P. 1
kwento

kwento

|Views: 734|Likes:

More info:

Published by: Jericmaria Delos Santos on Mar 11, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOCX, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

10/13/2013

pdf

text

original

Si Mimi At ang Tatlong Bilog

Labing dalawang taong gulang na ang batang si Mimi at nasa ika-Limang baitang na siya sa kanyang pag-aaral. Siya ang pinaka mahusay sa kanilang klase. Bata pa lamang kasi siya ay tinuturuan na siya ng kanyang mga magulang para mag-basa, sumulat at bumilang. Kaya naman naging mahusay na siya sa kaniyang unang pag-pasok sa paaralan. Ipinagmamalaki siya ng kanyang magulang kahit kanino. "Ang anak ko ang pinaka mahusay sa kanilang klase." Pag-mamalaki ng kanyang ama sa kasamahan nito sa bukid. Kahit mahirap ang buhay ng batang si Mimi ay nagtatiyaga siya sa kanyang eskwela. Araw-araw niyang tinatawid ang dalawang ilog sa kanilang lugar upang siya ay makapasok lamang sa kanyang paaralan. Kahit ganoon man ay pinipilit parin niyang mag-sumikap upang marating niya ang nais niyang kurso pag tapak niya sa kolehiyo. Marami siyang kaibigan, mabait kasi si Mimi. Magalang sa matatanda at masunurin sa mga utos nito.At sa mura niyang edad ay alam na niya ang dapat niyang gawin sa arawaraw. Katulong siya ng kanyang ina sa sa pag-hahatid ng pag-kain ng kanyang ama sa bukid, sa tuwing wala siyang klase. Tumutulong din siya sa gawaing bahay at pagluluto tuwing siya ay libre. Ngunit ng araw na iyon ay mag isa lamang siyang mag hahatid ng lutong pag-kain sa kanyang ama. Naglalaba kasi ang kanyang ina ng araw na iyon. Linggo ng tanghali ang araw na iyon, may dalang basket si Mimi upang dalhin sa kanyang ama sa bukid. Masaya siyang nag-lalakad sa pilapil ng bukid at paawit-awit pa, ng bigla siyang matapilok at mawalan ng balanse. Nalag-lag sa bukid ang bata. Naputikan ang kanyang mga kamay at paa, subalit hindi iyon ang kanyang ikinagulat ng sandaling iyon. May nakita kasi siyang tatlong bilog sa kanyang pinag bag-sakan. Hindi niya alam kung anung uri ng bagay ang mga iyon. Kulay pula , asul at puti ang mga kulay nito. "Itlog ba ang mga ito? " Pag tatanong niya sa sarili. "Hindi naman siguro malaki ito sa normal na itlog at iba ang kulay nitong dalawa." Inilapit pa ng bata ang isang bilog na bagay sa kanyang tainga. Para pinakikinggan nito kung anu man ang nasa loob ng bagay na iyon. Inalog alog pa at sinuring mabuti. "Naku! Baka magalit na si itay ang mga pag-kain niya . " Naalalang bigla ni Mimi. Dali-dali siyang tumayo at inilapag ang mga itlog sa loob ng kanyang basket. "Ama! Nandito na po ako. Andito na po ang inyong tang-halian. " Masaya nyang bungad sa ama habang tintawag niya ito mula sa bukid. "Anong nang-yari sa iyo anak?" May halong pag-tataka niya sa anak.

"Naglaro kaba sa putikan?" "Naku! Hindi po, nalag-lag po ako sa bukid." Natatawang sabi ni Mimi. Dahil sa pagkukwento ng bata sa kanyang ama, nalimutan niya ang mga itlog na napulot niya sa putikan ng siya ay mahulog dito. Pauwi na siya at pabalik na sa kanilang tahanan ng ma-alala ulit niya ang mga bagay na napulot niya. Napag pasyahan niyang huminto muna at umupo sa ilalim ng punong mangga na nadaanan niya. Tahimik siya umupo at kinuha ang isang bilog sa kanyang bitbit na basket. "Ano kaya ito?" Muli niyang tanong sa kanyang sarili. Habang pinag mamasdan ay naisip niyang ilagay sa kanyang harapan ang dalawa pang nasa kanyang lalagyan. Humiga siya sa damuhan at humarap sa kanyang nasa harapan. Hanggang sa makatulog siya sa kanyang posisyon. Pahapon na ng siya ay magising, pag mulat niya ay nasa harapan pa rin niya ang tatlong bagay sa kanyang harapan. "Hinahanap na ako ng ina sigurado." Pag-aalala niyang sambit. Iiwanan sana niya ang makukulay na bilog na natagpuan niya kanina. Subalit naisip niyang kunin na lamang ito at gawing palamuti sa kanyang silid. Nadatnan niyang nananahi ng sirang bao ang kanyang ina sa harap ng pintuan. Agad siyang nag mano at pumasok sa kanyang silid. Kasama niyang inakyat ang tatlong bilog at inilagay iyon sa lamesita nasa tabi ng kanyang higaang kawayan. Matapos niyon ay bumaba n siya at nagluto ng kanilang hapunan, pag-dating ng kanyang ama ay sabay sabay silang nagsalo-salo sa hapag. Matapos non ay nag-linis siya ng kanyang katawan at pumanhik na muli sa kanyang silid. Nag-basa ng aklat at nag-aral sa kanyang mga aralin. Nananalagin na siya para sa kanyang pag-tulog ng mapansin niyang muli ang tatlong bagay na napulot sa bukiran. Pinagmasdan niyang muli ang bagay na iyon. Inilagay sa kanyang mga kamay at ipinatong ang isa sa kanyang sikmura. Hanggang sa mahimbing na siya. Kalagitnaan iyon ng tulog ng bata ng magising siya. Nakarinig kasi siya ng hindi kilalang ingay. Para iyong isang pagaspas ng malaking ibon sa tabi ng kanyang silid. Dudungaw sana siya sa binatana ng mapansin niyang may-kakaiba sa mga bagay na nakuha niya sa bukid. May liwanag kasi na nang-gagaling sa paligid nito. Animo’y parang mabibiyak. Lalong lumakas ang ugong sa labas ng kanyang silid, kasunod nito ang isang huni na parang pito sa pandinig niya ng malaking ibon. Napaupo siya sa isang sulok ng kanyang kwarto ng makitta niya na isang dambuhalang ibon ang sumungaw sa kanyang bintana.

"Inay! Itay!" Sigaw ni Mimi na may halong takot at kaba. Subalit parang hindi siya naririnig ng mga ito. Napansin ni Mimi na nakatuon ang pansin ng malaking ibon sa mga bagay na nasa kanyang higaan. Umiilaw ang mga ito na parang may lalabas mula sa loob ng tatlong bagay na iyon. Humuhuni pa rin ang ibon. Lakas loob na lumapit ang bata sa kanyang higaan dahan-dahang hinawakan ang umiilaw na bagay. Para namang nagalit ang malaking ibon at sumigaw ito ng malakas. Napaatras si Mimi, subalit muli siyang sumulong sa pag-lakad. Hinawakan niya ang mga ito at kinuha ng dahan-dahan. Ganoon din ang ginawa niyang pag-lakad papunta sa ibon. Marahan niyang inaabot ang bagay na pinagtutuunan ng pansin ng malaking ibong nakatoon ito sa hawak niya. Para namang nakaintindi ang ibon. Mula sa kanyang mga tuka ay binit-bit ng ibon. Mula sa kanyang silid ay marahang lumabas ng bahay ang batang si Mimi naroroon kasi ang bata .Muli pa'y nakita ni Mimi ang napakalaking ibon na maaring sumakop sa kanilang munting tahanan. Tatlong maliliit na huni ang narinig ng bata. Mula sa tatlong bagay pala na napulot niya ay may mga munting ibon na magmumula sa loob nito mabuti na lamag at hindi niya naisipang pag-laruan ang mga iyon. Sa kanyang kinalalagayan ay muling humarap sa kanya ang malaking nilalang at humuni ito ng marahan paharap sa kanya. Natuwa ang bata, ilang saglit pa'y muling kumampay ang pak-pak nito at marahang inisakay ang tatlong maliliit pang ibon sa likuran nito. Umangat na ito sa lupa marahangmarahan. Para namang nag papasalamat ang malaking ibon sa kanya. Nginitian niya ito hanggang sa lumipad ito palayo ng palayo. Naging maganda ang kinabukasan ni Mimi ng sumunod na araw, hindi maalis sa isipan niya ang mga pangyayari sa kanya ng nagdaang gabi. Umaasa siya na makikita pa niyang muli ang mga nilalang na hindi nawala sa isipan niya..

Ang Inahing Manok
Sa silong ng isang puno ay mayroong isang inahing manok na nagli-limlim sa 5 itlog. Masayang-masaya ang inahing manok dahil malapit na ang pag-sapit ng pag-pisa ng kanyang mga itlog. Ilang araw na lang ang kanyang hihintayin ay makikita na niya ang kanyang mga sisiw. Maging ang mga katabi niyang hayop na naninirahan din sa malaking punong iyon ay tuwang tuwa para sa kanya. "Sa saglit na araw na lamang ay makikita mo na ang iyong mga sisiw manok." Masayang pa-alala ng katabi niyang bibi na nag aalaga ng sampung kiti. Ito na rin ang kanyang naging kaibigan simula ng siya ay mapunta sa ilalim ng punong iyon. Ito rin ang naging katulong niya sa pag babantay sa kanyang mga itlog tuwing siya ay naghahanap ng makakain. "Naku bibi napaka-saya ko sa aking mga itlog sana ay malulusog silang sisiw at walang karamdaman sa kanilang mga katawan. "

Ang manok nama'y kinuha agad ang kanyang itlog sa nag magandang loob na . Natakot ang manok at nag-puputak ito. Lumabas na ang ahas subalit nataob ang pugad. Gumulong ang mga itlog ng manok. Pumasok siya sa kanyang pugad. Mga maliliit lamang na uri ang mga hayop na kasama ng inahing manok. Lalong natakot ang inahing manok habang ang ahas naman na kanina pa lumiligid sa kanila ay lumapit pa sa pugad ng inahin. Tahimik naman niyang dinatnan ang ibang mga nakatira doon. na binabantayan naman ng bibi ng mga sandaling iyon. Maging ang bibi ay tumulong din. Marami na kasing tinakot na mga hayop ang ahas. sa halip ay hinampas niya ito ng papak sabay ng pag kahig. Hin di naman hinayaang makalapit ng inahin ang ahas. Takot na takot ang lahat. Para namang nabuhayan ang manok ng makita niyang nakasala-lak pa pala ang itlog niya sa mga ugat ng kahoy na naroroon. Lulukuban na sana ng inahing manok ang kanyang mga itlog ng makita niyang nasa likuran pala niya ang malaking ahas at nakangiting nakalabas ang matatalim na ngipin nito. Nabasa ito ng tubig. sa takot ng manok ay nag mamadali itong lumabas ng pugad at hinabol ang gumugulong na itlog. Maging ang bibi ay natakot din. Nataranta ang ibang hayop para sa itlog. Oras na hindi iyon huminto ay malalag-lag an g itlog sa ilog at hindi na makukuha pa ng inahing manok . Nandoon pala sa puno ang matsing na nag mamasid . Nakasalalak ito doon at malapit ng malaglag. Nakaramdam ng kaba ang inahing manok. Para namang nawalan ng pag-asa ang inahing manok sa pang-yayari iyong . Nasaktan naman ang ahas. Isang araw habang nag lalakad ang inahing manok sa bukid ay nakita niya na may isang ahas na papunta sa malaking puno na tinitirhan niya kasama ang ibang mga hayop na nandoon. nag isip ng maigi nag manok. Kumalat ang mga ito sa kulob ng kanilang tahanan. Naalarma ang lahat.Tuwang-tuwa namang sagot ng inahing manok. Masaya sila sa ginawang pag-tulong ng matsing sa manok. agad itong bumaba sa puno at patalon ng inabot ang itlog sa pag kalag-lag sa ilog. Nagising ang hayop na naroroon na mga tahimik na nag papahinga. Bumuhos ang malakas na ulan. Hindi naman sinsadya nitong mataamaan ang pugad ng manok.Habang ang isa naman ay gumulong patungo sa labas . Nag mamadali namang bumaba ang ibang naroroon. nag labasan din ang ibang hayop na tutulong sa manok upang masagip ang itlog nito. Alam niya kasi na kaaway ng lahat ang ahas na iyon. Nalungkot ang lahat para sa manok. Alam nilang wala silang laban sa malaking ahas na naroroon. Dali dali siyang bumalik sa kanyang pugad upang tignan ang mga naiwan niyang mga itlog. Agad nilukuban ng inahing bibi ang mga kiti niyang takot na takot din sa malaking ahas. Nakahinga ng maluwag ang lahat. Hindi alam ng manok ang kanyang gagawin. Natatakot siya para sa kanyang mga itlog. Subalit walang umabot ng makita nilang nahulog na ang itlog papunta sa ilog. Sumilip ang manok kasama ng ibang hayop na naroroon sa ilog. nakita niyang natutulog ang bibi kasama ang kanyang mga kiti na nakapalibot sa inahing bibi. Habang nag i-isip itoy biglang nag sungit ang panahon. dahilan upang mag wala ito doon. sabay nilang pinag tulungan ang ahas na nais kainin ang itlog ng inahing manok.

Isang turistang dayuhan ang nais sumakay sa kanyang karwahe ng araw na iyon. Masayang nilukuban ng manok ang kanyang mga bagong pisang sisiw at nag-pasalamat sa lahat ng mga naroroon. Ngunit sa tagal ng panahon ay nasira na rin ito. mabait at magalang sa mga nagiging pasahero ng kanyang kalesa. Nakabili na rin siya ng isa pang kabayo. Masayang nag hiyawan ang mga hayop. Gaya ng hiling ng inahin para dito.kapwa niya hayop. Wala kasi siya matipuhan sa kanilang lugar. Napatingin ang lahat dito. Isang maliit na tuka naman ang sumilay sa itlog. Maaga pa lamang kasi ay handa na siya upang mag hanapbuhay. Isang Kutsero si Karding. "Maraming salamat kaibigang matsing sa ginawa mong pag-tulong sa aking itlog. Lumabas na ang unang sisiw. Maaga siyang gumising . Matanda na rin kasi ang katuwang niya sa kanyang hanapbuhay. Kwentong Kutsero ni Karding Alam nyo ba kung bakit nilalagayn ng tapalodo ang mga mata ng kabayo? Para diretso ang tingin? Tama at para hindi siya magagambala ng mga kasabay niya na nsa tagiliran niya. Limang malulusog na sisiw ang lumabas sa itlog. Ngayon ay pinag pahinga na niya ito at nakalagay na lamang sa isang kubo . ang kanyang bagong kabayo. Sa edad na dalawamput pito ay binata pa rin si Karding. Ng maipo'y masayang pinag masdan ng manok ang knayang mga itlog. Sa tagal na niyang Kutsero ay madami nadin ang kanyang karanasan. Ang sampung taon na niyang katuwang na ibinigay naman ng kanyang ina. Masipag siya. Sa tagal ng kutsero ni karding ay alam na niya ang lahat ng mga bagay na maari niyang gawin upang mag karoon ng madaming pasahero. sunod sunod naman na ang pag pisa ng mga itlog. bata pa lamang siya ay ito na ang pinag kakaabalahan niya. Nagulat naman ito ng dahan-dahang napipisa ang itlog. kung saan din niya nilalagay si Ameng. Iyon nga lang ay may mga bagay na hindi kanais nais niyang gawain. Mahirap daw kasi ang buhay at kailangang pag-ipunan muna at mag handa sa pag-aasawa. Isa na dito ang pagiging mabait sa mga tao. Kaya't ng kumita siya ng malaki ay pinaayos niya at pinakumpuni ang nasirang kalesa. Tinulungan naman ng inahing manok ang kanyang itlog sa pag-pisa nito. Inabangan nila kung ano ang mga susunod pang manyayari. Ang pangalan nito ay si Noning." Walang humpay na pasasalamat nito sa matsing. Maasikaso at magalang. Ito kasi ang nag iisang pamana nito para sa batang kutsero noon. Subalit may isa lamang na hindi kaayon ayon sa kanyang gawain. Tumulong na rin ito upang ipunin ang itlog na gumulong kanina sa iba pang bahagi ng kanilang pugad. Masaya namang dinala ng matsing ang itlog sa pugad ng manok. Naipaayos niya ang pamanang kalesa ng kanyang ama.. Kahit hindi naman maari ay kanyang ginagawa. Gayunman ay ayos lang sa kanya. Dito rin siya kumikita dahil ito ang itinuro sa kanya ng kanyang ama noong nabubuhay pa ito.

"Kilalang kilala ho ako rito. Tuwang tuwa lamang ang kagalang galang na ale mula sa kanyang likuran habang palingon. Makinis ang kutis nito.upang maaga din siyang makahapon sa kanyang tahanan at maagang makapagpahinga. dahil isa ito sa asal na hindi na nabago simula ng siya ay naging kutsero. maganda ang kasuotan. Oras na sambitin ninyo ang aking ngalan ay agad ho akong makikilala" Dugtong pa niya. habang nililingon niya ito mula sa kanyang likuran. " "Naku wala hong problema." Sambit naman ng lalaki. Inaalayan niya itong makasakay mula sa kalesa. nag simula ho akong maging kutsero ng yumao ang aking ama. Maingat ang knayang ginawang paghatak sa lubid na kumokontrol sa babae. Propesyonal ito sa kanyang paningin. Marami ang nakakakilala sa kanya dahil sa kanyang mga gawa gawang kwento at walang katotohanan. "Ang ama ko ho ay dating kapitan sa pook na ito. "Nais kong dalhin mo ako sa magagandang pasyalan dito sa inyong lugar. " Ano ito? Mali ang kwento ni Karding? Hindi naman na ito kataka taka. "Maari bang makisakay sa iyong kutsero iho?" Wika ng matandang babae. Sa itsura pa lamang nito ay malalaman ng hindi ito taga roon mula sa kanilang bayan. Ngumiti naman ito sa kanya. Kahit walang katotohanan at kahit mali ay .lingon siya rito. Tuwang-tuwa naman ang pobreng kutsero sa kanyang ginagawang kwento na ibinabahagi niya sa kanyang pasahero. "Saan ho ba tayo?" Tanong niya sa babae. "Sige ho" magalang niyang sagot sa pasahero. Bago lamang ako dito at nais kong maiba ang aking paningin. At ilang saglit pa'y lumalakad na sila. "Marami hong magagandang lugar dito sa aming nayon" Nakangiti niyang panimula sa Ale. at maganda ang tindig. May edad man ay hindi naman halata sa kanyang dating.

Nang matapos niya itong igala ay tuwang tuwa siya ng bayaran siya ng tatlong daang piso nito. msarap ito sa pakiramdam at maginhawa ang tingin niya sa kanyang mga kapaligiran. Minsan habang siya ay nasa karinderya na paborito niyang pag kainan ay isang batang babae ang nakita niyang patawid sa malaking kalsada nila. Kahit papano kasi ay naging bayani siya sa simpleng paraan lamang. May maganda rin palang dulot ang pagiging malikot ng kanyang mga mata sa kanyang kapaigiran. Lumaki ang kanyang mga tainga sa kanyang mga narinig. Sinwerte naman siya sa kanyang pasada ng araw na iyon . mabuti na lamang at naabutan pa niya itoat madali niya naiiwas sa aksidente. "Naku karding huwag kang maging imbento sa iyong mga pasahero at baka sa huli'y pag sisihan mo iyan. tuwang tuwa ang mga tao sa kanyang paligid. Aksidente naman itong madadaanan ni Karding. "Sakay na ho kayo tatang. Imbentong istorya naman ang kanyang ibinahagi sa mga pasaherong sumasakay sa kanya. Bihira lamang ang mag-abot sa kanila ng ganitong halaga. " Subalit tinignan lamang siya nito mula ulo hanggang paa. Nakasuot ang matanda ng sira sira at maduming kasuotan. Ang suot na sapatos nito ay butas sa ilalim at ang sumbrero nito at nangingitim sa kadumihan. Kinabahan siya sa maaring mangyari sa bata Nasagip niya ito mula sa kapahamakan. Hindi niya inaasahang isang kotseng puti ang rumaragasang sasagi sa bata. " Paalala sa kanya ni Mang Kanor minsang nagkasalubong sila nito sa daan habang siya ay pauwi sa knayang tahanan. Matutulog na lamang siya ay iniisip pa rin niya ang kanyang susunod na kwentong kutsero na ibabahagi niya sa kanyang magiging pasahero sa darating pang mga araw. Pinagmamasdan niya ito sa malayo dahil nakita niyang papalapit ito sa kangyang pinupwestuhan. at madala ko kayo sa inyong paroroonan. iyon nga lang at hindi pa rin nagbago sa kanyang dating gawain. Mabuti man o masama. Subalit tinataasan na lamang niya ito ng kanyang balikat. Sa itsura nito ay nasa sampung taong gulang pa lamang ito. Marami ang naging kita niya sa araw na iyon. Sa anyong iyon ng matanda ay nahabag ang matagal ng kutsero. Animo'y sinusuri ang kanyang itsura. Maging siya ay masaya din . . Ayon sa mga matatanda lahat ng bagay daw na ginagawa ay may katapat na bagay. Isang matandang ermetanyo ang naglalakad ng araw na iyon . Pahapon na ng siya ay bumalik sa kanyang tahanan.diretso pa rin siya sa kanyang istorya. Dahil sa kanyang gawain ay maraming kutsero ang sa kanya'y nagagalit. Papunta sa hindi alam kung saan.

Kailangan na niyang umuwi. Nakita sila nito."Ah. Subalit walang lumalabas ng letra sa kanyang mga bibig. Mula sa kanyang mga kamay nagulat siya ng makita niyang iba na ito. may buhok sa likuran ng ulo." Pag mamagandang loob niya dito. Maganda ito para kay Karding ay makakatulong narin sa kanya sa wakas. mula sa repleksyon ng tubig. Nandoon pa rin siya sa lugar kung saan siya iniwan ng matandang nais niyang pag magandahan ng loob. Bumulong ito sa hangin at maya maya pa'y nanghina na lamang ang kutsero at bumagsak sa lupa. Iinom siya sa ilog ng makita niya ang kanyang sarili. Madali siyang tumayo. Huling nakita na lamang niya ay ang pag layo ng matanda. Lumapit naman ito sa kanya. at mga kuko nito. "Ano ito? Anong nangyari sa katawan ko? Bakit ako naging kabayo? Huhuuh" Tanong niya sa kanyang isipan. dadalhin ko ho kayo sa inyong tirahan. Kinuha ng lalaki ang lubid hinatak nito ang Alaga ni Karding na kabayo. Lumalalim na ang gabi. Umiiyak na siya. Hindi siya maaring magkamali. "Whoaa. Hindi niya kilala ang lalaki at hindi rin niya ito mukha. Nakaramdam ng uhaw ang binata. Inikot niya ang kanyang mga mata. Napaatras siya at muling bumalik sa harapan ng tubig. Natulala siya at hindi makagalaw sa kanyang kinatatayuan. "Salamat naman at nandoon pa rin ang kanyang kabayo at ang karwahe nito. Patakbo pa ang ginawa nito sabay hinto ng malapit na sa kanya ang hayop. Tatayo sana siya ng mapansin niyang mabalahibo ang kanyang kamay. hindi niya alam ang kanyang gagawin. Tanging huni lamang ng isang hayop ang lumalabas sa kanyang bibig. "Hiyyaaaaa" Sigaw nito. Palakad na ang dalawang hayop ng may narining si Karding na pulotong ng isa pang kabayo. Masakit ang ulo ng magising si Karding. Nagulat siya ng mapansin niyang maging ang kanyang mga paa ay katulad din ng kanyang mga kamay. tahimik na kumakain ang kanyang kabayo. hindi niya anyo ang nasa kanyang harapan. Mabalahibo ang kanyang katawan. At tinig ng isang lalaki. Dahan dahan niyang sinalata ang kanyang katawan. Isang Kabayo. Nakaramdam siya ng kagat ng lamok ng siya ay bumangon. Animoy nakasuot siya ng makapal na sapatos ang kulay kayumanggi niyang mabalahibong kamay ay nakalapat sa lupa. Subalit hindi niya inaasahan ang sumunod na sambit ng ermitanyo. Tama isa nga itong kabayo. Wala ang kanyang limang mga daliri. Tumayo na nakalapat ang parehas niyang mga paa sa lupa. Mahaba ang mukha. Ano kayang ginagawa ng mga kabayong ito dito? Hindi bat kay Karding na mapang-imbento ang isang hayop na ito? " Parang nanliit si Karding sa kanyang narinig. Hindi . Tinawag niya ang kanyang alaga. Nandoon pa rin ang kanyang kabayo. Naging kabayo si Karding.

Tinitignan lamang siya ng ng ibang hayop na naroroon at tahimik na kumakain. Malungkot niyang wika. baka . Nag karoon kasi siya ng . Walang tao na naroroon tanging mga kabayo. "Hindi ako nag sasalita nag kakaintindihan lamang tayo sapagkat isa kana ring kabayo" " Tao pa rin ako. Binigyan sila Karding ng pagkain. Umiiyak si Karding habang nag lalakad papunta sa Farm na pagpapastulan sa kanila. Tignan mo kami masaya kami kahit mga alaga lang kami. nanghinayang lamang siya sa kanyang alaga. masaya niyang iminulat ang kanyang mga mata.sana siya susunod dito. " Napaisip si Karding. Sa laki kasi ng lugar na kanilang pinuntahan kay daming hayop din ang naninirahan doon. wala siyang nagawa kundi ang tiisin na lamang ang gutom para sa gabing iyon. habang nasa likuran naman niya si Ameng. Ngunit bigo siya sa kanyang isipin. Nakaramdam siya ng panghihina sa sarili. Si Ameng pala ang nag salita. "Nagalit sa iyo ang matandang ermitanyo" Kwento ni Ameng. kalabaw at ibang hayop lamang ang tangi niyang mga kasama. Labis na nalungkot si Karding sa nangyari sa kanya. Lahat ng ginawa niyang pag-iimbento at pagsisinungaling sa mga tao. "Naku Karding hayaan mo na magiging msaya ka rin kahit na ikaw ay isang kabayo. Nalungkot siya at bumalik sa pag kakahiga. Hindi niya inaakala na may mga taong nagagalit din pala sa kanyang gawain. " Kahit papano ay nabawasan ang kanyang pag-kalungkot. Hindi niya ninais na maaaring mag kaganon ang mangyayari sa kanyang pagkatao. Umaasa siya na sa kanyang pag dilat ng mata kinabukasan ay babalik na siya sa normal. Ni ayaw niyang mag pahinga ng gabing iyon. Tubig at silungan. Subalit hindi siya kumakain ng damo. Tulad mo noong ako ay inaalagaan mo dati. " Pumunta sa sulok ang dating kutsero at tumalikod na lamang dito. Umaasang paniginip lamang ang lahat. Sinusundan niya ang mga kabayong nasa kanyang harapan. Maaga ring nagising si Karding." Kinagulat na gumising sa kabayong si Karding. Inisip niya ang lahat ng kanyang ginawa. Madaling araw na ng maipikit ni Karding ang kanyang mga mata. "Kumain kana. "Mahilig ka kasing gumawa ng kwento na hindi naman totoo. "Paano kang nakapag salita!?" Gulat niyang tanong.

Wari niya'y nakikilala siya nito. Subalit hindi na maari ang iyong gawain lagi kitang babantayan sa lahat ng iyong gawain. Sa katagalan ay nakasanayan na rin ni Karding ang kanyang pagiging isang Kabayo. Para sa kanya ay natural na sa kanya ang pagiging isang kabayo. Natuto siyang kumain ng mga damo darak at ibat-ibang pag kain ng isang hayop. Binigyan lamang kita ng leksyon. Lumipas pa ang mga araw . linggo . "Ikaw pala iyan Karding. . Ito nga ang ermitanyong bumulong sa hangin at nag pahina ng kanyang katawan. Hindi niya inaakala na ang kanyang alaga ay siya rin pala niyang magiging kaibigan. at mag mula noon ay hindi na gumawa ng Kwentong Kutsero si Karding. Pangako niya sa sarili na hindi na niya uulitin ang kanyang pag iimbento ng kwento.katuwang sa kanyang problema. "Huwag kang mag-alala at ibabalik na kita sa iyong dating pag ka tao. Masayang masaya sila at nag sisisi sa lahat ng ginawa niyang panloloko sa tao. at natatandaan. Nilagyan na rin siya ng tatak ng taong nakapulot sa kanilang dalawa ni Ameng ang dati niyang alaga. subalit tanging huni na lamang ng isang kabayo ang lumalabas sa kanyang tinig. Dali-dali niya itong hinabol at hinarang. Binago na niya ang kanyang gawain. Sana ay nagging-aral sa iyo ang nangyaring ito. Ang Kwento Ng Pagong At Pusa Isa itong kwento na kailanman ay hindi maaring mangyari kahit sa tao man. Maya-maya pa'y nag laho ang matanda. Tuwang tuwa siyang lumapit kay Ameng at niyakap niya ito. Bumalik na sa normal ang lahat. ARAL: Maging totoo at huwag mag imbento. Natutuwa ako at nakikilala mo pa pala ako. Nakabalik na nga siya. " Natuwa si Karding sa narinig. nakabalik na siya sa kanyang trabaho. Nakasout ito ng maduming kasuotan. Ang lathalang ito ay mula sa pinapalawak kong isip at pag-likha sa pamamagitan ng pag- . (Tapalodo ang tawag dito. Katunayan na pag mamay-ari na sila. "Huwag kang magalit Karding. butas na sapatos at maduming sumbrero. At nawala na rin sa isipan niya ang pagiging isang tao.) Nag pasalamat si Karding sa matanda kahit wala na ito sa kanyang paningin. " Napaisip ang Kabayo. kasunod nito'y ang pag iiba ng kanyang anyo. buwan at panahon. Minsan habang sila ay nag lalakad ay nakita niya ang isang pamilyar na mukha. " Gusto niya itong sigawan. Tumingin ito sa kanya at tumawa. Nandoon rin si Ameng nakasuot ito ng bakal na tumatakip sa gilid ng mga mata nito. Hindi pa rin nag babago at bumabalik sa dati si Karding. Kasunod ay ang bagong Kutsero na nasa tabi niya na may nakapangalangang KARDING sa likuran nito.

Masarap ang hangin doon . Inabutan ng dalawang lalaki ang dalawang babae na papasok na sa kanilang mga tahanan. Saglit pa'y dumating na ang amahing Aso at ang kapatid ng pusa.sulat. . Ngumiti siya dito at saka nag salita. Saka naman ito dinilaan ng ina upang linisin ang katawan ng dalawa. Lumingon ang pusa at ngumiti ito . Si Leon ang pinakamataas na uri ng hayop na naninirahan sa kagubatang iyon. "Halika. doon tayo sa lilim ng punong akasya. Maligaya itong nag-aabang sa tabi ng kanilang tahanan. Nilapitan siya ng Babaeng aso at kinausap. Masaya ang buhay ng bawat hayop na nakatira sa gubat na hindi pa napupuntahan ng kahit sinong tao. Maya-maya pa'y lumapit na sa kanila ang dalawang tuta at nag lambing sa inahing aso.. masaya silang nag-usap at nagkwentuhan. Masagana sa pang araw-araw . Tuwang tuwa ang Pusa sa ganoong eksena ng mag-iinang aso. Sumunod naman ay si Kwago ang pinakamatalinong hayop na kanang kamay ng Leon. Halika at dumoon tayo." Mula doon ay nag lakad sila papunta sa puno ng akasya. habang pinapanuod ang mga batang aso na nag-lalaro malayo sa kanya. tanaw ang buong tanawin. mag kwentuhan tayo habang hinihintay mo ang iyong kapatid. Pagabi na noon kaya nag-aya na ang Pusa na bumalik na sa kanilang mga tahanan.magkakasundo ang bawat isa sa pamamalakad ng kanilang hari na si Haring Leon. parating kasi ang kapatid nya galing sa pangunguha ng pag kain. "Salamat sa anyaya. Malaya sila sa kanilang mga nais gawin at mga nais na mangyari sa kanilang mga buhay. " Kumusta kana?" Nakangiting bungad nito ng batiin siya. Lahat ng gawain ng bawat hayop at pati ang mga tao na hindi pa nakikita ng ibang mga hayop ay nalalaman nya din . mga hayop sa lupa at mga hayop sa tubig ay nag kakaisang nagbibigayan para mabuhay." Anyaya nito sa kanya. siya ang mas nakakaalam ng lahat ng pasikot sikot sa gubat. Bawat araw na lumilipas sa gubat na iyon ay ang pag-usbong din ng mga hayop upang maging mag-kaisa at mag tulungan sa bawat pakikitungo nila. Kabilang na dito sina Pagong at Pusa. Masayang naglalakad ang pusa ng umagang iyon. "Kapatid ko!" Tawag ng pusa sa kanyang kapatid na babae. Hindi sila magkatulad at hindi rin sila magka-uri. Ang mga ibon. Hindi rin sila magka-kilala at hindi rin maaring mag sama.

Mababantayan mo naman ako kasi mag kasama naman tayong nanghuhuli na pag kain natin. Lagi silang magkasundo sa kahat ng mga bagay na nais nila. Marami kabang nahuling isda ngayon?" Masaya nitong wika sa kapatid. ang humahawak sa kanilang kagubatan."Kamusta kuya. Binilin ka kasi sakin ni inay bago siya pumanaw." "Kasama mo naman ako kuya eh. para sa pagkain natin?" "Oo. Bata pa ang mag-kapatid na pusa ng pumanaw ang kanilang mga magulang." Sagot ng kanyang kapatid. Sapat na para sa isang linggo nating pag kain." Bati ng Lalaking pusa sa Amahing aso. Sa tulong ng Kwago dinala sila sa gubat na iyon at doon na nabuhay hanggang sa makayanan na nilang tumayo sa kanilang mga paa. " Pasasalamat naman ng Pusa. Nabaril kasi ito ng isang mangangaso sa dati nilang tinitirahang gubat na ngayon ay isa ng syudad. Sari-saring hayop ang dumalo. Mula pag kabata hanggang sa pag-tanda ay magkasama na ang dalawang pusa hindi sila nag-iiwanan. Kaarawan kasi iyon ng kanilang hari na si Haring Leon. "Malaking selebrasyon ngayon ang magaganap sa ating kagubatan. Maarin kayong sumabay sa amin kung nais ninyo" Sambit ni Aso. "Salamat . mga . hindi ba sinabi ko na sayo dati na gusto kong sumama sa iyo upang matulungan kita sa pangingisda mo. na alagaan daw kita at wag pababayaan. Kaarawan kasi ng ating Hari." Ilang saglit pa'y sabay na naghapunan ang dalawa. Gusto sana kitang yayain sa susunod na panghuhuli ko para matulungan mo ako. Malaking kasiyahan ang ka-arawan ng haring Leon. Kinabukasan maagang nagising ang mga hayop. At mamayan kasama kong pupunta ang mag-iina ko papunta sa gitna ng kagubatan. ito rin ang nag-babantay sa gubat upang protektahan ito. subalit ayoko sana na tulungan mo ako kasi baka mahirapan ka. "Magandang umaga aso." "Hayaan mo't sa susunod na linggo'y isasama kita. "Sige ba. Yamo't sasabihin ko sa aking kapatid upang mag kakasama tayo pag-dalo." "Oo. "Ayus lang naman.

Sa tahana'y takot na takot ang bawat hayop. Hindi na nakuhang magpasalamat ng babaeng Pusa. Naging dahilan pa iyon upang masagip ang pusa mula sa pag kakalunod nito. Maya pa'y kinagat ng lalaking pusa ang leeg ng kanyang kapatid upang itakbo. Para namang napahiya ang Pusa kaya tumalikod ito. "Ako si Pusa. sabay sabay silang nanguha ng kanilang pag kain. Nagkwentuhan at kumain . Sinagip ng Pagong ang Pusa dinala niya ito sa tabi upang alisin sa tubig. " Pakilala nito. Nakita iyon ng Pagong dahil sa kupad nitong kumilos naiwan na sya ng ibang hayop na lumangoy. Nasira ang kasiyahan at kaarawan ng hari nilang si Leon. kasama ng ibang mga hayop na lumalangoy din. Nagtakbuhan. Kabilang na dito ang Pagong at ang kanyang pamilya." Pautal utal na kibo ng pusa. Si Pagong! Natulala siya at di nakapag salita. Simula sa pag kakatitig nama'y parang natauhan ang Pusa. Hinarapan nya ito at magalang na nagpakilala . "Oo. "Kamusta kana?" Tanong nito. Nakatingin sa kanya ang Pagong habang nakangiti ito. Masaya ang lahat na nag kukwentuhan at nag tatawanan. Walang lumalabas na baka'y marinig muli nila ang ingay na narinig nila. Araw na ng panghuhuli ng pag kain nila. Dito kaba nakatira?" Sagot naman nito na may halong tanong din. Ang pusa ay nag lalakad sa tabi ng ilog upang uminom ng tubig. "A-ayo-s lang ako. Oras na para umuwi. "Ikaw?" Tanong nito sa kanya. Inaya na ng Lalaking Pusa ang kanyang kapatid.At habang umiinom ang babaeng Pusa isang mukha ang kanyang naaninag. . Sa-salam-at nga pala sa pagliligtas mo sa a-akin. hanggang s amauna na itong bumati sa kanya.hayop na lumilipad at gumagapang. Sumama ang babaeng Pusa sa kapatid niya. Sa kabila nama'y mga hayop na lumalangoy . kasama din nila ang mag-asawang aso at kanilang mga anak. "Ako nga pala si Pagong. Ng hindi inaasahan isang ingay ang umalingaw-ngaw sa langit dahilang upang mataranta ang lahat. nagtulakan at isang dahilan upang matulak ang pusa at malag-lag sa tubig. " Nag-usap pa ang dalawanhanggang sa hindi na nila namalayan ang oras. Ang hayop nga na nag ligtas sa kanya. Natakot ang lahat.

Sa isang sulok naman ng Utak ng pusa ay ang saya sa pag kaka-kilala nya sa isang bagong kaibigan. "May nais lamang kasi akong itanong sa iyo. Naguunahan sila na makarating sa batong nakagitna sa ilog. " Nadam naman iyon ng Pusa.' Sagot nito. "Napasugod ka Pusa. Mabuti na lamang at may natira oa siang pag kain na nkuha nila sa tulog ni Pagong. sa susunod naman. tungkol iyon sa nararamdaman niya mula sa kanyang saloobin. Palukso luksong patakbo ang ginawa niya upang lumipat sa bahay ng mga Aso. Pakiramdam niya'y magkakasakit siya oras na hindi niya ito nailabas mula sa isang nakakaalam. Hindi nabubuo ang kanilang mga araw kung hindi nila makikita ang bawat isa. Galing ito dito. Sabay sabay na nakarating sa kanilang mga tahanan. Masaya ako tuwing kasama kita. Araw-araw na rin ang naging pag kikita at pag uusap nina Pagong at Pusa. "Hindi ko rin malaman ang ganitong pakiramdam. Hindi makalabas ang magkapatid na pusa at ang mag aswang hayop. Ganito din ang naging pakiramdam ng Pagong sa Pusa. Katulad kanina. umuulan kasi ng araw na iyon. "Hindi ko alam kung ano ito. Malungkot naman ako kung hindi kita nakikita. Hanggang umamin ang Pagong sa Pusa ng minsan sersyoso silang nag uusap tungkol sa kanilang mga karanasan. Masaya siya sa tuwing makikita niya ito. . Araw-araw sabay silang kumakain. " Masayang pag papa-alam ng Pusa sa Pagong."Uuwi na ako. Naging mahina na ang ilog na pinaghuhulihan nila ng isda nababalita kasing may mga taong nakapasok sa gubat. Ikaw din. Nakita daw ito ng Kwago na kumukuha ng mga isda sa ilog at ibang mga hayop. Sabay-sabay na umuwi ang mga Pusa at Aso. Tanghali na ng lumabas ang pusa mula sa kanilang tahanan. Minsan nag-lalaro sila at nag hahabulan. "Sige. Hindi niya maipaliwanag na sarili kung bakit. " Seryosong pag-amin nito. May nais lang kasing itanong ang Pusa sa inahin g aso. Tumatakbo ang Pusa at lumalangoy naman ng mabilis ang pagong. Naging mdalas tuloy ang pag punta ng Pusa at Aso sa ilog. Nakita iyon ng Kwago minsan. Sabay turo ng Pagong kung saan nakalagay ang tumitibok niyang puso. Unti-unti nilang nararamdaman ang bawat sarili nila tuwing sila ay nag kakaharp. kung iyong mamarapatin." Bigkas ng inahin.

Magpatuyo ka ng iyong balahibo't baka sipunin ka." Pag mamagandang loob ng inahing aso sa kanya. Hindi kasi siya makalabs dahil sa sama ng panahon. Masaya kami kasi parehas naming nraramdaman yon. Wari niya'y parang dapat nalang niya itong itago. Papunta sa kanya. Kabog sa dibdib at ligaya. "Kasi nag mamahal kana. kasi ano. Habang siya ay nakatanod sa pintuan ng kanilang tirahan. "Anu ba ang atin? " Panimula nito sa kanya. "Huwag ka ng mahiya sa akin. Parang nahihiya namang mag salita ito dito. Hindi siya nag kakamali . Pumasok ka. "Naku hindi na . Si Pagong nga iyon. Kaibigan mo ako't hindi ka dapt mag-alangan. Kinamusta lamang kita. Kasabay naman ang magkahalong tuwa at pananabik. "Kamusta ka?" Masaya nitong bati sa kanya." "Anu yon?" Tanong niya dito. "Mabuti naman.. Nagkibit balikat na lamang ang Aso at hindi na kumibo. "Iyon ang nadarama namin ng asawa ko." Nakangiti naman nitong banggit sa kanya."Halika't tumuloy ka. " Hindi nakapunta sa ilog ang Pusa ng boung araw na iyon. "Nag tataka lamang ako kung bakit sa tuwing kasama ko si Pgong may nararamdaman akong kakaiba mula sa aking dib dib. Ikaw kamusta kana? Halika. Palapit iypon ng palapit sa kanya. Nakangiti ito ng sobra." Namumulang panimula ng Dalagang pusa. "Ahm. Pero ang sa iyo. " Imbis na payuhan ay tumawa ang Aso at tumingin ito sa kanya na sobrang saya at hindi maintindihang ibig sabihin. Nalungkot kasi ako at hindi ka makapunta sa . Ganito din naman ang bungad nya dito nakangiti rin siya dito. " Anyaya niya dito sa loob ng kanilang tahanan. Subalit na gulat na lamang siya ng makita nyang may nag lalakad na papunta sa kanya.

" Masayang dugtong pa nito. Nagulat ang lahat sa nabalitaan nila. Sa mataas na hayop. !" Pasigaw na wika ng Lalaking Pusa. Subalit hindi sila sumuko. At iyon ang isa sa mga kinatatakutan nila sa kanilang biuhay. Masama ang loob ni Pusa. Hindi iyon maganda sa pandinig ng kapatid ng lalaking Pusa. Isang araw masayang nag uusap ang Dalawang hayo sina Pagong at Pusa. Oras na mag kasala. Ipinag babawal sa batas ng Kagubatan ang pag. Si Kwago! Nakadapo pala ito sa isang puno kung saan kitang kita ang bawat hayop na nasa ilog at nasa tabi nito. Hindi na nakakibo ang babaeng Pusa sa halip ay tumalikod ito at humiga na lang sa isang sulok. Pag kadatin na pagkadating nito'y isang kalmot ang tumama sa mukha ng babaeng pusa.' Nalungkot ang Pusa at Pagong sa pangyayaring iyon. At maari kang mapaalis oras na malaman ito at napatunayan. . "Saan ka pupunta Pusa?" Malaking boses na tanong nito. Nakarating ito sa ibang mga hayop. Kinagabihay.ilog ngayon. "Alam mong bawal na bawal ang pakikipag mabutihan sa hindi natin kauring hayop. " "Simula ngayon ay hindi kana maaring mag-punta at sumilip sa ilog na ito. Hindi nila namalayan ang pag mamasid ng pangalawa sa pinakamataas ng hayop sa gubat. Pakiramdam niya ay lalong siyang nahuhulog dito at hindi na niya ito makontrol. Sa isang liblib na lugar ng kagubatang iyon ay palihim muling nag kikita ang dalawa. Hindi nila iyon inaashan na mangyayari.kauring hayop kapag napatunayan ito. Oras na maulit pa ito'y paalisin ko kayong dalawa mula sa kagubatan na ito. Sa ganitong paraan lalong napalapit ang loob ni Pusa sa Pagong. "Dadalawin ko lamang poa ng kaibigan kong si Pagong. Kapatid nya kasi mismo ang usap usapan sa buong kagubatan. Kahit na mahirap para kay pagong iyon dahil sa uri ng kanyang pagkilos ay kinakaya niya para lamang makita niya ang pinaka mamahal niyang Pusa. Maaring paalisin at palayasin siya sa gubat . Nanginig ang katawan ni Pusa at sumagot. Subalit hindi niya inaasahan ang makikita niya. Napasimangot ito sa sakit. Dali-dali syang pumunta sa ilog upang hanapin si Pagong. Si haring Leon ang nandoon.patol sa hindi mag." "Masama kasi ang lagay ng panahon. Nakita siya nito. Maging kay Haring Leon ay nakarating na rin ito. Pasensya kana ha?" "Ayos lang. masaya na ako't nakita kita. Akmang tatakbo siya palayo ng harangin siya nito.

Dahil iyon sa sobrang pag mamahal na nanaig sa knailang mga damdamin. Kahit na lihim ito . Alam niyang mahirap talaga ang kanilang sitwasyon subalit nauunawaan din naman nito ang nakakatandang kapatid. Nahihirapan ma'y patuloy pa rin sila. Hangaang sa makarating ito sa kanilang tagpuan. Dali naman siyang pumasok sa kanyang proteksyon upang hindi masaktan. Tumulo na lamang ang luha ng dalaga at umiyak na lamang ito ng umiyak. Kahit na minsan hindi na nila kinakaya basta't iniisip lamang nila ang kanilang minamahal ay lumalakas pa rin sila.Tangi si Pagong na lamang ang knayang nagiging lakas para mag patuloy ang kanilang pag mamahalan sa isa't-isa. Nagpatuloy ito ng nagpatuloy. " Minsang pag uusap nila sa pag tatagpo nilang iyon. Katulad ng nagyari sa kanila bago sila mapunta sa lugar na ito. Tanging ang inahing aso lamang ang naging katuwang ni pusa para sa pagkikita nila. Noong siya ay bata pa lamang at wala pang masyadong alam. Pinapakinggan pa rin nila ang tibok ng knailang mga puso at damdamin. Nalaman din iyon ng mataas na . Ilang saglit pa'y nanduon na rin ang pagong ngunit. Minsan ng minsang magkikita ang dalawa sa knailang tagpuan ay sinundan ang Pusa ng kanyang nakatatandang kaptid. Dali-dali namang tinwag ng Pusa ang Leon. Bawat kilos nito ay hindi pinlampas. Naiintindihan niya ang nasa saloobin niya. Pag. Nahuli sila. Ay hahatulan na makulong.protektahan ang kanyang nakababatang kapatid mula sa pag papalayas sa kagubatang kanilang tinutuluyan." Nakakatakot na sabi ni leon.uwi'y hindi nag deretso sa bahay ang babaing Pusa sa halip ay pumunta ito sa bahay ng aso. Nalala tuloy ng Inahing Aso ang nangyari noon. Sabay alis habang kagat kagat ang Pagong.Upang makipag usap sa inahing aso. Subalit hindi parin talaga maari ang kanilang mga nais. "Ayokong mawala ka sa akin Pagong. Nagmamahalan din sina Ibong Maya at Dagang .hindi pa rin sila nag papadaig sa iba. Naiintindihan kasi ito ng aso. Ginawa niya iyon para lamang ma. Kapalit noon ay pag ka bilanggo at ang pagf puputol ninyo ng ugnayan ng pusang ito. Mahal na mahal kita't hindi ko makakaya oras na mawala ka sakin. Kahit sa ganoong paraan lamang ay masaya pa rin sila." "Ayoko din mawala ka sakin pusa. Hindi na kita papapalisin sa kagubatang ito dahil hiling iyon ng pusang lalaki. Kahit na bawala at kahit na hindi maaari at makakabuti sa kanila. Umiiyak na lamang ang Pusa tuwing maaalala niya ang knailang napakahirap na sitwasyon . Mahirap mag hanap ng tahanan. Malungkot ang Aso para dito. Ang katulad ng pagmamahalan ni Pagong at Pusa. Umiiyak siya habang nag sasaad ng mga nangyari ng sandaling iyon. Iniwan ng lalaking Pusa ang knayang kapatid. sapag kat alam niya ang nag mamahal. Madalas kasi itong mag kasama sa pangunguha ng pag kain at pamamasyal sa gubat. Ninais pa rin nito. Lalong lumalim asila sa isat isa. Bigla na lamang syang dinakma ng leon. "Ito na ang huling pag kikita nyo dahil ikaw Paging.Doon ay tahimik silang nag kikita at palihim na nag uusap. Nakita ng pagong na nakagitna sa dalawa ang pusa.

Hindi na iisipin ang mali at tama mahalaga ayang kaligayahan sa piling ng isa't isa. Maipakita lamang na mahal talaga nila ang nagpapakumpleto sa sandali ng buhay nila. Naging kakampi na rin niya ito at naging kunsinti para lamang sa kanya. prara sa dalawang nilalang na nag mamahalan . maging ang Kwago ay ganun din.Tuwang tuwa naman itong lalapit na kanya.antas ng hayop. Mali na kung mali sa paningin ng iba. Hayun nakita na niya Ang pinakamamahal niyang Pagong. Dahil sa tahimik niyang pag lalakad at magaang kilos ay napasok niya ang kulungan. Nababawasan na ang mga ito. Sa wakas ay mababawasan na rin ang kanyang pag aalala sa kanyang minamahal na hayop. Umiyak siya. Pinaalis nila si Daga subalit sinundan ito ng Ibong Maya. Nawala na rina ng hari dahil ito ay bumalik na sa kanyang tahanan . Malungko dahil ang hirap ng lagay nila. Matahimik niya itong tinawag. Niyap niya ang Pagong sa sobrang pag ka sabik. Inabot siya ng mahabang oras subalit hindi siya napgod sa kahihintay. Ligtas naman itong nakalabas at nakabalik sa kanyang tahanan. Kahit saang anggulo tignan ay sadyang mahirap. Katabi na pala niya ito't pinakikiramdaman lamang siya. Maraming nakabantay sa labas. Sari-saring hayop iyon. Nakapasok ang Pusa. Masaya itong ibinalita ni Pusa sa Inahing Aso. "Ayaw ko lamang na ikaw ay mapahamak. At hanggang sa makatulog na ang Loro. Mula sa labas ay nakatanaw ang pusa mula sa tanawin na makikita malapit sa kanilang tahanan. Hanggang sa dumilim. Isa ito sa pinaka kinatatakutan nilang banaty dahil kakaiba ito sa lahat ng hayop. Ganun din ang Pagong. Malungkot na may halong tuwa ang kanilang nadadama . "Ikaw na lamaang ang nag-iisang kayaman ko sa mundo. Nandoon din si kwago at si Haring Leon. Subalit. Patago pa rin ang ginawa nila upang hindi mahalata ang pag puntang iyon ng pusa. Ang huling balita nila noon ay namatay ang daga dahil sa gutom sa labas g gubat at napatay naman si Ibong Maya dahil sa isang taong naghuhuli ng mga hayop sa gubat. Walang maisip na paraan ang dalawa hanggang sa maisipan ng Pusa na pumuslit at makita man lang si Pagong sa kulungan ng haring Leon. Ayaw iyon mangayari ng kapatid ni Pusa sa kanya kaya gnaun na lamang ang pag protekta nito dito. Masaya naman ito sa nalaman. Inilahad niyakung paano siya nakapsok at nakalabas sa kulungan. Tahimik ito at nag-iisip ng malayo sa kuryosidad. Lumipas ang marmaing araw. Hindi na niya namalayan na nasa tabi na pala niya ang kanyang nakatatandang kapatid . Sina Leon at Kwago." . Kumuha ng tyempo ang pusa para makalusot sa mga nag babantay n mga hayop doon. Unti-unting nawawala ang mga bantay na hayop. Kaya nais kong maging mabuti ang lagay mo sa lahat ng oras. "Mahal kita kapatid ko" Iyon ang bumasag sa oag iisip ng dalagang pusa ng mga sandaling iyon. Kaya ginagawa ko ang mga bagay na iyon. Katabi nila ang Ibong Loro na tahimik na nag mamasid at gumagala ang paningin. Hindi niya makontrol ang sarili sa harapan ng Pagong. Masaya sapagkat muli silang nagkita. " Dugtong pa nito. Samantalang siya ay tahimik lamang na nakikinig at nakitingin sa malayo.

" Pag-uuna niya dito. Wala siyang nagawa kundi ang umuwi na lang at bumalik sa kanilang tahanan. Ayoko ng mawawala kapa. Ikaw na lang nag papalakas sa akin. Maging ang Leon Kwago Loro at ibang matataas na antas ng hayop ay wala na rin. Maingay. Mahal ko si Pagong . Mabilis na tinungo ng Pusa ang gitna ng kagubatan . ngunit na huli siya nakalyo na ito dahil mabilis na itong tumakbo. Hindi na siya nag paalam pa sa kanyang nakatatandang kapatid. Walang ng masyadong hayop na naroroon. Lumabas ang pusa para hanapin ang kanyang kuya . Sa kabila nito ay masaya siya." Sabay talikod ito sa kanya. Subalit bigo pa rin ito. Hindi ko lamang makontrol ang bugso ng damdamin ko. Wala na tayong magulang . subalit ayaw din niyang mawalay sa kanyang pinakamamahal na pagong. Dahil sa ginagawa ng kanyang kapatid na lalaki. Nakita nila ang isang grupo na may dalang mga liwanag papunta sa kagitnaan ng kagubatan kung saan naroroon ang kanayang pinakamamahal na pagong! Bigla siyang nakarmdam ng panganib. Habang nag lalakad siya pauwi ay hindi niya maiwasan ang mata na tumingin sa mga hayop na nakamsid sa kanya. Tahimik lamang ito at hindi kumikibo. nakakatakot nakakagimbala sa lahat. Hahabulin sana niya ito. Pinuntahan niya sa kaibigan nitong kalapati. Wala na siyang nagawa kundi hintayin na lamang ang pag uwi ng kanyang nakatatandang kuya . Nakayukong nag lalakad ang pusa at sabay patakbong nag madali. Ngunit pahapon na'y wala pa rin ito. . Alam niyang hindi siya nito papayagan. Pinuntahan niya ang madalas nitong puntahan ang puno ng nara na nasa gawing gilid ng kagubatan. Naguguluhan siya dahil mahal niya ang kuya nya ayaw niyang mawalay dito. Nauunwaan siya nito.nagulat ang mag kapatid. Hindi kasi niya alam kung saan ito nag punta at anung oras babalik. Pag dating niya sa bahay ay inabutan na niya ang kanyang kuya. alam kong bawal subalit hindi ko siya kayang mawala sa akin. Animo'y inuuri siya nito at minamaliit. Hindi ko na kakayanin pa kung pati ikaw kukunin nila sa akin. Umiyak siya ng umiyak. "Hindi ko kakayanin kung pati ikaw mawawala pa sa piling ko. Napalabs sila pati na rin ang mag asawang aso. Wala pa rin ito doon. Subalit nagulat siya ng nasa likuran pala niya ito at sumusunod sa kanya. Ikinagulat niya iyon. Naalarma naman ang lahat ng hayop na naroroon lahat sila ay natakot. "Naiintindihan kita kapatid ko kaya nga hinayaan kita ng patago kang pumunta sa kulungan ng mga nag kasala sa kagubatan. Subalit wala ito doon. "Patawarin mo ako kuya. "Kuya pasensya kana." Nagulat siya dito at niyakap niya ang kuya niya. " Nasa ganoong sitwasyon sila ng biglang may narinig silang mga pag putok. Inisip tuloy niyangsundan ito at hanapin kung saan man ito naroroon. Niyakap siya ng kuya niya.Bigla na lamang tumulo ang luha ng kuya niya at napatingin siya dito. Naiwan siyang nag-iisa doon at naguguluhan. Nakarating sila sa gitna ng kagubatan.

Ang ama niya ay pumanaw noong siya ay sanggol pa lamang. Itatakwa nila ito upang hindi mapahamak. Akmang sasaktan siya ng tao nakatalon naman na ito. Tanging alam lamang niya ay nasasktan ito at nahihirapan.biglang tumunog ang hawak ng tao sa kanyang kamay. "Wag kang bibitaw mahal na mahal kita . Araw-araw din ay umaalis ang kanyang ina para magtrbaho sa bayan. Dumating ang kapatid nito. hindi katulad ng mga kapatid na Pusa na puting puti ang mga balahibo." "Pa-ki sabi. Tanging bakas na lamang ng dugo ang makikita dito. "Ma-ha-l n-a mah-al ki-ta Pa-g-ong" Pa-putolputol nitong salita sa pagong Habang iyak naman ng iyak ang pagong. Ilang oras pa ang lumipas. Pinipilit itong gisingin ng Pagong subalit hindi na ito gumagalaw. Palapit na ng palapit ang mga nilalang na may dalang maliwanag na bagay at maiingay sa pag lalakad. Tanging siya . Lumapit ito sa nakakababatang kapatid at niyakap ito. Dahil madilim hindi siya masyadon kita. Habang ang Pagong naman ay malungkot at hindi na lang matanggap ang nangyari sa kanilang minamahal. Sa wakas nakatakas na ang tatlo subalit nagulat sila ng masulubong nila ang isang tao! May hawak itong apoy at sa kabilang kamay nito ay mag nakahawak ng parang isang matigas na bagay. Wala silang ideya kung anu iyon. Wala na siyang nagawa kundi umiyak na lamang at yakapin ang pinakamamahal niya.Tanging naiwan ay ang mga nakabilanggong hayop kasama na si Pagong. Patakas silang tumalon. Tanging ang mga halaman at hayop na alaga nila ang mga nakakalaro niya araw-araw. Dali-daling nag punta ang mag-kapatid na Pusa sa kinalalagyan ng pagong . Inatake daw ito ng mabangis na hayop kaya hindi na niya ito naabutan ng siya ay lumalaki na. Naawa siya at nag sisisi sa sinapit ng kaniyang kapatid. Si Pagong naman ay marahang nag lakad. Hindi nila alma ang kanilang gagawin. bumagsak! Babalikan sana iyon ng lalaking Pusa subalit. Tumalon ang magakapatid subalit. Nakita pala ng pagong ang mga pangyayari. Hinidi na ito humihinga at hindi na rin ito kumikibo. Wala kasi siyang kapatid na pwede nyang makalaro at makasaya.sa ku-ya k-o maha-l k-o sy-a. nakakatakot. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari sa pinakamamahal niyang pusa. Naalarma ang Pusa. Malamig na ang kanyang katawan. Nilapitan niya ang pusa. Dumating ang umaga hindi umaalis ang pagong sa tabi ng pusa. Napahagul-gol na lang ang nakatatandang pusa. Naghihingalo na itong subalit nakuha pang magsalita. huhuhuh!. Subalit sabi ng kanyang ina ay hindi na siya magkakaroon ng kapatid dahil wala na siyang ama. dahil nakita niyang bumasak ang kaniyang kapatid.. Si Mila At Ang Nuno Nag-lalaro si Mila sa bakuran ng kanilang bahay isang hapon na iyon. Nakakabingi. Napalingon siya. Ang kapatid niyang babae. Kahit mag-isa lamang siya at walang kalaro masaya pa rin siya. Malakas ang tunog niyon.." Pumikit na ang Pusa at hindi na nakapg salita.

Ng hapong habang siya ay nakaupo sa harap ay isang maliit na boses ang kanyang narinig galing sa mga halaman na nasa harapan niya. nag karoon siya ng bagong kaibigan at kalaro. Baka daw kasi mapahamak ako kung hindi ko kilala ang tao. Kahit ako ay ngayon mo lamang nakilala. "Mila anak. sampung taong gulang. huwag na huwag kang lalabas ng ating bakuran kapag umaalis ako. "Wag kang matakot." "Subalit hindi naman ako isang estranghero. at maliit na sumbrerong matulis sa dulo na kulay pula din. Natapos ang araw na iyon ni Mila na masaya. Ako ay isang nuno. Inuri niya na parang tumitingin ng isang di kilalang maliit na bagay. Subalit ako ngayon mo lang ako nakilala. lagi kitang pinapanuod habang ikaw ay nag lalaro. Kinabukasan ay maagang nagising ang ina ni Mila para mag-luto ng kanilang agahan sa ." "Kilala na kita. At huwag kang pupunta sa mataas na bahagi ng kabundukan marami kasing hayop na mababangis ang nandoon at baka saktan ka nila. dahil ngayon lang ako nagpakita sa iyo.lamang ang naiiwan na mag-isa sa kanilang bahay para mag bantay at mag asikaso dito. Naksuot ito ng kulay pulang maliit na damit. "Ako si Mila. Matagal na kitang kakilala. Ilang saglit pa'y dumating na ang kanyang ina. Ay hinarap nya pa ito. Matagal na kitang kilala. sinalubong niya ito at sabay humalik sa kamay. "Sabi ng nanay ko wag daw akong makipag usap sa mga estranghero." Laging paalala ng kanyang ina bago ito umalis. Hinawi niya ang mga halaman na nandoon at nagsimulang igala ang kanyang paningin. Nakatira sila sa gitna ng kabundukan. Tuwang-tuwa siya habang ang maliit na tao ay nag ku-kwento sa kanya ng mga nakakatawang bagay. " Dugtong pa nito. Nais ko sanang makipag laro sa iyo. maliit na kulay itim na sapatos. Bigla siyang napaatras ng bumungad sa kanya ang isang maliit na taong kasinlaki lamang ng kanyang hintuturong daliri sa kamay." Nakangiting wika ng nuno. "Ako ay matagal ng nag babantay sa iyo dito. Dahil sa murang isip niya. Nagtatalon talon ito sa harapan niya at umaarteng gaya ng isang artista sa entablado. hinanap niya ang maliit na boses na nag salita at tumawag sa pangalan niya. Wala kang kalaro. Naawa kasi ako sa iyo. Ako si Berto" Wika ng maliit na nilalang sa kanyang harapan. Imbis na matakot ang bata. Ganoon lamang ang kanilang buhay sa araw-araw ng dumadaan sa kanila. madalang ang mga bahay pati na rin ang mga tao na naninirahan doon. " Naglaro ang bata kasama ang nuno.

Tuwang-tuwa si Mila. ? Halika't bilisan mong kumain. Duon tayo mag lalaro maraming pwedeng laruin doon. Ilang saglit pay nag paalam na ito sa kanya at lumakad na. Pupunta ako sa taas ng bundok para duon mag-hanap ng ibang kalaro." "Naku hindi naman natin sasabihin. " Sa pagpupumilit'y napapayag din nito ang bata. " "Naku mag lilinis pa ako ng bahay. "Yumuko ka at ilagay mo ako sa iyong mga palad. binilin nya kasi iyon sa akin. hanggang mag salita ang nuno sa kanya. "Halika na Mila. Masaya sa amin. Maglaro ng maglaro. " "Sandali lamang naman iyon. Maya-maya'y sumulpot si Berto sa kanyang harapan." Sabay turo sa punso. Bahala ka mamaya aalis na ako at wala kang makakalaro. "Kamusta ka Mila. Ginising na nito si Mila at sabay na silang kumain sa hapag. " "Baka kasi magalit ang inay ko at pagalitan ako. Hanggang isang liwanag ang kanyang naaninag.!" Sambit ng nuno sa kanya. "Paano tayo makakapasok diyan? Wala namang lagusan ? Tanong ni mila. " Sinundan ni Mila ang nuno. "Halika Mila sumama ka sa akin. . Nakangiti ito at nakatingin sa kanya. Bago daw ako mag-laro. Walang kalungkutan. Huwag kang mag alala. Nakapasok na sila sa loob isang madilim na daanan at kakaibang amoy ang nalanghap ng bata. Marami pa tayong makakalaro. Bababalik din tayo. Maglaro na tayo sa labasan. "Saan tayo pupunta?" "Sa lugar namin. huwag ko daw kakalimutan ang binilin nya. Maaga kasing aalis ito paara mag punta sa bayan at maghanap buhay muli." "Naku hindi pwede. Naglaro sila ng naglaro . Dapat ang ginagawa mo ay nag lalaro lamang. Huwag daw akong aalis sa kulob namin sabi ni inay sakin." Anyaya nito.umagang iyon. Hangggang sa mawaglit na dito ang mga bilin ng kanyang ina. Sa likod ng kanilang tahanan ay may isang punso . " "Naku! Mamaya kana mag linis. Sabay tayong papasok sa loob at sabay tayong papasok doon.

Huminto sa pag lapit ang nuno. Lahat ay kasing laki ni Berto. "Anak nasan ka!" "Nandidito po ako sa loob ng punso! Tulungan ninyo ako sasaktan nila ako!" Nataranta ang nanay ng batang babae. Maya-maya pa'y nawala na ang boses ng ina ni Mila." Dugtong pa ng isa doon. Ng biglang marinig ni Mila ang boses ng kanyang ina. Tumawa ng tumawa ang mga nuno. Sabi mo kaibigan kita pero hindi mo ako tinutulungan makaligtas dito! huhuhu! Gusto ko ng umuwi sa amin. "Niloko mo ako Berto. Nakaitim na kasuotan ang iba at ang iba naman ay naka pula. "Inay huhuh.. Tulungan ninyo ako!" Mula sa labas ng punso narinig iyon ng ina ni Mila. " Iyak niya "HAHAHA! Hindi kana makakauwi iniwan kana ng ina mo! " "Hindi totoo iyan. at maliliit na nilalang ang nabungaran ni Mila.Parang isang kweba na may tumutulong tubig sa itaas na galing sa hamog. "Tinitignan nila ako Berto. tumama kasi ang kanyang paa sa batong nasa paanan niya. Lalong umiyak ang bata. Akmang lalapit na ang isa na may dalang manipis na animoy sinulid. ." Iyak niya. Pagabi na nga pala noon at umuwi na ang kanyang ina. "Gusto ko ng umuwi sa amin.! Babalikan nya ako huhuhu!" Tuwang tuwa ang maliliit na nilalang habang ang batang si Mila ay iyak ng iyak. Sabay nito ang pag sigaw ng malakas ni Mila. Lalong natakot ang bata. Subalit hindi siya nito makikita. Natakot si Mila ng tumingin sa kanya ang mga ito. Tatakbo sana ito palayo sa mga ito subalit bigla siyang napaupo. Ang sasama ng tingin nila sa akin." Lumayo ang katabing nuno ng bata Humalo ito sa mga kauri nitong mga nuno. Umiyak na ang bata. "Hindi kana makakaalis dito!" Sigaw ng maliit na boses na katabi ni Berto. "Dito ka na lamang habang buhay. Mula sa ilalim ay itinali ng nuno ang paa ng bata. Tinignan din siya nito at tumawa ng malakas.

. Simula noon ay ninais na niyang makakita ng tunay na tao. Isang gabi habang nagpupulong ang pamilya ni Wana kasama siya at mga kapatid niya. "Masaya. Ang kaharian ng mga engkanto na gaya ni Wana ay sa likuran ng mga punong malalaki at walang nakakapasok na kahit anong nilalang na galing sa labas ng kanilang kaharian o kahit anong nilalang na may isip na galing sa gubat." Niyakap siya nito at nagpasalamat sa matandang tumulong sa kanila. at sumunod sa magulang. Maganda sa kanilang kaharian. Ang lahat ng engkanto ay mag kakasundo at masayang nag lalaro. Hindi niya inaasahan ang pag sagot nito sa kanya ng tinanong niya kung maari ba. Ito pala ang tumulong sa kanya mula sa punso. Hindi na ako sasama sa hindi ko kakilala." Sagot niya dito na walang kagatol-gatol. Susundin ko na ulit ang bilin ninyo sa akin. Lumipat na rin ng bahay sila Mila sa bayan kung saan nakatira ang kanyang lola. Nagising si Mila sa kanlungan ng kanyang ina. masaya. Subalit ang engkantong si Wana ay nag nanais ng kakaibang karanasan. Pangarap ng Diwata Sa isang kagubatan ay masayang naglalaro ang lambana at iba pang uri ng engkanto na tahimik na nagbabantay sa isang kagubatan. kaso nag sasawa na kasi ako dito sa ating kaharian. Para silang sinaksaktan sa bawat salita na kanilang naririnig. walang problema. Nais niyang lumabas sa kanilang kaharian at makita at makakilala ng mga tao. Hindi na niya alam ang mga sumunod na pangyayari. Isa kasing sambit ang isinasagawa nito. "Naku hindi kaba masaya dito sa ating kaharian Wana?: Minsang tanong ng kaibigan nitong si Yumi. "Hindi ko na po uulitin ina. At mag mula noon hindi na nag pakita ang maliit na nilalang sa kanya. Ilang saglit pa'y nawalan ng malay ang bata.. Ay nasambit nya sa kanyang ama na nais niyang lumabas ng kaharian at makakita ng tao.Isang boses ang narinig ng lahat mula sa itaas ng punso ang nakapg pagimbal sa lahat ng nuno. isa ring diwata. sa tabi nito ay si Mang Tino ang kilalang albularyo sa kanilang lugar. ARAL: Huwag sasama sa hindi masyadong kakilala. Isa na dito si Wana isang diwata na nais magkaroon ng kaibigang tao. Yumakap siya sa kanyang ina. Narinig lamang niya iyon sa isang tikbalang na nakakita daw ng tao sa isang kakahuyan noong bata pa lamang siya. Subalit isang daang taon na siyang nabubuhay sa mundo ay wala parin siyang nakikilala ni wala siyang ideya kung ano ang itsura ng tunay na tao. Ito na ang mag babantay sa kanya habang wala ang kanyang ina.

"Hindi maari! Hindi mo ba alam na masasama ang mga tao at mapanakit sila sa katulad nating mga engkanto? " Ikinagulat ito ng diwata at hindi na lamang kumibo. Dali dali na lamang umuwi ang diwata sa kanilang tahanan at hindi na kumuha ng pagkain. Nabuo ang kanyang desisyon na puntahan iyon. Hanggang sa makarating siya sa gulod." Ngumiti ang nakakatakot na matanda. "Matutulungan kita sa pangarap mo. Kaya kong ibigay sa iyo ang daan upang makalabas dito sa ating kaharian at makakilala ng mga tao na pinapangarap mo. Napahinto siya sa paglalakad at tinanong ang matanda kung bakit siya nito tinitignan." Isang kisap lamang ay nawala na ito sa kanyang paningin. "Tungkol po ito sa sinabi ninyo sa akin noong nakaraang magkasalubong tayo. "Nais kong pumunta sa lupa kung saan nakatira ang mga tao" . Narinig niya noon na mababait daw ang mga tao at hindi nanakit. Subalit iba ang sinagot nito sa kanya. Subalit hindi niya iyon pinansin. "Ang tahanan ko ay nasa dulo ng gulod na iyon maari mo akong puntahan para akin kitang matulungan. Lumabas ang maiitim nitong ngipin at lalong kumulubot ang balat nito sa mukha. " Nagulat ang magandang diwata at nagtanong siya sa matanda. Nakita niya ang munting kubo na nakatayo sa ilalim ng puno at natatakpan iyon ng mga ugat at makakapal na dahon. "Paano nyo po nalaman iyon?" Tumawa lamang ito at nagsalita. Naglalakad na siya papunta roon ng makadama siya ng panlalamig sa katawan. "Kanina pa kita hinihintay dahil alam kong darating ka" Malamig na salita ng mangkukulam sa kanya. subalit sa kanyang utak at isipan ay hindi pa rin iyon naalis. Subalit bakit ganun ang sinabi ng kanyang amang engkanto? Sa mga panahon at araw na lumilipas ay lalong nanabik ang diwata na makalabas sa kanilang kaharian. Naglalakad ang dalagang engkanto isang araw sa isang masukal na daanan upang kumuha ng prutas at pagkain na dadalhin niya sa kanilang tahanan ng isang mangkukulam ang nakasalubong niya at tinitigan siya nito ng matagal. Matagal na pinag-isipan ni Wana ang pagpunta sa bahay ng mangkukulam na nakatira sa gulod. Lumapit siya sa bahay at tangka na niyang katukin iyon ng bigla itong bumukas at nagulat siya sa paglabas ng matanda mula roon.

Sa ilog niya ito gagawin subalit siya lamang ang pwedeng gumamit noon at hindi na siya makakabalik oras na gawin niya iyon. At napapapayag siya nitong ibigay ang gintong suklay na suot suot niya. Nakalabas na si Wana. kumatok siya sa pinto at natanaw nya mula sa bintana ang takot na takot na itsura ng bata. Lalapitan sana niya ang bata ng bigla siya nito sinigawan. At pinagbabawalan ang pagbukas nito dahil mapanganib na sa mga engkantong naninirahan dito. Subalit hindi niya maintindihan ang sinasabi nito. Padilim na subalit lakad pa din siya ng lakad. Kailangan nating isara ang pinto ngayon din. Tangka niyang lapitan ito subalit ng makita siya nito ay dali-dali itong nagtatakbo at pumasok sa loob ng bahay. nanginginig ang kanyang katawan. Mahabang panahon na rin ang nakakalipas simula ng hindi nabubuksan ang pintuan patungo sa mundo ng imortal. Sinundan niya ito. Kabilugan iyon ng buwan ng magpunta siya sa ilog. May naglalarong bata sa tabi nito." Dali dali nilang pinuntahan ang ilog at nagulat sila ng nakabukas na ang pinto. Kakaiba ang kasuotan na suot nito . Samantalang ang kanya ay dahon lamang na tuyo na pinag tagpi-tagpi. "May nagbubukas ng pintuan patungo sa mortal. nakita niya ang paligid naglakad lakad siya at may nakita siyang isang tahanan sa tabi ng puno. Natakot siya ng inambahan siya nitong babatuhin ng hawak nitong parang isang matalim na bagay . Na alarma ang mga naninirahan dito subalit ilang sandali pa ay may liwanag na lumabas mula sa liwanag galing sa bato. " wika ng matandang tikbalang sa mga kapwa engkantong nasa loob ng tahanan nito. Ngunit nanaig pa rin sa kanya ang kanyang nais. Sa sobrang pagod at gutom na nararamdaman niya ay nanghina siya at bumagsak sa tabi ng isang puno. Maliit ang tainga nito hindi katulad ng sa kanya. Nagtataka siya sa kakaibang itsura ng bata. Binigyan siya ng matanda ng isang sambit ng magbubukas ng pinto patungo sa lugar ng mga mortal. Mayroon siyang mahabang buhok na umaabot na sa kanyang tuhod. Isinara nila iyon sambit ang ibang bulong na alam ng mga matatandang engkanto. Namangha ang diwata subalit takot naman iyon sa ibang engkantong nakaramdam niyon. Yumanig ang paligid at umabot ito sa buong kaharian ng mga engkanto. Nagising na lamang siya na nakatutok ang mukha ng isang bata at isang matandang . "Masama ang pangitaing ito.Dali dali siyang nagtatakbo palayo. Sa malaking bato na nakaharang papunta sa malaking talon ay binigkas niya ang sambit na ibinigay sa kanya ng matanda upang buksan ang pintuan na itinuro sa kanya nito. Gutom na gutom na sya subalit walang pagkain siyang nakikita. Hindi nakakabuti."At ano ang magiging kabayaran nito?" Nagulat ang diwata sa sinabing iyon ng matanda.

babae sa kanya. Dumating ang matanda at yumakap siya sa lola. Nakita niya ang isang lalaki na papalapit sa kanya may hawak itong matalim na bagay at patutuk sa kanya. Kinain niya iyon at naubos niya ang binigay pa ng matanda sa kanya. " Lumungkot din ang mukha ni Wana. Nakangiti ang dalawa sa kanya. "Anong pangalan mo diwata?" Tanong nito "Wana po. Umiiyak ang diwata.Subalit umalis ako doon upang sundan ang aking yumaong anak dito. Palapit na iyon sa kanila ng bigkasin ni Wana ang sambit na tanda niya. Nagsalita ang matanda. Subalit ninanais ko pa rin na masilayan ang kaharian na aking pinanggalingan. "Isa din akong diwata kami ng apo ko ay nakatira sa kaharian na pinaggalingan mo din. "Hindi maganda ang naging trato ng mga tao sa katulad nating engkanto. Takot na takot ang diwata." Kinuwento ng diwata kung paano siya napunta sa mundo ng mga mortal at kung bakit siya nagpunta dito. Nauunawaan niya ang matanda.. Nasa lugar pa rin ng mortal ang diwatang si Wana. natakot ang diwata. At kayong dalawa na lamang ang may kakayahan upang makapasok sa pintuan. Nasalabas ng bahay si Wana ng bigla na lamang may bumato sa kanyang ulo dahilan upang bumagsak ito. "Umalis na kayo at isama mo na ang apo ko. Lumipas pa ng lumipas ang panahon. " Nakaramdam ng pagsisi si Wana hindi na sana niya ninais ang ganito. Animoy nakikipagkaibigan sa estrangherong hindi nila kakilala. Mabuti na lamang at may natitira pa akong kapangyarihan noon . Gusto na niyang umuwi kung saan siya talaga nakatira. Nawala na rin ang lalaking nais siyang saktan. Muntik na kaming mapatay ng mga tao. Nakangiti ito at nagsalita. Sa tulong ng matandang tumulong sa kanya. inamoy niya ito at dahan dahan niyang kinagat. Ayaw na niyang magtagal pa dito. Pinagbabato ng tao ang bahay na pinagtataguan nito.. ngunit hindi iyon naging mabuti sa kanilang pag-alis. Lumungkot ang mukha ng matanda at humarap ito sa kanya.' .. Nais na niyang bumalik sa kanilang kaharian.. Sinubukan sila nitong saktan sa pamamagitan ng pagbabato ng mga matitigas na bahay. Nakakaramdam na siya ng panghihina. Sa kamalasan ay tinamaan ang matandang diwata bumagsak ito at umiiyak na nag salita. Humina ng humina ang aking katawan simula ng umalis ako sa kaharian. Matahimik siya ng bigla siyang kalabitin ng matandang babae. Nag-punta sila sa ilog na pinanggalingan niya ng siya ay lumabas. Subalit gaya ng nauna hindi rin niya ito naintindihan. Nagulat siya ng magsalita ito ng katulad ng kanilang lengwahe. Dumating na ang panahon para makabalik siya sa kanyang mundo. Isang grupo ng mga tao ang nakakita sa kanya at tinatangka siyang hulihin papalapit ito sa kanila. Sa ngayon ako ang katulad na lamang ng isang mortal. Ayaw na niya sa mundo ng mga mortal .Kahit nanghihina ay dali dali siyang bumangon at nagtatakbo siya paloob sa bahay ng matanda. malapit ng magsara ang pintuan. Nginitian siya nito. Nawala na ang ingay sa labas. Binigyan siya ng bata ng isang bagay. Alam niyang bunga iyon ng punong kahoy.

Huli na lamang niyang narinig ang umiiyak na nasasaktang matanda. dahil sa kanyang kagandahan at aking kayabangan ay marami ang sa kanya ay naiinis. " Simula noon ay hindi na pumasok sa isipan niya na ang mundo na mananakit at sisira sa kanya. Dali-dali niyang kinarga ang bata at patakbong tumalon sa pasara ng lagusan. . Lalo na si Gumamela at ang kapwa bulaklak nito na si Kampupot. Lalo pa't naging pansinin siya ng kanilang tagapag alaga dahil sa kanyang mapupungay na bulaklak. "Inggit lang kayo dahil ako ang pinakamaganda sa inyo. Nakabalik na nga siya at ligtas na. Hmp!" Pag mamataas pa ni Rosas sa kanila. Umiiyak siya at malungkot na nagsalita. ng kumapal ang kanyang mga dahon at nag karoon siya ng mga bulaklak ay nag bago na ang ugali nito at naging mapag mataas na sa ibang kapwa nya bulaklak. Noon una ay hindi naman sya ganon kaarte at kayabang. Sa lagusan ay nakita niya ang kanyang pamilya at kaibigan kasama ang mga iba pang-engkanto. Minsan isang Paru-paro ang lilipad lipad sa hardin na iyon.Umiiyak ang bata at ang diwatang si Wana. hindi ko na po uulitin. " Misang sambit ni Rosas isang umaga matapos silang diligan ng kanilang taga pag alaga. "Ang ganda ko talaga lalo na kapag ako ay nababasa ng tubig. Ang Mayabang na Rosas Sa isang malaking hardin ay may mga nag gagandahang halaman at mga bulaklak. Sila Rosas ay matagal ng Nakatanim sa hardin na kasbayan nyang itinanim sina Kapupot at Gumamela. Hindi na lamang kumikibo ang ibang mga halaman na naroroon dahil alam nilang mayabang talaga si Rosas. Lumapit ito kay Gumamela para sumipsip ng nectar sa bulak-lak nito. kailangan niyang maisalba ang buhay niya at ng bata. "Patawad po ama hindi ko kayo sinunod. "Ang yabang mo talaga!" Paangil naman na sagot ni Gumamela. Nabibiliang dito si Rosas na Ubod ng yabang. Sinalubong siya nito at niyakap. "Kung hindi ka lang namin kauring bulaklak baka pinakain ko na ang mga dahon mo sa kaibigan naming uod!" Maasim naman na singit ni kampupot. Ayaw niyang iwanan ang matanda subalit. kaya wala itong kaibigang halaman na pumupuri sa kanya. Masayang binigyan ito ng halaman.

"Hmm. Nuon lang sila nakaamoy ng ganuong halimuyak na hindi nakakasawang amoy katulad ng kay Rosas na lagi nyang ibinibida. Hindi nya alam kung saan nanggagaling ang kakaibang halimuyak na hindi naman sa kanya nag mula. At nagulat sila ng may mga lalaking nag punta roon na may dalang malaking paso na nakasupot ng kulay brown na plastic. Kinabukasan nagising sa pag kakahimbing ang mga nakatanim na halaman sa harding iyon dahil sa pag ka bangong halimuyak na kanilang naamoy. Sumunod naman ay nilapitan nito si Kampupot na Masayang pinag mamasdan ang lilipad lipad na Paru-paro. Napaisip tuloy si Rosas at nag-salita. "Ih! Huwag mo nga akong lapitan! At wag kang lalapit sa mga bulaklak ko! Baka masira ang mga talulot nito at pumanget pa ako! Subukan mo lamang at hahampasin kita ng aking mga tinik!" Ang pagsigaw ng Rosas ay hinid kina tuwa ng Paro-paro. Uminom din ito ng Nectar sa iba pang halamang may bulaklak na nandoon sa hardin na iyon. "Ang arte mo! Hindi mag tatagal ay malalagas ang mga dahon at bulaklak mo. Sabay talikod sa mga ito. Pinag taasan na lamang ito ng sanga at dahon ng iba pag naroroon sabay talikod sa kanya. At nagulat siya ng makita nya ang bagong halaman na naroroon na may puting puting bulalak. Subalit ng hapong iyon ay nag-taka ang mga halaman ng hindi dumating ang kanilang tagapag alaga. Tuwing hapon ay binibisita sila ng kanilang tagapag-alaga upang alisan ng mga natutuyong dahon sa kanila. Mauubos lahat hanggang sa alisin kna ng tagapag alaga mo dito.Ang swerte ko talaga. Laging si Kampupot at Rosas lamang ang tinatanuran nito at hinahalikan sa mga bulaklak. Ilalagay nila ako dyan para hindi ako masira. Matapos ay huli nitong pinuntahan ang Rosas. Alam ko yan isa iyang malaking lalagyan para sa akin. Iyon pala ang tinatakpan ng kulay brown na plastic na nasa malaking paso kahapon ng dalhin ng mga tao iyon sa . Habang sa paligid niya ay nag bubulungan at nag tatawanan ang mga halamang naroroon. Dahil sa walang amoy si gumamela ay hindi na ito nilalapitang masyado ng kanilang tagapagalaga." Nakangiting wika ni Gumamela. at maliliit na talulot ang bumungad sa kanya."Sige lang Paru0-paro sumipsip ka lang para sa iyong pag kain. Araw araw ay nililinis ang kanilang paligid at sinisinghap singhap nito ang kanilang mga amoy. Dahil sa pag ka pahiya ng Rosas ay hindi na lamang ito kumibo at tinignan ng matalim ang kanyang kauring halaman. Sinundan ni rosas ang amoy kung saan nanggagaling iyon. Ng dadapo na ito sa kanyang Tangkay ay biglang sumigaw ang Rosas. Hmp!" Napahiyang iniwan ng Paru-paro ang mayabang na Rosas. Takang taka ang mga halaman kung bakit mayroong nagpasok sa kanilang hardin noon. Maging ang halamang Rosas ay nagtaka sa amoy na iyon. Nag-salita ito at tinitigan sya nito. haha!" Sabay tawang may halong pangi-inggit sa mga halamang naroon.

ako si Sampaguitta ang bago ninyong kasama sa hardin na ito. Nagtuloy ang ulan at malaks na hangin ang nag iipon ipon na halaman ay hindi nasisira habang ang Rosas ay nag iisa at unti-unting nalalagas ang mga talulot nito at dahon.nakita nyang nakatingin sa kanya ang ibang halaman na naroroon na nakangiti sa kanyang may halong insulto.hardin. "Hayaan mo na Rosas andito lang kami mga kaibigan mo. Nilapitan ito nila Gumamela at Sampaguitta. Mabait naman itong nakipag usap sa ibang halaman na naroroon at madaling nakipag kaibigan. Ngumiti na lamang ito at Tumalikod na. Ayaw niya ang natataasan ng iba. Nagising na ang misteryosong halaman na kanina pa nila pinag mamasdan at inaamuy amoy. Iyak ito ng iyak. "Hayaan mo na siya Sampaguitta ganyan talaga iyan. Wala na ang kanyang magagandang dahon at bulak-lak. Nakangiting nag salita ang halaman sa kanila at bumati.lagas ang dahon. Kinabukasan ay huminto na ang bagyo at nakit nilang si Rosas ay lagas. Hindi naka imik ang Rosas . Wag kang mag alalay babalik din ang mga nasira mong bulaklak. Bababla na may parating na bagyo oras na hindi ito huminto ay maaring masira ang ang ibang halaman kasama na si Rosas. Nalungkot naman ang iba para sa kanya. "Magandang umaga sa inyo mga kapwa ko halama." Masayang bumungad dito ang dalawang halamang bulaklak na sina Gumamela at Kampupot. Subalit hindi ito pinansin ng Rosas hindi sya nakiipon sa mga halamang naruruon upang hindi masira. Hanggang sa hindi na nito nakayanan at humingi na ito ng tulong sa ibang halaman. Binati ni Sampaguitta si Rosas ngunit hindi sya nito kinibo at tinalikuran na lang. Nilapitan naman ito ng Sampaguita ngunit tumanggi lamang wala ng nagawa ito kundi hayaan na lamang. Hindi naman ito napahiya at niyakap ng malalalaking halaman." Singit ni Gumamela dito. Akala ng halamang bulaklak ay lalaitin sya nito subalit nag kamali sya ng yakapin ito ng dalawa at sabay na nagsabi. Nakipag kamustahan ito at nakipag batiaan sa sa bagong halaman. Pinatawad naman siya ng mga ito at Naging magkaibigan silang lahat sa harding iyon. Malakas ang hangin ng gabing iyon. Iyak na ito ng iyak. " Naiyak ang rosas at nanghingi ito ng tawad sa mga halamang pinag mataasan niya.. . Habang ang rosas naman ay naka simangot at naktingin lamang.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->