REHIYON 1

“ALAMAT NG ROSAS”
Noong araw ay may isang magandang dalagang nagngangalang “Rosa,” na balita sa kanyang angking kagandahan, kayumian, at kabaitan. Maraming nangangayupapa sa kanyang kagandahan. Ngunit ni isa sa mga ito ay hindi niya mapusuan. Dahil ang gusto ni Rosa ay ang maglingkod sa Panginoon at sa pagtulong sa mga nangangailangan ng kanyang tulong. Ngunit si Cristobal, isang mahigpit niyang mangingibig, ay di makapapayag na di mapasakanya ang dalaga, at ito’y nagtangkang agawin si Rosa at dinala ito sa hardin. Ngunit nananalangin si Rosa sa Panginoon at noon di’y siya’y naging bangkay. Sa takot ni Cristobal ay ibinaon niya ang dalaga sa bakuran nito at saka siya lumayo sa pook na iyon upang di na magbalik kailanman. Mula noon ay hindi na nakita ng mga taga roon si Rosa. Sa halip, sa bakuran nito ay may isang halamang tumubo na may bulaklak ngunit paghawak sa tangkay nito ay mapapasigaw ka dahil sa talas ng tinik ng halamang hinahawakan. Dahil niloob ito ng Panginoon na gawing bulaklak si Rosa na ang tangkay ay may mga tinik na tagapangalaga rito upang di-pagnasaang pupulin lamang ng sinuman.

REHIYON 2

“ALAMAT NG KASOY”
Noong unang panahon ay nasa loob ng kasoy ang abuhing buto nito. Lungkut na lungkot ang buto sapagkat madilim na madilim sa loob ng kasoy. Lalo itong nalungkot nang malamang magdaraos ng isang handaan ang Adang kagubatan. Sa gabi ng handaan ay ipinatawag ng Ada ang lahat ng hayop at halaman. Ang buong kagubatan ay nagliliwanag sa tama ng mga ilaw ng parol ng mga Alitaptap. Ang huni ng mga Kuliglig at kokak ng mga Palaka ay sumasaliw sa awit ng mga Maya. Masayang kasayaw ng mga Kuneho ang mga Usa, ng mga Elepante ang mga Tamaraw, ng Zibra ang Tsonggo. Kapareha naman ni Kangkong ang Sitaw, ni Mangga ang Dalanghita, ni Saging ang Papaya. Lahat ay nagsasayaw. Lahat ay kumakanta. Masayang-masaya ang kagubatan. Bukod tanging ang buto ng kasoy ang lungkut na lungkot. “Mabuti pa sila, nakikita ang masayang paligid. Heto ako, nakakarinig ng awit at tawanan pero hindi naman nakikita ang katuwaan.” Naulinigan ng makapangyarihang Ada himutok ng Buto. “Gusto kong maging maligaya ka. May kahilingan ka ba?” “Ayoko pong nakakulong sa madilim na lugar na kinalalagyan ko. Naiinggit ako sa ibang hayop at halaman na tuwang-tuwa kapag may handaan sa kagubatan. Nakakasama sila sa pagsasaya. Hindi lang nila naririnig kundi nakikita pa ang katuwaan ng lahat. Maawa kayo, mahal na Ada. Gawan ninyo ng paraang makalabas po sana ako sa pagkakakulong ko sa loob ng prutas na ito.” Naantig ang maawaing damdamin ng mahal na Ada. Iwinasiwas nito ang nagniningning na pananglaw. Sa isang iglap ay nakalabas sa madilim na kulungan ang Buto.” Masayang-masayang napanood ng Buto ng Kasoy ang sayawan, kantahan, at pagkakatuwaan ng mga hayop at halaman. Ang malakas na pagkokak ng mga Palaka at paghuni ng mga Kuliglig ay sumaliw sa awit ng mga Maya. Sa tuwa ng Elepanteay kumembut-kembot ito sa pag-indak. Napapasabay din sa pagimbay ang mahagway na Kawayan kasama ang Pagong na nagbababa at nagtataas ng bahay-bahayan. Hatinggabi na nang iwasiwas na muli ng butihing Ada ang kaniyang makinang na pananglaw. Hudyat iyon ng pamamahinga. Pinatay na ng mga Alitaptap ang parol nila. Nalungkot ang Buto nang dumilim na ang paligid. Nahahalinhan ng takot at lungkot nang kumulog at kumidlat. Napansin ng Buto na nagsipagtago ang mga hayop sa mga kuweba. Mahigpit namang ikinabit ng mga halaman ang mga ugat sa ilalim ng lupa. Tulad ng dapat asahan, bumuhos na ang malakas na ulan. Takot at kinakaliglig sa lamig ang Buto. “Ga…Ganito pala sa labas. Ma…Mamamatay ka sa sobrang ginaw. Mabibingi ka sa ingay ng kulog. Malamang na tamaan ka pa ng kidlat. A…Ayoko na sa labas.” Hindi pinakinggan ng Ada ang abuhing Buto ng Kasoy. Bilang panghabambuhay na parusa ay pinamalagi ng Adang manatili sa labas ng Kasoy ang abuhing Buto nito. Iyan ang Alamat ng Kasoy at ng di nito makuntentong Buto.

Dahil sa paniwalang napakaganda ni Mariang Sinukuan at dahil rin sa magaagndang tugtugin maririnig sa kabundukan. si Maria ay lumulusong sa bayan upang magtinda at mamili. bukod sa pagiging maitim. Ang kabundukan ay totoong masagana sa mga bungang-kahoy at ang sinumang aabutin ng kagutuman doon ay malayang makakpipitas at makakain ng bungang maibigan niya. ang landas sa pauwi ay madaling matututuhan. Naroon daw ang mag-ayos siya na tulad sa isang matandang magbubukid. ay pango pa ang ilong at sungal sunagl ang mga labi pinatutunayan din ng marami taga-Arayat na maraming kagila-gilalas na pangyayari ang mararanasan ng sinumang dadalaw sa bundok na iyon.REHIYON 3 “ALAMAT NG ARAYAT” Ang Bundok sa Arayat na nakapatungo sa mga lalawigan ng Kapampangan at Nueva Ecija ay may iniingatang mga kahiwagaan na nagkasali-salin na sa mga maraming paniniwala. At ang lalong kahima-himala ay ang pagbuhos ng ulan kasabay ang paglakas ng ihip ng hangin. . dahil sa pagkakatanim sa diwa ng napakarami nang salin ng lahi sa Arayat at kanonog-bayan. Sa maraming kapaniwalaang iyan ay lalong bansag ang mga talang nababanggit sa lathalang ito. Sang-ayon sa matatanda sa Arayat. Ang malaking tipak ng batong-buhay sa ituktok ng bundok ay batyang pinaglalabhan ng engkantada. si Mariang Sinukuan. ang araw ng lingo sa pamilihang bayan na Arayat. wala sinumang namamlagi roon sa pangambang baka magayuma sila at hindi na muling makabalik sa kanilang tahanan. Di-umano kapag mabili ang mga paninda. subalit ang sinumang magtangkang mag-uwi ng mga bungang-kahoy mula roon ay hindi matututuhan ang landas pauw. Subali’t ang engkantada ay hindi mo raw makikilala dahilan sa iba’t ibang paraan ng pagbabalatkayo na kanyang ginagawa. ang bundok n nasabi ay ari ng isang napakaganda at mapaghimalang babae. Ngunit sa sandaling ilapag ng taong iyon at iwan ang mga bungang dala niya.

May sasakyang hinihila ang dalawang kabayong puti. at malaking ibon ay nakaliligtas. na siyang ginagamit sa paglalakbay sa buong Luzon. Gayon din. Iisang anak nilang lalaki. Kaya't sa pagkagulat ay napasigaw si Limbas: Ba! Anahaw! Ba! Anahaw! Ba! Anahaw!" At buhat noon ay tinawag na Banahaw ang malaking bundok na yaon sa gitna ng Luzon. gayon din ang tahanang natatayo sa paanan at liblib. Nguni't ang bilin nito bago iabot ang dulot ay dapat munang humalik si Limbas sa kanyang mga magulang. At sumama lamang ako at pag-uwi ng bahay ay hindi mawawala ang dulot. ang lahat ng hayop ay puti ng balahibo. . ang namumukod sa lakas. unggoy. Hindi miminsanang nawala si Limbas ng pituhang araw at hindi rin sa kanyang pagbalik ay sari-saring kasuotan at pagkainang dala ang nakasisiya sa kanyang mga magulang. di lamang ang mga manok pati ang mga usa.A “ALAMAT NG BUNDOK BANAHAW” Nang ang malaking Bundok sa gitna ng pulong Luzon ay hindi pa kilala sa pangalang Banahaw.REHIYON 4 . Doon. Sa buhay ng mag-asawa ay hindi pa sila nakakalasap at nakakatikim ng gayong nag-iinamang damit at nagsasarapang pagkain. Hindi sila makakain at nmakatulog sa hindi pagdating ng kanilang anak Makalipas ang pitong araw ng pagkabalisa ay muling nagbalik si Limbas. Sa malayong pook ay dumating ang kabayanihan ni Limbas. At sa tuwa ni Limbas ay nakalimutan humalik muna ng kamay sa kanyang mga magulang. baboy-damo. Pakinggan natin ang balita ni Limbas. na mga magulang ni Limbas. Dala niya ang isang balutan na sari-saring damit at pagkain. Anupa't ang hindi paghalik sa kamay ay makakapagpabago sa dalang dulot. Siya ang nagging hantungan ng paghanga ng lahat. Kaya't hindi nagluwat. sa paligid-ligid. sa tapang at sa bilis. "Isang maginoong balbasin ang nagpakilala sa kanya na isang 'encantado'. ng malaking bundok ay natanyag ang pangalang Limbis. ay marami nang pook ang pinaninirahan ng mga tao. Ang kakawan ay napakalawak at humihitik sa mga bunga. ang bayan ng Lukban at Tayabas ay nagsimula sa pangalang Bayabas at Lukban. Lubha pa yaong mga lunsod na malapit sa ilog. "Narito po ang ating kayamanan mga bolang ginto!" Subali't ng buksan ang balutan ay hindi ginto abg lumabas kundi mga bunga ng Anahaw. Sa maharlikang tahanan nito sa tugatok ng bundok ay doon isinama si Limbas. si Limbas. Isang araw ay nawala si Limbas at gayon na lamang ang panimdim ng mag-asawa. at kara-karakang binuksan ang ballot at sinabing. Minsang pagbalik ng bahay ni Limbas ay isang balutan ng maliit na bolang ginto ang padala ng ginoo." Yaong balutan ng damit at pagkain na pasalubong ni Limbas sa kanyang mga magulang ay unang dulot ng maginoo. Sa kanyang panudla ay bihirang usa. Sa maraming mag-aanak na doo'y ay kabilang ang mag-asawa ng Lukban at Bayabas.

naging ugali ng mga katutubo na magpasalamat sa Poong Maykapal sa kanilang masaganang ani. Nalungkot ang Prinsesa. isang pamayanang sagana sa mga yaman ng kalikasan. iginagalang ngunit kinatatakutan. may umusbong na hugis pusong pulo sa pook ng pinaglagakan ng katawan nina Prinsesa Marin at Garduke. ipinasya nina Prinsesa Marin at Garduke na tumakas. tinaguriang gayon dahil sa siya’y may pusong bakal. Nang matuklasan ito ng Datu. Siya’y dukhang mangingisda mula sa Taal. naakit ang dalaga ng mga awit ng Garduke. na di alintana ang pagsalaysay ng binata na siya’y walang kayamanan at kapangyarihang maipagmamalaki. . Sa kanilang pagluhog.” wika ni Prinsesa Marin. ngunit isang araw habang namamasyal sa dalampasigan ng Bombon. Kasama ng Datu ang kanilang anak na si Marin. Iniutos niyang patayin si Garduke kung igigiit niya ang pag-ibig sa Prinsesa Marin. ”Hindi ko kailangan ang kayamanan at kapangyarihan. Mahal ko ang isang taong mapagkumbaba. ”Kailangan kita. Siya’y si Datu Batumbakal. At ganon nga ang nangyari. nasalubong niya si Garduke. dugtong pa ng dalaga. isang makata na humabi ng mga awitin at tulain sa kagandahan at kariktan ng kalikasan. Sumakay sila sa bangka patungo sa Tayabas Bay. isang dilag na pinipintuho dahil sa angking kagandahan. ngunit tatlo lamang ang masugid: Datu Bagal ng Mindoro. nagalit siya. hindi naaantig ang puso ng Prinsesa Marin. Di nagtagal at sila’y naging magsing-irog. Sa pagdaraan ng panahon. Naakit si Marin sa kakisigan ng makata na nagtapat ng pag-ibig sa dalaga. Ipinahayag ng dalaga ang walang kamatayan niyang pag-ibig sa binata. Sa panahon ng anihan. Ang pulo ay pinangalanang Marinduke. Nalaman ng Datu ang lihim ng pagtatagpo ng dalawa kaya iniutos niya na pugutan ng ulo si Garduke. ang pinakamatahimik at mapayapang pulo sa Timog Katagalugan. hinabol sila ng mga sundalo ni Datu Batumbakal kasama ang tatlong masugid na manliligaw. Isang araw. nagbibigay aliw sa kaharian ni Datu Batumbakal. may wagas na layunin. Dahil diyan. Nagtitipon sila sa tahanan ng Datu at samasama silang nag-aalay ng kanilang mga ani tanda ng pasasalamat at sa kapayapaan ng kanilang pamumuhay. iniutos ng dalawa sa kasamang utusan na magkasamang gapusin silang dalawa at ihulog sa gitna ng karagatan. Nais niyang ang mapangasawa ng anak ay isang maharlika. Nang inaakala ng dalawa na maaabutan sila ng mga sundalo. makatao at tagahanga ng kalikasan”.REHIYON 4 . Sumalungat siya sa pag-iibigan ng dalawa. Maraming mga manliligaw ang dalaga na nagmumula sa iba’t-ibang kaharian. Namuno siya sa Balayan.B “ANG ALAMAT NG MARINDUQUE” Noong unang panahon may pamayanan sa Timog Katagalugan na pinamumunuan ng isang haring mayaman at makapangyarihan. Datu Saguil ng Laguna at Datu Kawili ng Camarines.

Naghandog ng mahalagang hiyas at ginto ang binata subalit tumanggi sa regalo ang dalaga. “kita’y iniibig. Si Kanuen ay nabigo subalit nagyabang pa na ang dalaga ay magiging kanya pagdating ng araw. Kakaunin niya ang ama’t ina at silang tatlo ay babalik sa Albay. Dumapo sa mga palad ng binata at ito’y kagyat na idinampi sa kaliwang dibdib. galing sa kahariang malapit ditto. sa kaharian ng Albay ay may isang makapangyarihang Rajah. mula ako sa malayo upang ikaw ay sadyain at Makita ang tangi mong kariktan!” “Sino ka? Hindi kita kilala! Isa kang pangahas!” “Ako’y si Gat Malaya. anak ng mayamang Rajah sa kanugnog na kaharian. Nabuhayan ng loob ang prinsipeng Tagalog at ito’y nagsalita. Ang binata’y nagparinig ng himig ng masayang awit upang matawag ang kanyang pansin. Kinamaya-maya’y ang binibini’y nagtampisaw sa batis.” Maraming naakit sa kanyang taglay na kagandahan kaya di mabilang na mga datu at mga ginoong tanyag ang nag-alay sa kanya ng pagmamahal.REHIYON 5 “ALAMAT NG BULKANG MAYON” Noong unang panahon. matapos ang anihan. Ang isa sa mga nanligaw ay si Kauen. “Dapat niyang malaman!” “Huwag kang mag-alala! Hihingin ko ang kamay mo sa kanya!” Pumayag ang Rajah. malapi sa munting ilog. “Isang araw. Ang batang prinsipe ay kanyang nagustuhan pagkat magalang at nakakahalina kung kumilos. Siya ay may anak na kaakit-akit na ang palayaw sa kanya ng mga tao sa Daragang Magayon na ang kahuluga’y “Magandang Dalaga. Bigyan mo ako ng isang bulaklak at ako’y masisiyahan na!” Bantulot na ihinagis ng dalaga ang bulaklak. Mula sa malayong Katagalugan narinig ni Gat Malaya ang nabalitang kagandahan ni Daragang Magayon. nakita ang dalagang namumupol ng bulaklak. Nagpaalam si Gat Malaya upang ipabatid sa kanyang mga magulang ang itinakdang kasalan. Tayo’y pakasal!” “Ngunit ang Rajah? Ang aking ama?” may alinlangang paliwanag. . Itinakda ng Rajah ang kasal sa pagbibilog ng buwan. Nagkatitigan sila at ang binata’y nginitian. “Magandang Mutya. Marami siyang mga pagkakataong makaniig ang paraluman subalit nagkaroon ng mga sagabal. “Maaari bang kita’y makitang muli?” At nagsimula ang maraming tipanan ng dalawa sa makasaysayang batis.” mungkahi ng lalaki. Minsan.

Himala ng mga himala. Nagluksa ang Rajah at ang buong palasyo. Napakaganda at perpekto ang hugis. Nang dumating ang kabilugan ng buwan napilitan nang pakasal si Daraga kay Kauen. “Hindi maaari!” tugon ni Kauen. Malapit na ang tag-ani ngunit wala pa si Malaya. bilang alaala kay Daragang Magayon. Gabi-gabi ang dalaga’y nakaupo sa duruwangawan at naghihintay. Tinawag itong Bundok ng Mayon. walang magkakamit sa iyo sinuman!” Ang prinsesa ay natakot dahil sa pagbabala sa buhay niya at sa kanyang ama. Ipinag-utos niya na ang dalawa’y ilagak na magkasama sa isang hukay. Niyakap ni Malaya ito ngunit pataksil na sinibat ng katunggali. si Daragang Magayon ay tumakbo upang pumagitna at sawayin ang dalaga. Kapwa nalagutan ng hininga ang magsing-ibig. Nang ihahagis ni Kauen ang kanyang sibat. Matigas ang pagtanggi ng dalaga sa kabila ng mga pagbabala: “Kung hindi kita makamtan. “Ako’y magiging iyo kung si Gat Malaya ay hindi bumalik!” Nagtumulin ang mga araw at mga lingo. . “Ako’y naparito upang angkinin ang aking nobya!” sabi ni Malaya. Kanyang sinamantala ang pagkakataong wala si Gat Malaya. Siya’y sumagot.Nabalitaan ni Kauen (nabigong manliligaw) ang napabalitang pag-iisang-dibdib. Lumipas ang mga araw. Sa gitna ng kasayahandumating si Gat Malaya kasama ang mga magulang. Magugunita na si Malay ay subok sa espada subalit si Kauen naman ay malansi at mapaglalang. Pinuntahan niya si Daragang Magayon. Nagkaroon ng maringal na handaan – kainan at sayawan. Ang lupa sa puntod ng libing ay tumaas hanggang sa itoy maging bundok. Sa kasamaang-palad. Nagkaroon ng sukatan ng lakas. ang sibat ay tumama sa dibdib ng dalaga. Hindi pa siya nagbabalik.

REHIYON 6 “ANG ALAMAT NG PINYA” Noong unang panahon may nakatirang mag-ina sa isang malayong pook. Hindi niya alam kung anong uri ang halamang iyon. Mahal na mahal ni Aling Rosa ang kanyang bugtong na anak. Gusto ng ina na matuto si Pinang ng mga gawaing bahay. Isang beses naman ay ang sandok ang hinahanap. Tahimik na nanangis si Aling Rosa at laking pagsisisi dahil tumalab ang kanyang sinabi sa anak. sana'y magkaroon ka ng maraming mata upang makita mo ang lahat ng bagay at hindi ka na tanong nang tanong sa akin. Tinanong niya ang mga kapitbahay kung nakita nila ang kanyang anak. Inalagaan niyang mabuti ang halaman at tinawag itong Pinang. may nakitang halaman si Aling Rosa sa kanyang bakuran. Hindi na nakita ni Aling Rosa si Pinang. Tinatawag niya ang anak ngunit walang sumasagot. Tinanong ang kanyang ina kung nasaan ito. Napilitan siyang bumangon at naghanda ng pagkain. Ito'y hugis-ulo ng tao at napapalibutan ng mata. wala si Pinang sa bahay. Umalis siya upang hanapin ang sandok na hinahanap. Isang araw. Dahil alam niyang galit na ang kanyang ina ay di na umimik si Pinang. ngunit laging ikinakatwiran ni Pinang na alam na niyang gawin ang mga itinuturo ng ina. Sa palipatlipat sa bibig ng mga tao ang pinang ay naging pinya. Biglang naalaala ni Aling Rosa ang huli niyang sinabi kay Pina. Walang bagay na di makita at agad tinatanong ang kanyang ina. Ganoon ng ganoon ang nangyayari. Inalagaan niyang mabuti hanggang sa ito'y magbunga. Kaya lumaki si Pinang sa layaw. na sana'y magkaroon ito ng maraming mata para makita ang kanyang hinahanap. Kaya't pinabayaan na lang niya ang kanyang anak. Nagtagal ang sakit ni Aling Rosa kaya't napilitang si Pinang ang gumagawa sa bahay. Hinanap niya si Pinang. Kinagabihan. Nagpasensiya na lang si Aling Rosa. Ang ina ay si Aling Rosa at ang anak ay si Pinang. REHIYON 7 . Inutusan niya si Pinang na magluto ng lugaw. Ang lugaw ay dumikit sa palayok at nasunog. Ngunit naglahong parang bula si Pinang. Isang araw nagkasakit si Aling Rosa. Laking pagkamangha ni Aling Rosa ng makita ang anyo ng bunga nito. sa kanyang pagluluto hindi niya makita ang posporo. Isinalang ni Pinang ang lugaw ngunit napabayaan dahil sa kalalaro. Nabahala si Aling Rosa. Pagkaraan ng ilang araw ay magaling-galing na si Aling Rosa. napagsilbihan naman siya kahit paano ng anak. Hindi siya makabangon at makagawa ng gawaing bahay. Nayamot si Aling Rosa sa katatanong ng anak kaya´t nawika nito: " Naku! Pinang. Isang araw.

Subali’t kapag tagulan ito ay maputik at siguradong mababaon ang iyon paa kapag ikaw ay nakayapak. Makikita mong biyak-biyak ang lupain kapag taginit. Hanggang ang dalawa ay hingalin.” “Aba!. Ang sumabat sa paningin ng mga tao ang mala-higanteng bolang putik na siyang ginamit ng mga naabing higante sa pagbabatuhan. ito ang pinagmulan ng Chocolate Hills. ay katatapos pa lamang ang tag-ulan at maputik sa kinatatayuan nila.Dahil sa bulubunduking ginawa ng mga higante na kulay tsokolate na sila ring napakikinabangang taniman.“ALAMAT NG CHOCOLATE HILLS” Noong unang panahon. may lupang malawak subali’t ito ay tuyot. Talagang pagpapawisan ka kapag napadaan ka sa lugar. REHIYON 8 . Noong panahong iyon. Ayon sa matatanda roon. Ngunit kung araw ng taniman ay maaliwalas ang kapaligiran sa kulay ng berdeng tanawin ng pook. “Ikaw dapat ang umalis!” “Hindi maaari ito! Ito ay pag-aari ko!” sabay padyak ng Higante mula sa Timog at nayanig ang lugar na parang lumilindol.Marami ang nakasaksi sa pangyayari na tagaroon. “Anong ginagawa mo sa aking nasasakupan!” Ito’y aking pag-aari at umalis ka na. sa probinsiya ng Bohol. Pagkatapos ng pangyayari. Ang isa ay nagmula sa parting timog at ang isa naman ay sa hilaga. Ang mga naninirahan doon ay nangangamba na baka magkita ang dalawa. Kaya’t nilisan pansamantala ng tagaroon ang lugar. parting Kabisayaaan. naubusan ng lakas at nawalan ng hininga. nagsibalikan ang naninirahan doon. Walang tigil na batuhan ng binilog na putik. Subali’t gumanti rin ang isa at humulma rin ng isang bilog na putik at siya ring binato sa kalaban. Tumumba ang dalawang higante na wala ng buhay. “Lalong hindi maaari!” mas malakas ang padyak ng Higante mula sa Hilaga. Ginawa ng isang higante ay bumilog ng putik at binato sa isa. Sa inaasahang pangyayari nagkita nga ang dalawang higante. may isang araw sa magkabilang dulo ng isla na may dalawang higanteng dumating. Namuhay ng mapayapa at masagana. ” Maghanap ka ng lugar na iyong aangkinin. ako yata ang nauna rito at ito’y pag-aari ko na!” sagot ding galit ng higante mula sa hilaga.” galit na sinabi ni Higanteng mula saTimog .

sila’y nagkasundo na pangalanan ang lugar na Baysay na may kahulugang ‘maganda’ bilang parangal at sa alaala ng kanilang magandang si Bungangsakit. Napili nila ang kasalukuyang kinalalagyan ng bayan ng Baysay. Pinatatag nila ang kanilang nayon. REHIYON 9 . ang ilang piling lugar sa Bungal ay inihanda para sa pagtatayo ng Simbahang Katoliko ng mga Heswita. Ang mga naninirahan sa Baysay ay nagtatag ng pangkat ng mga tagapagtanggol na binubuo ng matatapang na kalalakihan sa kanilang lugar na pinamumunuan ni Katindoy. Sapagkat walang matirahan at sinalanta ng bagyo. sa pangunguna ng mga misyonerong Heswita ay nagtungo sa Binongtoan. ang mga natirang buhay na naninirahan sa Baysay ay nagpasyang muling kumilos upang humanap ng lugar na may mga burolna magsisilbing pananggalang sa malalakas na hangin. Mula sa tore ay matatanaw ang paparating na mga vinta at ang mga burol ay maaaring mapaglikasan sa mga panahon ng pagbaha at kublihan kapag may malalakas na bagyo. ang mga taga-Omit na nakasalamuha ni Bungangsakit nang kanyang kabataan ay hindi sumama sa pagtatatag ng bayan ng Baysay. Pagkalipas ng ilang araw. ang walo-walo ay dumating at sinalanta ang buong kuta.“ALAMAT NG BASEY” Dahil sa ipinakitang kalupitan ng mga tulisang-dagat. Doon ay nagsimula silang bumuo ng panibagong nayon at matatag na kuta na yari sa adobe. isa sa kalapit na nayon. dumaan pa ang napakalakas at nagngangalit na bagyo sa lugar na kumitil sa napakaraming buhay at sumira sa napakaraming ari-arian. na may kahulugang ‘Ang Pinakamaganda’ bilang pagbibigay parangal din sa kagandahan ng kanilang si Bungangsakit. ang mga naninirahan sa Balud. Ang walo-walo ay walong araw na walang tigil na pag-ulan nang malakas na may kasamang malalakas na hangin. Sa halip sila’y nagkaisa at nagtatag ng kanilang sariling barangay na pinangalanang Guibaysayi. Ang mga tagapamuno ng Binongtoan ay sina Ambrocio Makarumpag. Batid nilang ang mga tulisang-dagat ay muling babalik kaya’t nagtayo sila ng kuta na yari sa matitigas na bato sa Bungal na matatagpuan sa bukana ng ilog. Malapit sa lugar na ito ay matatagpuan ang mga burol na isa sa mga ito ay tinayuan ng mga katutubo ng mataas na tore. Subali’t sa kakapusang-palad. Nuong 1832. Juan Katindoy at Tomas Makahilig. Samantala. Francisco Karanguing. Sa pagpupulong ng mga tagapamuno na dinaluhan ng mga misyonerong Heswita. isang matapang na mandirigma. Naglagay sila ng mga pamigil na harang laban sa marahas na pananalakay ng mga tulisang-dagat. Sa kutang ito magtitipon ang matatapang na tagapagtanggol ni Katindoy upang planuhin ang kanilang mga gagawing depensa laban sa mga tulisang-dagat at upang mamatyagan ang paparating na mga vinta.

REHIYON 10 .

Napabalikwas si Manuel at masuyong ginising ang nahihimbing na kabiyak."Edna. Ni hindi sinulyapan ni Edna ang mga manggang manibalang na pitas ni Manuel sa kanilang duluhan. "Gising na Edna. Hindi niya matagalang tignan ang payat na kaanyuan ngayon na kaibang-kakaiba sa dating Ednang sinuyo niya't minahal. nawa's huwag magbago ang pagmamahal sa akin ni Manuel." Walang imikan nilang tinalunton ang landas patungo sa kanilang tahanan. Hayaan mo at pagdating natin sa bahay ay pipitas ako sa duluhan ng mga manggang manibalang. na alam niyang nagtataglay sa sinapupunan ng unang binhi ng kanilang pag-iibigan. alam mo namang iya'y lason. "Diyos ko." ani Ednang halos matulo ang laway sa pananabik. Ang maaliwalas na langit ng kanilang pag-iibigan ay biglang sinaputan ng ulap. Masuyong inakbayan ni Manuel ang asawa at marahang nangusap. Sa kanilang marahang paglalakad ay biglang napahinto si Edna." ang wika kay Manuel sabay turo sa puno ng lansones na hitik na hitik sa bunga. "Iyan ay lason kaya't hindi ko maibibigay sa iyo. Sa pagkakatigagal ng lalaki ay marahan siyang kinalabit ni Edna at muling sumamong ikuha siya ng mga bunga ng lansones." and marahang panalangin ni Edna. kumurap-kurap at nang mabalingan ng tingin ang asawa ay napangiti. ayaw tumikim man lamang ng pagkain at ayaw tapunan ng tingin ang pinagtatampuhang asawa. Parang ginugutay ang dibdib ni Manuel sa malaking habag sa asawa ngunit tinigasan niya ang kanyang loob.“ ALAMAT NG LANSONES” Tumunog ang kampana sa munting Kapilya ng isang nayon sa bayan ng Paete. Magkatabing lumuhod sa isang sulok ang magkabiyak at taimtim na nananalangin. lalawigan ng Laguna. maputla ang dati'y mapupulang mga labi at ." Marahang nagmulat ng mga mata ang babae. ano ba ang dinaramdam mo?" lipos na pag-aalalang wika ni Manuel habang buong pagsuyong hinahaplos ang noo ng maysakit. "Naku! kay gandang mga bunga niyon. "Gusto ko niyon. ikuha mo ako." Pagkarinig ni Edna sa wika ng asawa ay pumatak ang luha. Nang matapos ang misa ay magiliw na inakay ni Manuel ang kabiyak at sila'y lumakad na pauwi sa kanilang tahanan. Napakurap-kurap si Manuel. Hindi malaman ni Manuel ang gagawin sa kalunoslunos na kalagayan ng asawa. Balisang nagpalakad-lakad si Manuel sa tabi ng maysakit." Si Manuel naman ay taimtim ding dumadalangin sa kaligtasan ng asawa. Hindi nagtagal at ang mag-asawa ay kasama na sa pulutong ng mga taga-nayong patungo sa Kapilya. Alam niyang ang lansones ay lason at hindi maaring kainin ngunit batid din naman niyang nagdadalang-tao ang asawa at hindi dapat biguin sa pagkaing hinihiling. wala na ang ningning ng kaligayahan. Ang babae'y laging nagkukulong sa silid. Sunod-sunod na hikbi ang pumulas sa kanyang mga labi. Mabilis na gumayak ang mag-asawa upang magsimba sa misang minsan sa isang buwan idinaraos sa kanilang nayon ng kura paroko ng bayan. Hindi niya malaman ang gagawin. at tayo'y mahuhuli sa misa. Wala na ngayon ang namumurok na pisngi. Hindi nagtagal ang babae'y naratay sa banig ng karamdaman. ang dating mapupungay na mga mata'y malalamlam. Marahang iling lamang ang itinugon ng nakaratay at dalawang butil ng luha ang nag-uunahang gumulong sa pisngi. "Patnubayan mo po kami sa aming pamumuhay. "Huwag na iyan ang hilingin mo.

Biglang sumigla ang katawanni Manuel at hindi magkandatutong pinitas ang lahat ng mga bungang makakaya niyang dalhin at nagdudumaling umuwi sa naghihintay na asawa.mistulang larawan ng kamatayan. "Salamat po." Pagkasabi noo'y kumuha ng isang bunga sa hawak na kumpol ni Manuel at ito'y marahang pinisil. Ang bunga ng kamatayang pinakamimithi ng kanyang asawa. Sa nakitang pagaalinlangan ni Manuel ay muling nangusap ang babaeng nakaputi. "Diyos ko. Sa wakas ay isinuko rin niya ang katigasan ng kanyang loob. REHIYON 11 . Kukunin niya ang mga bunga ng lansones. Anong laking himala! May nabuong liwanag sa kanyang harapan at gayon na lamang ang kanyang panggigilalas noong iyon ay maging isang napakagandang babaing binusilak sa kaputian. tulungan mo po kami. Sa tinig na waring isang anghel ay marahang nangungusap ang babae." nangangatagal ang mga labing marahan niyang naiusal kasabay ng mariing pagpikit ng mga mata. Humalimuyak ang bangong sa tanang buhay niya ay noon lamang niyang masamyo. kainin mo ang bungang iyong hawak. kainin mo ang bungang iyong hawak." Nagbantulot sumunod si Manuel sapagkat alam niyang ang bungang iyon ay lason. "Huwag kang matakot. pinakamamahal ko ang aking asawa at wala nang halaga sa akin ang buhay kung siya'y mawawala pa sa aking piling. dahil sa matinding abag sa kabiyak. Nanginginig ang kamay na pinitas ang isang kumpol ng bunga ng kamatayan. "Anak ko. Sa pagmumulat niya ng paningin siya'y nabigla. Mawala ang takot ni Manuel at mabilis na tinalupan ang isang bunga ng lansones. Anong sarap at anong tamis! Nang ibaling niya ang paningin sa babaeng nakaputi ay nawala na ito. Diyos ko!" ang nabikas ni Manuel. Nanaog siya at tinungo ang puno ng lansones. Biglang naglaho at saan man niya igala ang kanyang mata ay hindi makita. Nang hindi na niya makaya ang damdaming lumulukob sa kanyang pagkatao ay mabilis na nagpasiya. Sunod-sunod na patak ng luha ang nalaglag sa pagkagunitang ang bungang iyon ang tatapos sa lahat ng kanilang kaligayahan.

REHIYON 12 .

REHIYON 13 .

ARMM .

NCR .

CAR .

.MGA NILALAMAN NCR…………….

.. REHIYON 1…. .. ARMM…………...ALAMAT NG BUNDOK BANAHAW REHIYON 4-B…ALAMAT NG MARINDUQUE REHIYON 5……ALAMAT NG BULKANG MAYON REHIYON 6……ALAMAT NG PINYA REHIYON 7……ALAMAT NG CHOCOLATE HILLS REHIYON 8……ALAMAT NG BASEY REHIYON 9…. REHIYON 13…. REHIYON 12….. REHIYON 10….ALAMAT NG LANSONES REHIYON 11…..CAR…………….ALAMAT NG ROSAS REHIYON 2…..ALAMAT NG KASOY REHIYON 3……ALAMAT NG ARAYAT REHIYON 4-A.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful