wari ko. kunot ang noo. Kaparis ko rin naman siyang bathala. Gumuhit siya ng bulaklak. At paanong hindi mapaiibig si Tungkung Langit sa akin? Mahahaba‟t mala-sutla ang buhok kong itim. si Alunsina. “ikaw ang iibigin ko saan man ako sumapit!” Pinaniwalaan ko ang kaniyang sinambit. Madalas akong gumawi sa aming pasigan. Tumatanggi ang aking mahal. Malantik ang aking balakang at balingkinitan ang mahalimuyak na katawan. At ang malamig na simoy sa paligid ang lalo yatang nagpapainit ng aming dibdib kapag kami‟y nagniniig. Halimbawa. ALAMAT NI TUNGKUNG LANGIT Hindi makapaniwala ang mga tao noon na wala naman talagang langit at lupa. Araw-araw. Bagaman inaaliw ko ang sarili sa paghabi ng mga karunungang ipamamana sa aming magiging anak. Ibig kong maging makabuluhan ang pag-iral. Lumangoy ito sa hangin. lalong nagiging abala si Tungkung Langit sa kaniyang paggawa ng kung ano-anong bagay. at ang asawa kong si Tungkung Langit ang pinagmulan ng lahat ng bagay. Napapatigalgal si Tungkung Langit tuwing maririnig ang aking tinig. Samantala‟y malimit akong maiwan sa aming tahanan. ang nakikita ko‟y hindi ang sarili kundi ang minamahal na si Tungkung Langit. Iniatang niya sa kaniyang balikat ang karaniwang daloy ng hangin. at tila laging malayo . At inangkin siya ng kambas. na siya ko namang kinayamutan.” aniya. nang sikapin niyang itakda ang kaayusan sa daloy ng mga bagay at buhay sa buong kalawakan. At ang pag-iral na yaon ang sinasagkaan ng aking pinakamamahal.

Humanap pa ng mga paraan ang dati kong kabiyak upang paamuin ako. maiibigan ito ni Alunsina. at naging araw ang ginawa kong pamutong sa ulo. Ngunit hindi.” May bahid ng pagmamadali ang tinig ng aking minamahal. inagaw niya sa akin ang kapangyarihan ko. palumpong. Pumaloob din si Tungkung Langit sa daigdig na nilikha niya na laan lamang sa mga tao. Ayoko. Alunsina?” asik ni Tungkung Langit sa akin. Ipinukol niya lahat ang mga alahas sa kalawakan upang masilayan ko. Pumusyaw ang dating matitingkad na palamuti sa aming bahay.” Umaalingawngaw ang tinig ni Tungkung Langit at inaamo ako dito sa aking bagong pinaghihimpilan upang ako‟y magbalik sa kaniya. hindi ko mapigil ang aking mga luha na pumatak.ang iniisip. Ibig ko siyang sundan. damo. Akala niya‟y maaakit ako sa kaniyang gawi. Habang nakasakay sa ulap. nabalitaan ko na lamang na pinananabikan niya ang paghihintay ko sa kaniya kahit sa gitna ng magdamag. “Mahal kong Alunsina. . kapag natapos ko na ang lahat ay wala ka nang hahanapin pa!” At malimit nagbabalik lamang siya kapag malalim na ang gabi. Lumipas ang panahon at patuloy niya akong hinanap. Sinlamig ng bato ang buong paligid. Ayoko nang magbalik pa sa kaniya. Ang kaniyang pagkabigo na mapanumbalik ang aking pagmamahal ay higit niyang dinamdam. Halimbawa. mahilig si Alunsina na manalamin sa gilid ng aming sapa? Nababaliw si Tungkung Langit. Nagalit siya sa dayaray at ang dayaray ay isinumpa niyang paulit-ulit na hihihip sa dalampasigan upang ipagunita ang pagsunod niya sa nasabing bathala. Ipinaabot sa akin ng dayaray ang naganap sa dati naming tahanan ni Tungkung Langit. Umalis nga si Tungkung Langit at nagtungo kung saan. Naging buwan ang dati kong ginintuang suklay. Oo. . “Alunsina. Nakita ko sa kaniyang mga mata ang paglalagablab. Oo. Mula noon. Sa mga sandaling yaon. Ipinagtabuyan niya ako palabas sa aming tahanan. kinuha niya sa dati naming silid ang mga nilikha kong alahas. “Mabuti naman. Gayunman.” ani Tungkung Langit. naisip niyang lumikha ng malalawak na karagatan upang maging salamin ko. . Magpahinga ka. nadarama ko ang kaniyang paghikbi. hindi na muli akong nagbalik sa kaniyang piling. Ngunit nanatili siyang bigo. Subalit pinatititikan ko siya sa dayaray upang mabatid ang kaniyang paroroonan. hinahanap niya ang aking maiinit na halik at yakap. matututo rin si Tungkung Langit na magpahalaga sa kahit na munting bagay. Lumungkot nang lumungkot si Tungkung Langit at laging mainit ang ulo. Samantala. Hindi ba. hindi na muli akong lumingon nang hindi ko makita ang bathalang inibig ko noong una pa man. nilisan ko ang aming bahay nang walang taglay na anumang mahalagang bagay. Natunugan ni Tungkung Langit ang aking ginawa. . “Ang ginagawa ko‟y para mapabuti ang daloy ng aking mga nilikha sa daigdig ng mga tao!” Napoot ang aking kabiyak sa akin. at punongkahoy. pinapangarap niyang muling marinig ang aking matarling na tinig. Hubad ako nang una niyang makita. napapakagat-labi na lamang ako habang may pumipitlag sa aking kalooban. Kahit malawak ang puwang sa aming pagitan. muli siyang nabigo dahil hindi ako nagbalik sa kaniyang piling. Hindi ko kailangan ang kapangyarihan kung magiging katumbas iyon ng pagkabilanggo sa loob ng bahay at paglimot sa sariling pag-iral. Dahil sa nangyari. Lingid sa kaniya. Nang lumabas ako sa pintuan. Naghasik siya ng mga buto at nagpasupling ng napakaraming halaman. Nagdulot din yaon sa kaniya upang lalong maging malikhain sa paghahanap.” sabi ko sa dayaray.” ang tila narinig kong sinabi niya. Aaluin ko siya at pipisilin naman niya ang aking mga palad . “Huwag mo na akong hintayin ngayong gabi‟t maaga kang matulog. Kahit ano pa ang gawin ni Tungkung Langit. inaasam-asam niya na muli akong magbabalik sa kaniyang piling sa paniniwalang ibig kong makamit muli ang kapangyarihang inagaw niya sa akin. Hubad di ako nang kami‟y maghiwalay. naghunos na mga bituin ang mga hiyas ko‟t mutya. may mahalaga akong gawaing kailangang matapos. Alam kong nagkamali ng pasiya si Tungkung Langit na hiwalayan ako. “Ano ba naman ang dapat mong ipanibugho. nadarama ko ang kaniyang pighati. baging. Hind gayon kababaw ang aking katauhang mabilis maaakit sa karagatan. nagdulot din yaon ng mainit na pagtatalo sa panig naming dalawa. at lumalabas sa kaniyang bibig ang usok ng pagkapoot. Dumating ang yugtong nagpaalam ang aking kabiyak. Magbabalik din agad ako. nagsisimula nang mamuo sa aking kalooban ang matinding paninibugho sa kaniyang ginagawa. “Ngayon. “Marahil. aniya. Hindi ko kailangan ang aking kapangyarihan kung ang kapangyarihan ay hindi mo rin naman magagamit.

la. Lumuha nang lumuha si Tungkung Langit. la. la. la. la. gaya lamang ng naganap sa akin dati doon sa aming tirahan. at sa aking kumakawag na supling. makinig ka na lang Ganyan talaga ang buhay lagi kang nasasabihan Pagkat ikaw ay bata at wala pang nalalaman Makinig ka sa „king payo pagkat musmos pa lamang At malaman nang maaga ang wasto sa kamalian Batang-bata ako at nalalaman ko „to Inaamin ko rin na kulang ang aking nalalaman at nauunawaan Ngunit kahitganyan ang kinalalagyan Alam mo na may karapatan angbawat nilalang kahit bata pa man. na alam mo na ang lahat na kailangang malaman Sariling pagraranas ang aking pamamagitan Nagkakamali ka kung akala mo na ang buhay ay isang mumunting paraiso lamang La. at ang kaniyang pagluha ay nagdulot sa unang pagkakataon ng pag-ulan. kaya huwag kayong magtaka kung bakit umuulan. May panahong tumitindi ang kaniyang pighati. la . At nadama niya kung paanong mamuhay nang mag-isa. Kapag siya‟y humahagulgol. la. kahit bata pa man Nais ko sanang malaman ang mali sa katotohanan Sariling pagraranas ang aking pamamagitan Imulat ang isipan sa mga kulay ng buhay Maging tunay na malaya „sang katangi-tanging bata Batang-bata ka pa at marami ka pang kailangang malamn at intindihin sa mundo Nais ko sanang malaman ang mali sa katotohanan Batang-bata ka lang at akala mo na. la. la. la La.Namighati siya. nagbubunga yaon ng malalakas na pagkulog at pagkidlat. la. la. BATANG BATA KA PA LYRICS Batang-bata ka pa at marami ka pang Kailangang malaman at intindihin sa mundo Yan ang totoo Nagkakamali ka kung akala mo na Ang buhay ay isang mumunting paraiso lamang Batang-bata ka lang at akala mo na Na alam mo na ang lahat na kailangan mong malaman buhay ay di ganyan Tanggapin mo na lang ang katotohanan Na ikaw ay isang musmos lang na wala pang alam Makinig ka na lang. Ang mga luha ni Tungkung Langit ang huhugas sa akin.

BALANG . VALDEZ Ipinasa kay: MRS.Ipininasa ni: SERGE CLEVERY DAVE R. BLANCA N.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->