Liham ni Pinay mula sa Brunei

Ako¶y guro, asawa at ina. Isang babae--pupol ng pabango, pulbos at seda, Kaulayaw ng batya, kaldero at kama. Napagod yata ako¶t nanghinawa, Nagsikap mangibang-lupa.

Iyo¶t iyon din ang lalaking umuupo sa kabisera, Nagbabasa ng diyaryo uma-umaga. Naghihintay siya ng kape At naninigarilyo, Habang kagkag ako sa pagitan ng kuna at libro, Nagpapahid ng lipstick at nagpapatulo ng gripo. Hindi siya nag-aangat ng mukha Umaaso man ang kawali o umiingit ang bata. Hinahatdan ko siya ng brief at tuwalya sa banyo, Inaaliw kung mainit ang ulo. Wala siyang paliwanag Kung bakit hindi siya umuwi magdamag, Ngunit kunot na kunot ang kanyang noo Kapag umaalis ako ng Linggo. Ayaw niya ng galunggong at saluyot Kahit pipis ang sobreng inabot,

Iyo¶t iyon din ang ruta ng araw-araw-Kabagutang nakalatag sa kahabaan Ng bahay at paaralan. May krus ang dila ko¶t di makapangusap. May karapatan ba akong magmukmok? Saan ako tatakbo kung ako¶y malungkot? May beerhouse at massage parlor na tambayan Ang kabiyak kong nag-aasam. Nasa bintana ako¶t maghihintay. Itinotodo ko ang bolyum ng radyo. labada¶t oyayi Kahit may propesyo¶t kumikita ng salapi. Ng kusina¶t higaan.napapagal sa pagiging babae. Napagod yata ako¶t nanghinawa. Isang babae-.Ibig pa yatang maghimala ako ng ulam Kahit ang pangrenta¶y laging kulang. Humihingi ng tinapay ang mga anak ko. Nagbabaga ang katawan ko sa paghahanap. . asawa at ina. Itinakda ng kabahaging Masumpa sa walis. Ako¶y guro.

Walang susi ang bibig. Nagpapadala ng dolyar at pasalubong. ang isip ay bukas. Ito lamang ang sagot. Sa telepono¶y nabubusog ang puso. Noon ako nanaginip na nakapantalon. Nakakahinga na ako ngayon nang maluwag.Nagsikap mangibang-lupa. Umiiyak ako noong una. Nagagamot pala ang lahat sa pagbabasa. Bayaang lalaki ang maglaba ng kumot. . Nag-aabang ako ng sulat sa tarangkaha¶t pinto. Aaminin kong ako¶y nangungulila Ngunit sariling kape ko na ang tinitimpla.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful