P. 1
Ang Pitong Buhay Ni Anabella

Ang Pitong Buhay Ni Anabella

|Views: 1,677|Likes:
Published by benjie_torralba

More info:

Published by: benjie_torralba on Jan 06, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

02/18/2013

pdf

text

original

ANG PITONG BUHAY NI ANABELLA

:
ANG TAGASALIN BILANG MALIKHAING MANUNULAT, KRITIKO AT LITERARY HISTORIAN

ni ROSARIO CRUZLUCERO
Isang Report ni Benjie Torralba para kay G. Michael Coroza

ikalawa’y bilang tagabuo ng kasaysayang pampanitikan ng kanyang rehiyon. Ang karanasang ito ang ginamit niyang batayan sa pagpapahiwatig ng kanyang mga kaisipan ukol sa mga papel na kailangang gampanan ng isang tagasalin. Dagdag pa ni Cruz-Lucero na pilit pa ngayong pumantay ng panitikang panrehiyon at makilala rin sa Manila. Ani Cruz-Lucero. Samakatuwid. sa unang paghaharap pa lamang sa gawaing pagsasalin ng panitikang panrehiyon tungo sa Filipino ay mga problema na agad na hinaharap. Bago pa lamang talaga ang gawaing pagsasalin ng panrehiyong panitikan tungo sa Filipino. Sinabi niyang iilan lamang (minsan nga ay wala pa) ang nagpapakadalubhasa sa pagsasaling ng mga panitikang panrehiyon.Literary Translation Buod Si Rosario Cruz-Lucero ay isang tagasalin ng panitikinag Hiligaynon tungo sa wikang Filipino. Kadalasan ang mga nagsasalin ay sa paradimong Ingles tungo Filipino o Filipino tungo Ingles ang ginagalawan. tatlong papel ang kailangang ganapin ng tagasalin: una’y bilang tagasalin. ani Cruz-Lucero. Naatasan siyang magsalin ng isang kwentong pinamagatang Anabella ni Magdalena Jalandoni mula Hiligaynon tungong Filipino. ng sentro ng kapangyarihang intelektwal. Masyado kasing nagpagtuunan ng pansin ang pagsasalin ng mga panitikang dayuhan tungo sa Filipino sa mga nagdaang panahon. (Cruz-Lucero. at ikatlo’y bilang tagapag-ambag sa pagbubuo ng kanon ng panitikan ng Filipinas. p 45) 2 .

May kinalaman din. Kaya nga kasabay ng paghahabi ng tatlong tungkulin sa pagpili at paglikha ng salin ng isang panrehiyong panitikan ay ang oryentasyong. Kaya rin mas lumalawak ang kanon ng panitikan ng Filipinas dahil maaaring masalin ang isang panitikan gamit ang iba’t-ibang oryentasyong kritikal ng tagasalin. tunay na nakakadagdag pa ito sa problema ng pagsasalin. Kaya nga’t nagkakakulay ang isang salin kahit na ba ang isinusulong nito ay ang kamalayan ng kasaysayang pampanitikan ng rehiyon. naging pabor sa kanya ang pagiging mansasalin dahil natulungan ng disiplina ng pagsasalin ang paraan ng paglikha niya ng sarili niyang kwento. ayon sa kanya. Kaya’t mahalaga na pag-isipang mabuti kung aling mga panitikan ang isasalin. Mas lalaki pa ang problema kapag pinag-isipan na kung ang layunin ba ay iparating ang diwang panrehiyon o pambansa. Nariyan pa ang di-katiyakang tatangkilikin at papahalagahan ba ng mga mambabasa ang isasalin. Nasasaalangalang niya ang mga estilo at iba pang pamamaraan at kung sa gayung isasalin na ang kanyang mga likha ay madali lamang ito. At kung halimbawa’y nakapili na nga ng isasalin. sabi ni Cruz-Lucero. malay man o hindi. sa pagsasalin ng isang panitikan. haharapin na naman ng tagasalin ang isa pang problema: ano ba ang estilong gagamitin? Dahil nga di pa rin malinaw ang pamantayang estetiko o di kaya’y kultural na pagpapahalaga at iba pa. Nakagabay sa kanya ang nabanggit din ni Mildred Larson sa kanyang Overview of the Translation Task na ang sukatan ng matagumpay na pagsasalin ay ang 3 . Para kay Cruz-Lucero. pormalista o peminista o ano pa man. ang oryentasyon o ideolohiyang kritikal ng tagasalin. Di pa natatapos ang problema sa gawaing pagsasalin dito.

may natatanggal. Sa isang pangyayari ngang isinalaysay ni Cruz-Lucero. Inaamin pa niya na may mga pagkakataong binabawasan o dinadagdagan niya ang orihinal tungo sa wikang pagsasalinan dahil mas nagiging tapat ito sa diwa at intensyon ng orihinal. nabubura naman niya ang kontekstong cultural ng orihinal na sana ay batayan ng pagkakakilanlan ng rehiyong pinagmulan ng panitikan. Ang mga mambabasa naman ay wala man lang pakialam para sana maituwid ang ganitong kabuktutan. may nadadagdag. Natatabunan kasi ang pagpapakahulugang nakapaloob sa orihinal sa pamamgitan ng paglalapat ng kahulugang at kaisipang Tagalog. Nagiging magkasabwat tuloy ang tagasalin at mambabasa sa paglimot ng karanasan at kulturang panrehiyon na sinasalamin sana ng orihinal na teksto. Sa kagustuhan kasing makabuo ng tagasalin ng isang malinaw at “madulas” na salin. Sa isang banda. pinagtawanan ng isang makatang Tagalog ang isang salin niya. Inaamin naman niya na di pwede sa lahat ng panahon at kadalasan nga ay di talaga dapat literal ang pagsasalin. lalong napapagtibay ang kaisipan na mas magaling ang wikang ito kaysa sa panrehiyong wika. may kasalanan din ang mambasa dahil marahil ay di rin nila pinahahalagan ang kanilang kultura kaya’t nagsasawalang-kibo na lamang sila. May mga dahilan kasi si Cruz-Lucero kung bakit isinalin nyang ibang-iba sa inaasahang saling sa Tagalog dahil gusto niyang maging tapat sa orihinal. Sa halip na magalit ay inisip na lamang niya na ignorante ang makatang iyon sa kultura at wikang Ilonggo na ginamit niyang batayang wika sa pagsalin.kakayahan nitong magbigay ng impresyon sa mambabasa na hindi salin ang kanyang binabasa kundi isang sulat orihinal sa kanyang wika.(Cruz-Lucero. Ginagamitan pa niya ng mga salita 4 . Dahil din naisasalin sa Tagalog. Pinag-usapan at binigyang halimbawa din ni Cruz-Lucero ang isa pang batayang konsepto sa pagsasalin: na sa pagsasalin. p 47).

Kung tutuusin. sa kanyang karanasan sa pagsasalin ay mas nakikita niya ang mga katangian at kabalintunaan ng mg wika at nakakabuo siya ng balangkas sa pagsusuri ng kanyang proseso ng pagsasalin. Ayon kay Cruz-Lucero. Ang dapat na iniisip ng tagasalin ay ang pagiging tapat sa orihinal ayon sa kanyang sariling pananaw.at katagang mula sa orihinal na wika kahit na may eksaktong katumbas sa Tagalog upang masanay ang mga di nagsasalita ng orihinal na wika sa tunog ng wikang ito. ang kwentong Anabella ang ginamit ni CruzLucero bilang paglalarawan sa mga kaisipang pagsasaling binanggit niya sa kanyang sanaysay. mukha ngang nakakatawa para sa mga Tagalog ang paghahalo at pagsasali ng wikang orihinal sa pinagsasalinang wika (Tagalog) dahil may maling kaisipan na pag galing sa probinsya (lalo na Bisaya). dapat iwasan ng tagasalin ang malay na paglapat ng kanyang sariling ideolohioya sa kaniyang mga isinasalin. Pito ang bersyon ng kwentog Anabella ni Magdalena Jalandoni. Paano naman naaapektuhan ng oryentasyong ideolohikal ng tagasalin ang mga gawaing pagsalin? Malaki ang epekto ng oryentasyong ito. Kaya nga’t sa pamagat ay pito ang buhay ni Anabella. Kung talagang suriin. At higit pa dito ay mas nakikilala niya ang kanyang oryentasyong ideolohikal sa pamamagitan ng mga salitang ginagamit at pinapahalagahan niya sa pagsalin. Sa pagtatapos ng kanyang sanaysay. nagiging komedya ang panitikan. Mas nauunawaan natin ang mga punto niya dahil kay Anabella. 5 . Saan pumapasok si Anabella at ang pitong buhay niya na makikita natin sa pamagat ni Cruz-Lucero? Katulad ng aking nabanggit na. May pagkakataon kasi na di angkop ang maglapat ng katumbas na salita dahil nga nawawala na ang orihinal na intensyon ng manunulat. Kaya nga’t isa pang problemang nakikita ni Cruz-Lucero sa pagsasalin ay ang pagpapasiya kung kailan pananatilihin ang orihinal. muling binabalikan ni Cruz-Lucero si Anabella.

Sa bawat isang pagpapahalaga ay nakikita natin na nagkakaroon ng sariling diwa’t estetikang natatangi sa bersiyong iyon. nagkakaroon ng buhay ang panitikan. 59) Reaksyon Ano ba ang aking natutunan o naintindihan mula sa sanaysay? Nakita ko at napatunayan sa pamamagitan ng sanaysay na ito na tunay na buhay ang kultura ng pagsasalin sa atin bansa ngayon. Ngayon din lamang napagtutuunan ng pansin ang pagsasalin ng mg panrehiyong panitikan tungo sa Filipino. Sa katunayan. Nakakalungkot lamang isipin na di pa gaanong malawakan ang pagkilos para sa gawaing pagsalin.Sinasabi sa sanaysay na ang pitong bersyon ng Anabella ay may kani-kaniyang pagpapahalaga ng mga nagsalin at mga bumasa nito. 6 . p. Ito pa lamang ay balakid na sa gawaing pagsalin. Dahil sa pagpapahalaga. 3) magiging tapat ba sa orihinal o sa wikang pagsasalinan. 5) gagamit ba ng mga salitang mula sa orihinal. 2) anong layunin ng pagsasalin. Ilan pa lamang ito sa mga isyu na kailangang harapin ng isang tagasalin. di na lamang pito ang buhay kundi kasindami ng mga mambabasang naapektuhan nito. (Cruz-Lucero. Nariyan na ang mga desisyon na kailangang gawin ng tagasalin: 1) alin bang panitikan ang gagamitin. Kung tutuusin mas dapat inuna ang gawaing ito dahil dito nasasalamin ang kulturang rehiyonal na mahalaga sa pagakakakilanlan ng ating bansa. 4) may idadagdag o ibabawa ba. Nakakadagdag tuloy ito sa mas malaki pang problemang kinakaharap ng gawaing pagsalin. Siguro din ay masyadong na-marginalize ang mga panrehiyong panitikan sa kadahilanang naghari ang wikang Tagalog nang napakahabang panahon.

Kailangan din may kakayahan siyang maging malikhain – na maaari niyang ipakita ang tunay na kultura at kaisipan ng taong sumulat ng orihinal. Kapag nagawa na niya ito ay naisusulong na rin niya ang isa pang 7 . Alam nating nalalapatan ng oryentasyong ideolohikal ng tagasalin ang kanyang gawa. di lamang sapat na makapagsalin ang isang tagasalin. mahalaga ang sanaysay na ito dahil ang wika ang pinakamahalagang bahagi ng pagsasalin. Habang sinusulat niya ang salin. Sa ganitong paraan ay nagamit nga ang wika ng salin para manlupig. Sa pagsasalin pa. Maaari niyang isulong ang isang kaisipang dayuhan o kolonyal sa kanyang salin na walang kamalay-malay ang mga mambasa na ganito nga ang nangyayari. kailangan din niya maging kritikal – na dapat may saysay pa rin ang mga nasaling panitikan at may logicality ang mga salita’t pangyayari. Isipin nyo na lang ang kapangyarihan ng isang mananalin. Ang pamagat ng sanaysay na ito ay ANG WIKA AY KASANGKAPAN NG MAYKAPANGYARIHAN: Ang Wika Bilang Instrumentong Politikal. May naisulat ngang sanaysay si Bienvenido Lumbera na nagpapalawak ng ideyan ng responsibilidad na isinusulong ko dito.Isa pa marahil na aking naisip matapos kong mabasa ang sanaysay na ito ay ang napakalaking responsibilidad ng tagasalin sa mga mambabasa ng panitikan. Sa katunayan nabanggit ni Lumbera ang kasaysayan ng pagsasalin dito sa Pilipinas sa sanaysay na ito. Sinasabi din ni Lumbera na maaaring kasangkapanin ang wika para maisulong ang mga agenda ng iba’t ibang grupo. malay man o hindi. Siguradong mahuhubog ng panitikan ang pag-iisip ng mambasa. Di man nagpapahiwatig sa gawaing pagsasalin ang pamagat.

Ngunit ito ri’y isang napakahirap na gawain.mahalagang papel ng isang tagasalin – ang pagiging literary historian. Kailangan ng isang matinding pagsasanay sa wika ang susuungin ng tagasalin upang makagawa ng isang salin na tapat. Mapapatunayan lamang na buhay na buhay ang wika kung pati ang mga mamabasa ay magkakaroon ng isang aktibong at reaktibong pagtanggap sa mga panitikang isinalin. Sa kahuli-hulihan. Sa pagsasalin niya ng isang panitikan ay nape-preserve niya ang kultura sa pamamagitan ng mga salita. Isang napakahalagang gawain ang pagsasalin. May paghamon sa mga mambabasa na wag lamang tanggapin ang anumang salin kundi maging kritikal din. nasa mambasa na ang desisyon kung aling salin ang kanyang pahahalagahan. 8 . Sana nga lang ay magkaroon ng isang bukas na pag-iisip at malawak na pagunawa ang mga mambasa upang makapamili ng saling pahahalagahan.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->