Buod ng kwento ni mabuti Hindi ko na siya nakikita ngayon.

Ngunit sinasabi nila na naroon pa siya sa dating pinagtuturuan, sa luma ta walang pintang paaralang una kong kinakitaan sa kanya. Sa isa sa mga lumang silid sa ikalawang palapag, sa taas ng lumang hagdang umingiit sa bawat hakbang, doon sa kung manunungaw ay matatanaw ang maitim na tubig ng isang estero, naroon pa siya't nagtuturo ng mga kaaalamang pang-aklat at bumubuhay ng isang uri ng karunungang sa kanya ko lamang natutuhan. Lagi ko siyang inuugnay sa karikitan ng buhay. Saan man may kagandahan: sa isang tanawin, sa isang isipan o sa isang tunog kaya, nakita ko siay at ako'y lumiligaya. Ngunit walang ano mang maganda sa kanyang anyo⼦.. at sa kanyang buhay⼦. Siya ay isa sa pinakakaraniwang guro roon. Walang sino mang nag-ukol sa kanya ng pansin. Mula sa kanyang pananamit hanggang sa paraan ng pagdadala niya ng mga pananagutan sa paaralan, walang masasabing ano mang di-pangkaraniwan sa kanya. Siya'y tinatawag naming lahat na Mabuti kung siya'y nakatalikod. Ang salitang iyon ang bukambibig niya. Iyon ang pumapalit sa mga salitang hindi niya maalala kung minsan, at nagiging pamuno sa mga sandali ng pag-aalanganin. Sa isang paraang hindi malirip, iyon ay nagging salamin ng uri ng paniniwala niya sa buhay. "Mabuti," ang sasabihin niya, ". . . ngayo'y magsisimula tayo sa araling ito. Mabuti nama't umabot tayo sa bahaging ito. . . Mabuti. . . mabuti . . . !" Hindi ako kailanman magtatapat sa kanya ng ano man kundi lamang nahuli niya akong minsang lumuluha: nang hapong iyo'y iniluluha ng bata kong puso ang isang pambata ring suliranin. Noo'y magtatakipsilim na at maliban sa pabugso-bugsong hiyawan ng mganagsisipanuod sa mga nagsasanayang manlalaro ng paaralan, ang buong paligid ay tahimik na. Sa isang tagong sulok ng silid-aklatan, pinilit kong lutasin ang aking suliranin sa pagluha. Doon niya ako natagpuan. "Mabuti'y may tao pala rito," ang wika niyang ikinukubli ang pag-aagam-agam sa tinig. "Tila may suliranin ka. . . . mabuti sana kung makakatulong ako." Ibig kong tumakas sa kanya at huwag nang bumalik pa kalian man. Sa bata kong isipan ay binilang kong kahihiyan at ang kaabaan ang pagkikita pa naming muli sa hinaharap, pagkikitang magbabalik sa gunita ng hapong iyon. Ngunit hindi ako nakakilos sa sinabi niya pagkatapos. Napatda ako at napaupong bigla sa katapat na luklukan. "Hindi ko alam na may tao rito. . . naparito ako upang umiyak din." Hindi ako nakapangusap sa katapatang naulinig ko sa kanyang tinig. Nakababa ang kaniyang paningin sa aking kandungan. Maya-maya pa'y nakita ko ang bahagyang ngiti sa kanyang labi. Tinanganan niya ang aking mga kamay at narinig ko na lamang ang tinig ko sa pagtatapat ng suliraning sa palagay ko noo'y siya na ang pinakamabigat. Nakinig siya sa akin, at ngayon, sa paglingon ko sa pangyayaring iyo'y nagtataka ako kung paanong napigil niya ang paghalakhak sa gayong kamusmos na bagay. Ngunit siya'y nakinig nang buong pagkaunawa, at alam kong ang pagmamalasakit niya'y tunay na matapat. Lumabas kaming magkasabay sa paaralan. Ang panulukang maghihiwalay sa ami'y natatanaw na nang bigla akong makaalala. "siya nga pala, Ma'am, kayo? Kayo nga pala? Ano ho ang iyong pinunta sa sulok na iyon na. . . iniiyakan ko?" Tumawa siya ng marahan at inulit ang mga salitang iyon: "ang sulok na iyon na. . . iniiyakan natin. . . . nating dalawa." Nawala ang marahang halakhak sa kanyang tinig: "Sana'y masasabi ko sa iyo, ngunit. . . . ang suliranin ko'y hindi para sa mga batang gaya mo. Mabuti sana'y hind imaging iyo ang ganoong uri ng suliranin. . . . kalian man. Ang ibig kong sabihi'y . . . . maging higit na mabuti sana sa iyo ang . . . . Buhay." Si Mabuti'y nagging isang bagong nilikha sa akin mula ng araw na iyon. SA pagsasalita niya muli sa hapag, nagtatanong, sumasagot, sa pagngiti niya ng mababagal at mahihiyain niyang mga ngiti sa amin, sa paglalim ng kunot sa noo niya sa kanyang mga pagkayamot, naririnig kong muli ang mga yabag na palapit sa sulok na iyon ng silid aklatan. Hinuhulaan ko kung nagtutungo pa siya roon, sa

Ang anak niya'y animna taong gulang na. At minsan pa. . Isinalaysay niya sa amin ang mga katabilan niyon. ni sa aking mga pagsasalita. . Sa kanyang pagsasalaysay ay nalaman naming ang tungkol sa kaarawan ng kanyang anak. Mabuti. ang masasabi ko sa sarili pagkatapos na maipadama niya sa amin ang kagandahan ng buhay sa aming aralin. ni sa aking pagsusulat. "Oo. . Sa akin. magsisimula tayo sa ating aralin. .sulok na iyong. ang bawat pagbanggit na iyo'y nagkaroon ng bagong kahulugan sapagkat noon pa ma'y nabubuo na sa aking isipan ang isang hinala. nagsimula akong magmasid. At hindi naging akin ang pagtuklas na ito sa kariktan na kundi pagkatapos na lamang ng pangyayaring iyon sa silid-aklatan. Bawat aralin naming sa Panitikan ay naging isang pagtighaw sa kauhawan namin sa kagandahan. ang tangi niyang anak. tila hindi namamalayang nakapagpahayag ang maing guro ng isang pangamba: ang pagkatakot niyang baka siya hindi umabot sa matatayog na pangarap ng kanyang anak. Iyon ang una at huling pagbanggit sa aming klase tungkol sa ama ng batang may kaarawan. nadama kong siya at ako ay iisa. ang paulit-ulit niyang pagbanggit sa kanyang anak ay isa lamang sa mga bagay na "pinagtitiisang" pakinggan sapagkat walang paraang maiwasan iyon. Nasa bahagi iyon ang pagsasalita n gaming guro nang ang isa sa mga batang lalaki sa aking likuran ay bumubulong: "Gaya ng kanyang ama!" "Oo. gaya nga ng kanyang ama. aming dalawa. Minsan. muli niyang ipinamalas sa amin ang mga natatagong kagandahan sa aralin naming sa . . At ibig ng guro naming maging manggamot ang kanyang anak --. . na hindi akin ang pangungusap na iyon. Ngunit tumakas ang dugo sa kanyang mukha habang sumisilay sa isang pilit na ngiti sa kanyan labi. mabuti! Gaya ng sasabihin nitong si Fe --. . Nalisya nang ganoon na lamang. at ngayon. Marahil. Ngunit ito ang sumupil sa pagnanasa kong yaon: ang mga kamag-aaral kong nakinig nang walang ano mang malasakit sa kanyang sinabing. . Ngunit dalawa sa kamag-aaral naming ang nakababatid na siya'y hindi balo. nang paulit-ulit. Ngunit samantalang nakatitig siya sa akin nang umagang iyon. ang mga kaibigan niyong mga bata rin. Ngunit bumanggit siya tungkol sa kanyang anak na babae. At sapagkat natuklasan ko ang katotohanang iyon tungkol sa kanya. gaya nga ng kanyang ama. Pinuno niya ng maririkit na guniguni an gaming isipan at mga kaaya-ayang tunog an gaming pandinig at natutuhan naming unti-unti ang kagandahan ng Buhay. may dalawang dipa lamang ang layo sa kanya. Ngunit sa tuwina.iyon lamang nakararanas ng mga lihim na kalungkutan ang maaring makakilala ng mga lihim na kaligayahan." ang wika niya. Hindi rin siya bumanggit sa amin kalian man tungkol sa ama ng batang iyon. kumirot sa puso ko ang pagnanasang lumapit sa kanya. gaya ng pagkatiyak ko ngayon. " Natiyak ko noon. At ako'y huamnga. Sa susunod na tao'y magsisimula na iyong mag-aral. Wala iyon doon kangina. tanganan ang kanyang mga kamay gaya ng ginawa niya nang hapong iyon sa sulok ng silid-aklatan. . Hindi siya bumanggit ng ano man tungkol sa kanyang sarili sa buong panahon ng pag-aaral naming sa kanya." habang tumatakas ang dugo sa kanyang mukha. pag-asa ang taglay niya sa aming silid-aralan. nang umagang iyon. . Natiyak ko noonng may isang bagay ngang nalisya sa buhay niya. Walang pagaalinlangan ang lahat ng maririkit niyang pangarap ay nakapaligid sa batang iyon. habang sinasabi niya ang pangungusap na iyon. . . at hilinging magbukas ng dibdib sa akin. . ang nabubuong layunin niyon sa buhay. habang unti-unting bumabalik ang dating kulay sa kanyang mukha. pananalig. ang bagong kasuotan niyong may malaking lasong pula sa baywang. Pagkatapos may sinabi siyang hindi ko malilimutan kalian man. Maliban sa iilan-ilan sa aming pangkat.at isang mabuting manggagamot. ang kanilang mga handog. . ang palaki nang palaking pangarap niyon. kasayahan. At habang nakaupo ako sa aking luklukan. Tinignan niya ako ng buong tapang na pinipigil ang panginginig ng mga labi at sinabi ang ganito: "Mabuti . maghintay ng mga bukas ng kapaitan sa kanyang mga sinabi. At kami ay bahagi ng mga nilalang na sapagkat nakaranas ng mga lihim na kalungkutan ay nakakikilala ng mga lihim na kaligayahan. makagagaan sa kanyang damdamin kung may pagtatapatan siyang isang tao man lamang.

Namatay at naburol ng dalawang araw at dalawang gabi sa isang bahay na hindi siyang tinitirhan ni Mabuti at ng kanyang anak. ay namatay may ilang araw lamang ngayon ang nakalilipas. Sa hubad na katotohanan niyon at sa buong kalupitan niyo'y naunawaan ko ang lahat .. ... At naunawaan ko ang lahat.Panitikan: ang kariktan ng katapangan. At ngayon. Ang ama ng batang iyon na marahil ay magiging isang manggagamot din baling araw. ilang araw lamang ang nakaraan buhat nang mabalitaan ko ang tungkol sa pagpanaw ng manggagamot na iyon. ang kariktan ng pagpapatuloy ano man ang kulay ng Buhay.

and he love teang so much that he could not wait for the right age to settle down in a relationship that is hard to escape. Her regret of she had done and think. . The lesson we can learn is that marriage can wait the right time. He was dodong. He follows the footsteps of his parents. his son also wants to pursue what he wants. he also had the point of view where we can have the knowledge of something related to what will happen to us. They just follow what they feel. I know we can all be in to it if we like too but not at the young age. He told his parents what his plans. we must prepare ourselves against the risk of it. Jose Garcia villa is a great write coz aside from having nice story. They don't think what would happen in their future. They got a child. what would be my life if i marry my other suitors instead of dodong? Can I have the same life as of now? She regrets so much of!! Until one day. if we want to be in this stage of life. when their son grow.. Teang realized how hard being a young parent. He wants to marry also at the age of 17.Title: Footnote to Youth Author: Jose Garcia Villa Character: Dodong Teang Summary of the footnote to youth by jose garcia villa? It was a story of a boy who was only 17 when he decides to marry his love one. Dodong have nothing to do but explain how hard and how risky to be in "marriage "at the young age. At the age of 17 dodong and teang got married without thinking of the risk being in an uneasy part of life. But like dodong before. It's the "marriage". This would be a lesson for youth like me.

.Summary of scent of apples by bienvenido santos? Characters fabia. a country girl roger.. goes to school in town. nice boy.an immigrant from the philippines.child of fabia. a filipino farmer ruth.wife of fabia. innocent one.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful