Si Mimi At ang Tatlong Bilog

Labing dalawang taong gulang na ang batang si Mimi at nasa ika-Limang baitang na siya sa kanyang pag-aaral. Siya ang pinaka mahusay sa kanilang klase. Bata pa lamang kasi siya ay tinuturuan na siya ng kanyang mga magulang para mag-basa, sumulat at bumilang. Kaya naman naging mahusay na siya sa kaniyang unang pag-pasok sa paaralan. Ipinagmamalaki siya ng kanyang magulang kahit kanino. "Ang anak ko ang pinaka mahusay sa kanilang klase." Pag-mamalaki ng kanyang ama sa kasamahan nito sa bukid. Kahit mahirap ang buhay ng batang si Mimi ay nagtatiyaga siya sa kanyang eskwela. Araw-araw niyang tinatawid ang dalawang ilog sa kanilang lugar upang siya ay makapasok lamang sa kanyang paaralan. Kahit ganoon man ay pinipilit parin niyang mag-sumikap upang marating niya ang nais niyang kurso pag tapak niya sa kolehiyo. Marami siyang kaibigan, mabait kasi si Mimi. Magalang sa matatanda at masunurin sa mga utos nito.At sa mura niyang edad ay alam na niya ang dapat niyang gawin sa arawaraw. Katulong siya ng kanyang ina sa sa pag-hahatid ng pag-kain ng kanyang ama sa bukid, sa tuwing wala siyang klase. Tumutulong din siya sa gawaing bahay at pagluluto tuwing siya ay libre. Ngunit ng araw na iyon ay mag isa lamang siyang mag hahatid ng lutong pag-kain sa kanyang ama. Naglalaba kasi ang kanyang ina ng araw na iyon. Linggo ng tanghali ang araw na iyon, may dalang basket si Mimi upang dalhin sa kanyang ama sa bukid. Masaya siyang nag-lalakad sa pilapil ng bukid at paawit-awit pa, ng bigla siyang matapilok at mawalan ng balanse. Nalag-lag sa bukid ang bata. Naputikan ang kanyang mga kamay at paa, subalit hindi iyon ang kanyang ikinagulat ng sandaling iyon. May nakita kasi siyang tatlong bilog sa kanyang pinag bag-sakan. Hindi niya alam kung anung uri ng bagay ang mga iyon. Kulay pula , asul at puti ang mga kulay nito. "Itlog ba ang mga ito? " Pag tatanong niya sa sarili. "Hindi naman siguro malaki ito sa normal na itlog at iba ang kulay nitong dalawa." Inilapit pa ng bata ang isang bilog na bagay sa kanyang tainga. Para pinakikinggan nito kung anu man ang nasa loob ng bagay na iyon. Inalog alog pa at sinuring mabuti. "Naku! Baka magalit na si itay ang mga pag-kain niya . " Naalalang bigla ni Mimi. Dali-dali siyang tumayo at inilapag ang mga itlog sa loob ng kanyang basket. "Ama! Nandito na po ako. Andito na po ang inyong tang-halian. " Masaya nyang bungad sa ama habang tintawag niya ito mula sa bukid. "Anong nang-yari sa iyo anak?" May halong pag-tataka niya sa anak.

"Naglaro kaba sa putikan?" "Naku! Hindi po, nalag-lag po ako sa bukid." Natatawang sabi ni Mimi. Dahil sa pagkukwento ng bata sa kanyang ama, nalimutan niya ang mga itlog na napulot niya sa putikan ng siya ay mahulog dito. Pauwi na siya at pabalik na sa kanilang tahanan ng ma-alala ulit niya ang mga bagay na napulot niya. Napag pasyahan niyang huminto muna at umupo sa ilalim ng punong mangga na nadaanan niya. Tahimik siya umupo at kinuha ang isang bilog sa kanyang bitbit na basket. "Ano kaya ito?" Muli niyang tanong sa kanyang sarili. Habang pinag mamasdan ay naisip niyang ilagay sa kanyang harapan ang dalawa pang nasa kanyang lalagyan. Humiga siya sa damuhan at humarap sa kanyang nasa harapan. Hanggang sa makatulog siya sa kanyang posisyon. Pahapon na ng siya ay magising, pag mulat niya ay nasa harapan pa rin niya ang tatlong bagay sa kanyang harapan. "Hinahanap na ako ng ina sigurado." Pag-aalala niyang sambit. Iiwanan sana niya ang makukulay na bilog na natagpuan niya kanina. Subalit naisip niyang kunin na lamang ito at gawing palamuti sa kanyang silid. Nadatnan niyang nananahi ng sirang bao ang kanyang ina sa harap ng pintuan. Agad siyang nag mano at pumasok sa kanyang silid. Kasama niyang inakyat ang tatlong bilog at inilagay iyon sa lamesita nasa tabi ng kanyang higaang kawayan. Matapos niyon ay bumaba n siya at nagluto ng kanilang hapunan, pag-dating ng kanyang ama ay sabay sabay silang nagsalo-salo sa hapag. Matapos non ay nag-linis siya ng kanyang katawan at pumanhik na muli sa kanyang silid. Nag-basa ng aklat at nag-aral sa kanyang mga aralin. Nananalagin na siya para sa kanyang pag-tulog ng mapansin niyang muli ang tatlong bagay na napulot sa bukiran. Pinagmasdan niyang muli ang bagay na iyon. Inilagay sa kanyang mga kamay at ipinatong ang isa sa kanyang sikmura. Hanggang sa mahimbing na siya. Kalagitnaan iyon ng tulog ng bata ng magising siya. Nakarinig kasi siya ng hindi kilalang ingay. Para iyong isang pagaspas ng malaking ibon sa tabi ng kanyang silid. Dudungaw sana siya sa binatana ng mapansin niyang may-kakaiba sa mga bagay na nakuha niya sa bukid. May liwanag kasi na nang-gagaling sa paligid nito. Animo’y parang mabibiyak. Lalong lumakas ang ugong sa labas ng kanyang silid, kasunod nito ang isang huni na parang pito sa pandinig niya ng malaking ibon. Napaupo siya sa isang sulok ng kanyang kwarto ng makitta niya na isang dambuhalang ibon ang sumungaw sa kanyang bintana.

"Inay! Itay!" Sigaw ni Mimi na may halong takot at kaba. Subalit parang hindi siya naririnig ng mga ito. Napansin ni Mimi na nakatuon ang pansin ng malaking ibon sa mga bagay na nasa kanyang higaan. Umiilaw ang mga ito na parang may lalabas mula sa loob ng tatlong bagay na iyon. Humuhuni pa rin ang ibon. Lakas loob na lumapit ang bata sa kanyang higaan dahan-dahang hinawakan ang umiilaw na bagay. Para namang nagalit ang malaking ibon at sumigaw ito ng malakas. Napaatras si Mimi, subalit muli siyang sumulong sa pag-lakad. Hinawakan niya ang mga ito at kinuha ng dahan-dahan. Ganoon din ang ginawa niyang pag-lakad papunta sa ibon. Marahan niyang inaabot ang bagay na pinagtutuunan ng pansin ng malaking ibong nakatoon ito sa hawak niya. Para namang nakaintindi ang ibon. Mula sa kanyang mga tuka ay binit-bit ng ibon. Mula sa kanyang silid ay marahang lumabas ng bahay ang batang si Mimi naroroon kasi ang bata .Muli pa'y nakita ni Mimi ang napakalaking ibon na maaring sumakop sa kanilang munting tahanan. Tatlong maliliit na huni ang narinig ng bata. Mula sa tatlong bagay pala na napulot niya ay may mga munting ibon na magmumula sa loob nito mabuti na lamag at hindi niya naisipang pag-laruan ang mga iyon. Sa kanyang kinalalagayan ay muling humarap sa kanya ang malaking nilalang at humuni ito ng marahan paharap sa kanya. Natuwa ang bata, ilang saglit pa'y muling kumampay ang pak-pak nito at marahang inisakay ang tatlong maliliit pang ibon sa likuran nito. Umangat na ito sa lupa marahangmarahan. Para namang nag papasalamat ang malaking ibon sa kanya. Nginitian niya ito hanggang sa lumipad ito palayo ng palayo. Naging maganda ang kinabukasan ni Mimi ng sumunod na araw, hindi maalis sa isipan niya ang mga pangyayari sa kanya ng nagdaang gabi. Umaasa siya na makikita pa niyang muli ang mga nilalang na hindi nawala sa isipan niya..

Ang Inahing Manok
Sa silong ng isang puno ay mayroong isang inahing manok na nagli-limlim sa 5 itlog. Masayang-masaya ang inahing manok dahil malapit na ang pag-sapit ng pag-pisa ng kanyang mga itlog. Ilang araw na lang ang kanyang hihintayin ay makikita na niya ang kanyang mga sisiw. Maging ang mga katabi niyang hayop na naninirahan din sa malaking punong iyon ay tuwang tuwa para sa kanya. "Sa saglit na araw na lamang ay makikita mo na ang iyong mga sisiw manok." Masayang pa-alala ng katabi niyang bibi na nag aalaga ng sampung kiti. Ito na rin ang kanyang naging kaibigan simula ng siya ay mapunta sa ilalim ng punong iyon. Ito rin ang naging katulong niya sa pag babantay sa kanyang mga itlog tuwing siya ay naghahanap ng makakain. "Naku bibi napaka-saya ko sa aking mga itlog sana ay malulusog silang sisiw at walang karamdaman sa kanilang mga katawan. "

nag isip ng maigi nag manok. Habang nag i-isip itoy biglang nag sungit ang panahon. na binabantayan naman ng bibi ng mga sandaling iyon. Nag mamadali namang bumaba ang ibang naroroon. Nabasa ito ng tubig. Para namang nabuhayan ang manok ng makita niyang nakasala-lak pa pala ang itlog niya sa mga ugat ng kahoy na naroroon. nakita niyang natutulog ang bibi kasama ang kanyang mga kiti na nakapalibot sa inahing bibi. agad itong bumaba sa puno at patalon ng inabot ang itlog sa pag kalag-lag sa ilog. Sumilip ang manok kasama ng ibang hayop na naroroon sa ilog. Masaya sila sa ginawang pag-tulong ng matsing sa manok. Maging ang bibi ay natakot din. Natatakot siya para sa kanyang mga itlog. sa takot ng manok ay nag mamadali itong lumabas ng pugad at hinabol ang gumugulong na itlog. Nasaktan naman ang ahas. Hindi alam ng manok ang kanyang gagawin. Isang araw habang nag lalakad ang inahing manok sa bukid ay nakita niya na may isang ahas na papunta sa malaking puno na tinitirhan niya kasama ang ibang mga hayop na nandoon. Dali dali siyang bumalik sa kanyang pugad upang tignan ang mga naiwan niyang mga itlog. sa halip ay hinampas niya ito ng papak sabay ng pag kahig. Alam nilang wala silang laban sa malaking ahas na naroroon. Mga maliliit lamang na uri ang mga hayop na kasama ng inahing manok.Habang ang isa naman ay gumulong patungo sa labas . dahilan upang mag wala ito doon. Lalong natakot ang inahing manok habang ang ahas naman na kanina pa lumiligid sa kanila ay lumapit pa sa pugad ng inahin. Nataranta ang ibang hayop para sa itlog. Nandoon pala sa puno ang matsing na nag mamasid . Marami na kasing tinakot na mga hayop ang ahas. Naalarma ang lahat. Nagising ang hayop na naroroon na mga tahimik na nag papahinga. Kumalat ang mga ito sa kulob ng kanilang tahanan. Lumabas na ang ahas subalit nataob ang pugad. Hindi naman sinsadya nitong mataamaan ang pugad ng manok. Nakahinga ng maluwag ang lahat. Agad nilukuban ng inahing bibi ang mga kiti niyang takot na takot din sa malaking ahas. Maging ang bibi ay tumulong din. Bumuhos ang malakas na ulan. Gumulong ang mga itlog ng manok. Nalungkot ang lahat para sa manok. Tahimik naman niyang dinatnan ang ibang mga nakatira doon. Alam niya kasi na kaaway ng lahat ang ahas na iyon. Hin di naman hinayaang makalapit ng inahin ang ahas. Takot na takot ang lahat. Ang manok nama'y kinuha agad ang kanyang itlog sa nag magandang loob na . Natakot ang manok at nag-puputak ito. nag labasan din ang ibang hayop na tutulong sa manok upang masagip ang itlog nito.Tuwang-tuwa namang sagot ng inahing manok. Oras na hindi iyon huminto ay malalag-lag an g itlog sa ilog at hindi na makukuha pa ng inahing manok . Lulukuban na sana ng inahing manok ang kanyang mga itlog ng makita niyang nasa likuran pala niya ang malaking ahas at nakangiting nakalabas ang matatalim na ngipin nito. Pumasok siya sa kanyang pugad. Nakasalalak ito doon at malapit ng malaglag. Para namang nawalan ng pag-asa ang inahing manok sa pang-yayari iyong . Nakaramdam ng kaba ang inahing manok. Subalit walang umabot ng makita nilang nahulog na ang itlog papunta sa ilog. sabay nilang pinag tulungan ang ahas na nais kainin ang itlog ng inahing manok.

Nakabili na rin siya ng isa pang kabayo. Isang Kutsero si Karding. bata pa lamang siya ay ito na ang pinag kakaabalahan niya. Masayang nilukuban ng manok ang kanyang mga bagong pisang sisiw at nag-pasalamat sa lahat ng mga naroroon. Isang turistang dayuhan ang nais sumakay sa kanyang karwahe ng araw na iyon. mabait at magalang sa mga nagiging pasahero ng kanyang kalesa. Kwentong Kutsero ni Karding Alam nyo ba kung bakit nilalagayn ng tapalodo ang mga mata ng kabayo? Para diretso ang tingin? Tama at para hindi siya magagambala ng mga kasabay niya na nsa tagiliran niya. Sa edad na dalawamput pito ay binata pa rin si Karding. "Maraming salamat kaibigang matsing sa ginawa mong pag-tulong sa aking itlog. Inabangan nila kung ano ang mga susunod pang manyayari. Isang maliit na tuka naman ang sumilay sa itlog. Maaga pa lamang kasi ay handa na siya upang mag hanapbuhay. Tumulong na rin ito upang ipunin ang itlog na gumulong kanina sa iba pang bahagi ng kanilang pugad. Naipaayos niya ang pamanang kalesa ng kanyang ama. Mahirap daw kasi ang buhay at kailangang pag-ipunan muna at mag handa sa pag-aasawa. Nagulat naman ito ng dahan-dahang napipisa ang itlog. Masaya namang dinala ng matsing ang itlog sa pugad ng manok. Tinulungan naman ng inahing manok ang kanyang itlog sa pag-pisa nito.. Wala kasi siya matipuhan sa kanilang lugar. Ang sampung taon na niyang katuwang na ibinigay naman ng kanyang ina. Gayunman ay ayos lang sa kanya. Gaya ng hiling ng inahin para dito. Masipag siya. Ngunit sa tagal ng panahon ay nasira na rin ito. Lumabas na ang unang sisiw. Maaga siyang gumising . Ng maipo'y masayang pinag masdan ng manok ang knayang mga itlog. Ang pangalan nito ay si Noning. Ito kasi ang nag iisang pamana nito para sa batang kutsero noon. Sa tagal na niyang Kutsero ay madami nadin ang kanyang karanasan. ang kanyang bagong kabayo. Iyon nga lang ay may mga bagay na hindi kanais nais niyang gawain. Kaya't ng kumita siya ng malaki ay pinaayos niya at pinakumpuni ang nasirang kalesa. Dito rin siya kumikita dahil ito ang itinuro sa kanya ng kanyang ama noong nabubuhay pa ito. Limang malulusog na sisiw ang lumabas sa itlog. Masayang nag hiyawan ang mga hayop. sunod sunod naman na ang pag pisa ng mga itlog. Isa na dito ang pagiging mabait sa mga tao. Subalit may isa lamang na hindi kaayon ayon sa kanyang gawain. Napatingin ang lahat dito. Maasikaso at magalang. Ngayon ay pinag pahinga na niya ito at nakalagay na lamang sa isang kubo . kung saan din niya nilalagay si Ameng.kapwa niya hayop." Walang humpay na pasasalamat nito sa matsing. Kahit hindi naman maari ay kanyang ginagawa. Matanda na rin kasi ang katuwang niya sa kanyang hanapbuhay. Sa tagal ng kutsero ni karding ay alam na niya ang lahat ng mga bagay na maari niyang gawin upang mag karoon ng madaming pasahero.

Bago lamang ako dito at nais kong maiba ang aking paningin. maganda ang kasuotan. Tuwang-tuwa naman ang pobreng kutsero sa kanyang ginagawang kwento na ibinabahagi niya sa kanyang pasahero. At ilang saglit pa'y lumalakad na sila. Sa itsura pa lamang nito ay malalaman ng hindi ito taga roon mula sa kanilang bayan. Ngumiti naman ito sa kanya. Kahit walang katotohanan at kahit mali ay . habang nililingon niya ito mula sa kanyang likuran. Marami ang nakakakilala sa kanya dahil sa kanyang mga gawa gawang kwento at walang katotohanan. Maingat ang knayang ginawang paghatak sa lubid na kumokontrol sa babae. " "Naku wala hong problema. dahil isa ito sa asal na hindi na nabago simula ng siya ay naging kutsero. Propesyonal ito sa kanyang paningin. "Marami hong magagandang lugar dito sa aming nayon" Nakangiti niyang panimula sa Ale. at maganda ang tindig.upang maaga din siyang makahapon sa kanyang tahanan at maagang makapagpahinga. "Sige ho" magalang niyang sagot sa pasahero. "Saan ho ba tayo?" Tanong niya sa babae. " Ano ito? Mali ang kwento ni Karding? Hindi naman na ito kataka taka. "Ang ama ko ho ay dating kapitan sa pook na ito. "Kilalang kilala ho ako rito. Oras na sambitin ninyo ang aking ngalan ay agad ho akong makikilala" Dugtong pa niya. Makinis ang kutis nito. Inaalayan niya itong makasakay mula sa kalesa. "Maari bang makisakay sa iyong kutsero iho?" Wika ng matandang babae.lingon siya rito. nag simula ho akong maging kutsero ng yumao ang aking ama. "Nais kong dalhin mo ako sa magagandang pasyalan dito sa inyong lugar." Sambit naman ng lalaki. Tuwang tuwa lamang ang kagalang galang na ale mula sa kanyang likuran habang palingon. May edad man ay hindi naman halata sa kanyang dating.

Matutulog na lamang siya ay iniisip pa rin niya ang kanyang susunod na kwentong kutsero na ibabahagi niya sa kanyang magiging pasahero sa darating pang mga araw. Sinwerte naman siya sa kanyang pasada ng araw na iyon . Subalit tinataasan na lamang niya ito ng kanyang balikat. Marami ang naging kita niya sa araw na iyon. iyon nga lang at hindi pa rin nagbago sa kanyang dating gawain. Aksidente naman itong madadaanan ni Karding. Hindi niya inaasahang isang kotseng puti ang rumaragasang sasagi sa bata. Maging siya ay masaya din . Pinagmamasdan niya ito sa malayo dahil nakita niyang papalapit ito sa kangyang pinupwestuhan. "Sakay na ho kayo tatang. tuwang tuwa ang mga tao sa kanyang paligid. Kahit papano kasi ay naging bayani siya sa simpleng paraan lamang. May maganda rin palang dulot ang pagiging malikot ng kanyang mga mata sa kanyang kapaigiran. " Subalit tinignan lamang siya nito mula ulo hanggang paa.diretso pa rin siya sa kanyang istorya. Bihira lamang ang mag-abot sa kanila ng ganitong halaga. . Mabuti man o masama. at madala ko kayo sa inyong paroroonan. Papunta sa hindi alam kung saan. Isang matandang ermetanyo ang naglalakad ng araw na iyon . msarap ito sa pakiramdam at maginhawa ang tingin niya sa kanyang mga kapaligiran. Nakasuot ang matanda ng sira sira at maduming kasuotan. "Naku karding huwag kang maging imbento sa iyong mga pasahero at baka sa huli'y pag sisihan mo iyan. Dahil sa kanyang gawain ay maraming kutsero ang sa kanya'y nagagalit. Nang matapos niya itong igala ay tuwang tuwa siya ng bayaran siya ng tatlong daang piso nito. Lumaki ang kanyang mga tainga sa kanyang mga narinig. Ang suot na sapatos nito ay butas sa ilalim at ang sumbrero nito at nangingitim sa kadumihan. Minsan habang siya ay nasa karinderya na paborito niyang pag kainan ay isang batang babae ang nakita niyang patawid sa malaking kalsada nila. Sa itsura nito ay nasa sampung taong gulang pa lamang ito. " Paalala sa kanya ni Mang Kanor minsang nagkasalubong sila nito sa daan habang siya ay pauwi sa knayang tahanan. Animo'y sinusuri ang kanyang itsura. Imbentong istorya naman ang kanyang ibinahagi sa mga pasaherong sumasakay sa kanya. Sa anyong iyon ng matanda ay nahabag ang matagal ng kutsero. Kinabahan siya sa maaring mangyari sa bata Nasagip niya ito mula sa kapahamakan. Pahapon na ng siya ay bumalik sa kanyang tahanan. mabuti na lamang at naabutan pa niya itoat madali niya naiiwas sa aksidente. Ayon sa mga matatanda lahat ng bagay daw na ginagawa ay may katapat na bagay.

Huling nakita na lamang niya ay ang pag layo ng matanda. At tinig ng isang lalaki. Lumalalim na ang gabi. Animoy nakasuot siya ng makapal na sapatos ang kulay kayumanggi niyang mabalahibong kamay ay nakalapat sa lupa. Lumapit naman ito sa kanya."Ah. Hindi . Ano kayang ginagawa ng mga kabayong ito dito? Hindi bat kay Karding na mapang-imbento ang isang hayop na ito? " Parang nanliit si Karding sa kanyang narinig. Isang Kabayo. Tinawag niya ang kanyang alaga. "Salamat naman at nandoon pa rin ang kanyang kabayo at ang karwahe nito. Wala ang kanyang limang mga daliri. "Ano ito? Anong nangyari sa katawan ko? Bakit ako naging kabayo? Huhuuh" Tanong niya sa kanyang isipan. Nandoon pa rin siya sa lugar kung saan siya iniwan ng matandang nais niyang pag magandahan ng loob. Nakita sila nito. dadalhin ko ho kayo sa inyong tirahan. Tatayo sana siya ng mapansin niyang mabalahibo ang kanyang kamay. Mabalahibo ang kanyang katawan. hindi niya anyo ang nasa kanyang harapan. "Hiyyaaaaa" Sigaw nito. Tanging huni lamang ng isang hayop ang lumalabas sa kanyang bibig." Pag mamagandang loob niya dito. Kinuha ng lalaki ang lubid hinatak nito ang Alaga ni Karding na kabayo. Nagulat siya ng mapansin niyang maging ang kanyang mga paa ay katulad din ng kanyang mga kamay. hindi niya alam ang kanyang gagawin. may buhok sa likuran ng ulo. Bumulong ito sa hangin at maya maya pa'y nanghina na lamang ang kutsero at bumagsak sa lupa. Subalit walang lumalabas ng letra sa kanyang mga bibig. Dahan dahan niyang sinalata ang kanyang katawan. Kailangan na niyang umuwi. Natulala siya at hindi makagalaw sa kanyang kinatatayuan. Nandoon pa rin ang kanyang kabayo. Mula sa kanyang mga kamay nagulat siya ng makita niyang iba na ito. Mahaba ang mukha. Napaatras siya at muling bumalik sa harapan ng tubig. Nakaramdam siya ng kagat ng lamok ng siya ay bumangon. tahimik na kumakain ang kanyang kabayo. Hindi niya kilala ang lalaki at hindi rin niya ito mukha. Maganda ito para kay Karding ay makakatulong narin sa kanya sa wakas. at mga kuko nito. Patakbo pa ang ginawa nito sabay hinto ng malapit na sa kanya ang hayop. Iinom siya sa ilog ng makita niya ang kanyang sarili. Umiiyak na siya. Hindi siya maaring magkamali. Subalit hindi niya inaasahan ang sumunod na sambit ng ermitanyo. Tumayo na nakalapat ang parehas niyang mga paa sa lupa. Palakad na ang dalawang hayop ng may narining si Karding na pulotong ng isa pang kabayo. mula sa repleksyon ng tubig. Nakaramdam ng uhaw ang binata. Inikot niya ang kanyang mga mata. "Whoaa. Naging kabayo si Karding. Madali siyang tumayo. Masakit ang ulo ng magising si Karding. Tama isa nga itong kabayo.

wala siyang nagawa kundi ang tiisin na lamang ang gutom para sa gabing iyon. Hindi niya inaakala na may mga taong nagagalit din pala sa kanyang gawain. Nag karoon kasi siya ng . Sa laki kasi ng lugar na kanilang pinuntahan kay daming hayop din ang naninirahan doon. Labis na nalungkot si Karding sa nangyari sa kanya. Walang tao na naroroon tanging mga kabayo. " Pumunta sa sulok ang dating kutsero at tumalikod na lamang dito. Tulad mo noong ako ay inaalagaan mo dati. Subalit hindi siya kumakain ng damo. Tubig at silungan. Si Ameng pala ang nag salita. masaya niyang iminulat ang kanyang mga mata. Malungkot niyang wika. Nakaramdam siya ng panghihina sa sarili. nanghinayang lamang siya sa kanyang alaga. Umaasa siya na sa kanyang pag dilat ng mata kinabukasan ay babalik na siya sa normal. Umaasang paniginip lamang ang lahat. baka . Ni ayaw niyang mag pahinga ng gabing iyon. "Hindi ako nag sasalita nag kakaintindihan lamang tayo sapagkat isa kana ring kabayo" " Tao pa rin ako. "Paano kang nakapag salita!?" Gulat niyang tanong. Tinitignan lamang siya ng ng ibang hayop na naroroon at tahimik na kumakain." Kinagulat na gumising sa kabayong si Karding. Sinusundan niya ang mga kabayong nasa kanyang harapan. kalabaw at ibang hayop lamang ang tangi niyang mga kasama. Tignan mo kami masaya kami kahit mga alaga lang kami. "Naku Karding hayaan mo na magiging msaya ka rin kahit na ikaw ay isang kabayo. Ngunit bigo siya sa kanyang isipin. " Kahit papano ay nabawasan ang kanyang pag-kalungkot. "Kumain kana.sana siya susunod dito. Umiiyak si Karding habang nag lalakad papunta sa Farm na pagpapastulan sa kanila. Lahat ng ginawa niyang pag-iimbento at pagsisinungaling sa mga tao. "Nagalit sa iyo ang matandang ermitanyo" Kwento ni Ameng. habang nasa likuran naman niya si Ameng. Nalungkot siya at bumalik sa pag kakahiga. Madaling araw na ng maipikit ni Karding ang kanyang mga mata. Binigyan sila Karding ng pagkain. Inisip niya ang lahat ng kanyang ginawa. Maaga ring nagising si Karding. " Napaisip si Karding. Hindi niya ninais na maaaring mag kaganon ang mangyayari sa kanyang pagkatao. "Mahilig ka kasing gumawa ng kwento na hindi naman totoo.

Ito nga ang ermitanyong bumulong sa hangin at nag pahina ng kanyang katawan. Maya-maya pa'y nag laho ang matanda. " Natuwa si Karding sa narinig. Dali-dali niya itong hinabol at hinarang. butas na sapatos at maduming sumbrero.) Nag pasalamat si Karding sa matanda kahit wala na ito sa kanyang paningin. linggo . Masayang masaya sila at nag sisisi sa lahat ng ginawa niyang panloloko sa tao. Ang Kwento Ng Pagong At Pusa Isa itong kwento na kailanman ay hindi maaring mangyari kahit sa tao man. " Napaisip ang Kabayo. Sana ay nagging-aral sa iyo ang nangyaring ito. Nilagyan na rin siya ng tatak ng taong nakapulot sa kanilang dalawa ni Ameng ang dati niyang alaga. "Huwag kang magalit Karding. Binigyan lamang kita ng leksyon. Lumipas pa ang mga araw . at natatandaan. Natuto siyang kumain ng mga damo darak at ibat-ibang pag kain ng isang hayop. nakabalik na siya sa kanyang trabaho. Minsan habang sila ay nag lalakad ay nakita niya ang isang pamilyar na mukha. Nakasout ito ng maduming kasuotan. at mag mula noon ay hindi na gumawa ng Kwentong Kutsero si Karding. Nakabalik na nga siya. Wari niya'y nakikilala siya nito. Pangako niya sa sarili na hindi na niya uulitin ang kanyang pag iimbento ng kwento. Hindi niya inaakala na ang kanyang alaga ay siya rin pala niyang magiging kaibigan. Ang lathalang ito ay mula sa pinapalawak kong isip at pag-likha sa pamamagitan ng pag- . At nawala na rin sa isipan niya ang pagiging isang tao.katuwang sa kanyang problema. "Huwag kang mag-alala at ibabalik na kita sa iyong dating pag ka tao. Para sa kanya ay natural na sa kanya ang pagiging isang kabayo. Katunayan na pag mamay-ari na sila. . " Gusto niya itong sigawan. Nandoon rin si Ameng nakasuot ito ng bakal na tumatakip sa gilid ng mga mata nito. kasunod nito'y ang pag iiba ng kanyang anyo. buwan at panahon. Sa katagalan ay nakasanayan na rin ni Karding ang kanyang pagiging isang Kabayo. Bumalik na sa normal ang lahat. Kasunod ay ang bagong Kutsero na nasa tabi niya na may nakapangalangang KARDING sa likuran nito. (Tapalodo ang tawag dito. subalit tanging huni na lamang ng isang kabayo ang lumalabas sa kanyang tinig. Hindi pa rin nag babago at bumabalik sa dati si Karding. ARAL: Maging totoo at huwag mag imbento. Natutuwa ako at nakikilala mo pa pala ako. Subalit hindi na maari ang iyong gawain lagi kitang babantayan sa lahat ng iyong gawain. Binago na niya ang kanyang gawain. "Ikaw pala iyan Karding. Tuwang tuwa siyang lumapit kay Ameng at niyakap niya ito. Tumingin ito sa kanya at tumawa.

doon tayo sa lilim ng punong akasya. "Salamat sa anyaya. Tuwang tuwa ang Pusa sa ganoong eksena ng mag-iinang aso. masaya silang nag-usap at nagkwentuhan. Ang mga ibon. " Kumusta kana?" Nakangiting bungad nito ng batiin siya. Pagabi na noon kaya nag-aya na ang Pusa na bumalik na sa kanilang mga tahanan. "Kapatid ko!" Tawag ng pusa sa kanyang kapatid na babae.magkakasundo ang bawat isa sa pamamalakad ng kanilang hari na si Haring Leon. Lahat ng gawain ng bawat hayop at pati ang mga tao na hindi pa nakikita ng ibang mga hayop ay nalalaman nya din .. Lumingon ang pusa at ngumiti ito . habang pinapanuod ang mga batang aso na nag-lalaro malayo sa kanya. Nilapitan siya ng Babaeng aso at kinausap. Halika at dumoon tayo. tanaw ang buong tanawin. parating kasi ang kapatid nya galing sa pangunguha ng pag kain. Kabilang na dito sina Pagong at Pusa. siya ang mas nakakaalam ng lahat ng pasikot sikot sa gubat. Maya-maya pa'y lumapit na sa kanila ang dalawang tuta at nag lambing sa inahing aso. Sumunod naman ay si Kwago ang pinakamatalinong hayop na kanang kamay ng Leon. Masarap ang hangin doon . "Halika. Bawat araw na lumilipas sa gubat na iyon ay ang pag-usbong din ng mga hayop upang maging mag-kaisa at mag tulungan sa bawat pakikitungo nila. Si Leon ang pinakamataas na uri ng hayop na naninirahan sa kagubatang iyon. Inabutan ng dalawang lalaki ang dalawang babae na papasok na sa kanilang mga tahanan. Maligaya itong nag-aabang sa tabi ng kanilang tahanan." Anyaya nito sa kanya. . Hindi rin sila magka-kilala at hindi rin maaring mag sama." Mula doon ay nag lakad sila papunta sa puno ng akasya. mga hayop sa lupa at mga hayop sa tubig ay nag kakaisang nagbibigayan para mabuhay. Masagana sa pang araw-araw . Saka naman ito dinilaan ng ina upang linisin ang katawan ng dalawa. Masayang naglalakad ang pusa ng umagang iyon. Malaya sila sa kanilang mga nais gawin at mga nais na mangyari sa kanilang mga buhay. Saglit pa'y dumating na ang amahing Aso at ang kapatid ng pusa. Ngumiti siya dito at saka nag salita. Hindi sila magkatulad at hindi rin sila magka-uri. Masaya ang buhay ng bawat hayop na nakatira sa gubat na hindi pa napupuntahan ng kahit sinong tao. mag kwentuhan tayo habang hinihintay mo ang iyong kapatid.sulat.

Marami kabang nahuling isda ngayon?" Masaya nitong wika sa kapatid. Mababantayan mo naman ako kasi mag kasama naman tayong nanghuhuli na pag kain natin. Gusto sana kitang yayain sa susunod na panghuhuli ko para matulungan mo ako. hindi ba sinabi ko na sayo dati na gusto kong sumama sa iyo upang matulungan kita sa pangingisda mo." "Kasama mo naman ako kuya eh. "Malaking selebrasyon ngayon ang magaganap sa ating kagubatan." Bati ng Lalaking pusa sa Amahing aso. Malaking kasiyahan ang ka-arawan ng haring Leon. subalit ayoko sana na tulungan mo ako kasi baka mahirapan ka. Bata pa ang mag-kapatid na pusa ng pumanaw ang kanilang mga magulang. Kaarawan kasi ng ating Hari. Yamo't sasabihin ko sa aking kapatid upang mag kakasama tayo pag-dalo. Maarin kayong sumabay sa amin kung nais ninyo" Sambit ni Aso." "Hayaan mo't sa susunod na linggo'y isasama kita. ito rin ang nag-babantay sa gubat upang protektahan ito. " Pasasalamat naman ng Pusa. Kaarawan kasi iyon ng kanilang hari na si Haring Leon. ang humahawak sa kanilang kagubatan. na alagaan daw kita at wag pababayaan."Kamusta kuya. Sa tulong ng Kwago dinala sila sa gubat na iyon at doon na nabuhay hanggang sa makayanan na nilang tumayo sa kanilang mga paa. Binilin ka kasi sakin ni inay bago siya pumanaw. Lagi silang magkasundo sa kahat ng mga bagay na nais nila." Sagot ng kanyang kapatid." "Oo. "Salamat . Mula pag kabata hanggang sa pag-tanda ay magkasama na ang dalawang pusa hindi sila nag-iiwanan." Ilang saglit pa'y sabay na naghapunan ang dalawa. Sari-saring hayop ang dumalo. At mamayan kasama kong pupunta ang mag-iina ko papunta sa gitna ng kagubatan. "Magandang umaga aso. Sapat na para sa isang linggo nating pag kain. Kinabukasan maagang nagising ang mga hayop. "Sige ba. para sa pagkain natin?" "Oo. "Ayus lang naman. Nabaril kasi ito ng isang mangangaso sa dati nilang tinitirahang gubat na ngayon ay isa ng syudad. mga .

"Ako nga pala si Pagong. Inaya na ng Lalaking Pusa ang kanyang kapatid. Nagtakbuhan. Nakatingin sa kanya ang Pagong habang nakangiti ito. "A-ayo-s lang ako. sabay sabay silang nanguha ng kanilang pag kain. Sa kabila nama'y mga hayop na lumalangoy . Sinagip ng Pagong ang Pusa dinala niya ito sa tabi upang alisin sa tubig. Maya pa'y kinagat ng lalaking pusa ang leeg ng kanyang kapatid upang itakbo. "Oo. Nakita iyon ng Pagong dahil sa kupad nitong kumilos naiwan na sya ng ibang hayop na lumangoy. Ang pusa ay nag lalakad sa tabi ng ilog upang uminom ng tubig. "Kamusta kana?" Tanong nito. Para namang napahiya ang Pusa kaya tumalikod ito. kasama ng ibang mga hayop na lumalangoy din." Pautal utal na kibo ng pusa. Sa-salam-at nga pala sa pagliligtas mo sa a-akin. " Pakilala nito. Oras na para umuwi. Ng hindi inaasahan isang ingay ang umalingaw-ngaw sa langit dahilang upang mataranta ang lahat. Nagkwentuhan at kumain . Sumama ang babaeng Pusa sa kapatid niya. " Nag-usap pa ang dalawanhanggang sa hindi na nila namalayan ang oras. Si Pagong! Natulala siya at di nakapag salita. nagtulakan at isang dahilan upang matulak ang pusa at malag-lag sa tubig.hayop na lumilipad at gumagapang. Sa tahana'y takot na takot ang bawat hayop. Walang lumalabas na baka'y marinig muli nila ang ingay na narinig nila. Ang hayop nga na nag ligtas sa kanya. Hinarapan nya ito at magalang na nagpakilala . Natakot ang lahat. kasama din nila ang mag-asawang aso at kanilang mga anak. Araw na ng panghuhuli ng pag kain nila. Dito kaba nakatira?" Sagot naman nito na may halong tanong din. Kabilang na dito ang Pagong at ang kanyang pamilya. Hindi na nakuhang magpasalamat ng babaeng Pusa. "Ako si Pusa. "Ikaw?" Tanong nito sa kanya. hanggang s amauna na itong bumati sa kanya.At habang umiinom ang babaeng Pusa isang mukha ang kanyang naaninag. Masaya ang lahat na nag kukwentuhan at nag tatawanan. . Nasira ang kasiyahan at kaarawan ng hari nilang si Leon. Naging dahilan pa iyon upang masagip ang pusa mula sa pag kakalunod nito. Simula sa pag kakatitig nama'y parang natauhan ang Pusa.

Hindi nabubuo ang kanilang mga araw kung hindi nila makikita ang bawat isa. " Seryosong pag-amin nito. tungkol iyon sa nararamdaman niya mula sa kanyang saloobin. Sabay-sabay na umuwi ang mga Pusa at Aso. Galing ito dito. Masaya siya sa tuwing makikita niya ito. Ganito din ang naging pakiramdam ng Pagong sa Pusa. Masaya ako tuwing kasama kita. Naging mdalas tuloy ang pag punta ng Pusa at Aso sa ilog. " Masayang pag papa-alam ng Pusa sa Pagong. Sa isang sulok naman ng Utak ng pusa ay ang saya sa pag kaka-kilala nya sa isang bagong kaibigan. . "May nais lamang kasi akong itanong sa iyo. Malungkot naman ako kung hindi kita nakikita. Ikaw din. " Nadam naman iyon ng Pusa.' Sagot nito. Hanggang umamin ang Pagong sa Pusa ng minsan sersyoso silang nag uusap tungkol sa kanilang mga karanasan. Katulad kanina. sa susunod naman. May nais lang kasing itanong ang Pusa sa inahin g aso. Tumatakbo ang Pusa at lumalangoy naman ng mabilis ang pagong. Minsan nag-lalaro sila at nag hahabulan. Sabay sabay na nakarating sa kanilang mga tahanan. Mabuti na lamang at may natira oa siang pag kain na nkuha nila sa tulog ni Pagong. "Hindi ko alam kung ano ito. kung iyong mamarapatin. umuulan kasi ng araw na iyon." Bigkas ng inahin. Araw-araw na rin ang naging pag kikita at pag uusap nina Pagong at Pusa. Tanghali na ng lumabas ang pusa mula sa kanilang tahanan. Palukso luksong patakbo ang ginawa niya upang lumipat sa bahay ng mga Aso. Araw-araw sabay silang kumakain. "Sige. Hindi niya maipaliwanag na sarili kung bakit. "Hindi ko rin malaman ang ganitong pakiramdam. "Napasugod ka Pusa. Naging mahina na ang ilog na pinaghuhulihan nila ng isda nababalita kasing may mga taong nakapasok sa gubat. Nakita iyon ng Kwago minsan. Unti-unti nilang nararamdaman ang bawat sarili nila tuwing sila ay nag kakaharp. Hindi makalabas ang magkapatid na pusa at ang mag aswang hayop. Pakiramdam niya'y magkakasakit siya oras na hindi niya ito nailabas mula sa isang nakakaalam. Nakita daw ito ng Kwago na kumukuha ng mga isda sa ilog at ibang mga hayop. Naguunahan sila na makarating sa batong nakagitna sa ilog. Sabay turo ng Pagong kung saan nakalagay ang tumitibok niyang puso."Uuwi na ako.

" Nakangiti naman nitong banggit sa kanya. " Hindi nakapunta sa ilog ang Pusa ng boung araw na iyon." "Anu yon?" Tanong niya dito. "Nag tataka lamang ako kung bakit sa tuwing kasama ko si Pgong may nararamdaman akong kakaiba mula sa aking dib dib. "Mabuti naman.. Kasabay naman ang magkahalong tuwa at pananabik."Halika't tumuloy ka. "Huwag ka ng mahiya sa akin. "Anu ba ang atin? " Panimula nito sa kanya. Parang nahihiya namang mag salita ito dito. Nakangiti ito ng sobra. "Ahm. Wari niya'y parang dapat nalang niya itong itago. Si Pagong nga iyon. Habang siya ay nakatanod sa pintuan ng kanilang tirahan. Subalit na gulat na lamang siya ng makita nyang may nag lalakad na papunta sa kanya. Palapit iypon ng palapit sa kanya. Magpatuyo ka ng iyong balahibo't baka sipunin ka. Pero ang sa iyo. Masaya kami kasi parehas naming nraramdaman yon. Papunta sa kanya. Hindi kasi siya makalabs dahil sa sama ng panahon. "Kasi nag mamahal kana. Pumasok ka." Namumulang panimula ng Dalagang pusa." Pag mamagandang loob ng inahing aso sa kanya. Kinamusta lamang kita. Nalungkot kasi ako at hindi ka makapunta sa . Ganito din naman ang bungad nya dito nakangiti rin siya dito. kasi ano. Kaibigan mo ako't hindi ka dapt mag-alangan. Hindi siya nag kakamali . Ikaw kamusta kana? Halika. " Imbis na payuhan ay tumawa ang Aso at tumingin ito sa kanya na sobrang saya at hindi maintindihang ibig sabihin. " Anyaya niya dito sa loob ng kanilang tahanan. Kabog sa dibdib at ligaya. "Naku hindi na . Nagkibit balikat na lamang ang Aso at hindi na kumibo. "Kamusta ka?" Masaya nitong bati sa kanya. "Iyon ang nadarama namin ng asawa ko.

At maari kang mapaalis oras na malaman ito at napatunayan. Kapatid nya kasi mismo ang usap usapan sa buong kagubatan. "Alam mong bawal na bawal ang pakikipag mabutihan sa hindi natin kauring hayop. " "Simula ngayon ay hindi kana maaring mag-punta at sumilip sa ilog na ito. Hindi na nakakibo ang babaeng Pusa sa halip ay tumalikod ito at humiga na lang sa isang sulok. Pakiramdam niya ay lalong siyang nahuhulog dito at hindi na niya ito makontrol.patol sa hindi mag. Dali-dali syang pumunta sa ilog upang hanapin si Pagong. Oras na mag kasala.kauring hayop kapag napatunayan ito. "Dadalawin ko lamang poa ng kaibigan kong si Pagong. Nagulat ang lahat sa nabalitaan nila. Sa mataas na hayop. Ipinag babawal sa batas ng Kagubatan ang pag. masaya na ako't nakita kita. " Masayang dugtong pa nito. Si Kwago! Nakadapo pala ito sa isang puno kung saan kitang kita ang bawat hayop na nasa ilog at nasa tabi nito. Subalit hindi sila sumuko. Kinagabihay. Napasimangot ito sa sakit. Hindi nila namalayan ang pag mamasid ng pangalawa sa pinakamataas ng hayop sa gubat. Pasensya kana ha?" "Ayos lang. Oras na maulit pa ito'y paalisin ko kayong dalawa mula sa kagubatan na ito. . Sa ganitong paraan lalong napalapit ang loob ni Pusa sa Pagong.' Nalungkot ang Pusa at Pagong sa pangyayaring iyon.ilog ngayon. Sa isang liblib na lugar ng kagubatang iyon ay palihim muling nag kikita ang dalawa. Si haring Leon ang nandoon. Akmang tatakbo siya palayo ng harangin siya nito. Kahit na mahirap para kay pagong iyon dahil sa uri ng kanyang pagkilos ay kinakaya niya para lamang makita niya ang pinaka mamahal niyang Pusa. Nakita siya nito. Nanginig ang katawan ni Pusa at sumagot. At iyon ang isa sa mga kinatatakutan nila sa kanilang biuhay. Maaring paalisin at palayasin siya sa gubat . Pag kadatin na pagkadating nito'y isang kalmot ang tumama sa mukha ng babaeng pusa. Nakarating ito sa ibang mga hayop. Subalit hindi niya inaasahan ang makikita niya. "Saan ka pupunta Pusa?" Malaking boses na tanong nito. Isang araw masayang nag uusap ang Dalawang hayo sina Pagong at Pusa. Maging kay Haring Leon ay nakarating na rin ito. !" Pasigaw na wika ng Lalaking Pusa. Masama ang loob ni Pusa. Hindi iyon maganda sa pandinig ng kapatid ng lalaking Pusa." "Masama kasi ang lagay ng panahon. Hindi nila iyon inaashan na mangyayari.

Kahit na lihim ito .Doon ay tahimik silang nag kikita at palihim na nag uusap. Tumulo na lamang ang luha ng dalaga at umiyak na lamang ito ng umiyak. Katulad ng nagyari sa kanila bago sila mapunta sa lugar na ito.hindi pa rin sila nag papadaig sa iba.uwi'y hindi nag deretso sa bahay ang babaing Pusa sa halip ay pumunta ito sa bahay ng aso. Hindi na kita papapalisin sa kagubatang ito dahil hiling iyon ng pusang lalaki. Lalong lumalim asila sa isat isa. Alam niyang mahirap talaga ang kanilang sitwasyon subalit nauunawaan din naman nito ang nakakatandang kapatid. Bawat kilos nito ay hindi pinlampas. Kahit na minsan hindi na nila kinakaya basta't iniisip lamang nila ang kanilang minamahal ay lumalakas pa rin sila. Pinapakinggan pa rin nila ang tibok ng knailang mga puso at damdamin. Kahit na bawala at kahit na hindi maaari at makakabuti sa kanila. Naiintindihan kasi ito ng aso. Nahuli sila. Nagpatuloy ito ng nagpatuloy. Nakita ng pagong na nakagitna sa dalawa ang pusa. Ilang saglit pa'y nanduon na rin ang pagong ngunit. Subalit hindi parin talaga maari ang kanilang mga nais. Nalala tuloy ng Inahing Aso ang nangyari noon. Umiiyak na lamang ang Pusa tuwing maaalala niya ang knailang napakahirap na sitwasyon . Kapalit noon ay pag ka bilanggo at ang pagf puputol ninyo ng ugnayan ng pusang ito. Ay hahatulan na makulong. Nagmamahalan din sina Ibong Maya at Dagang ." Nakakatakot na sabi ni leon." "Ayoko din mawala ka sakin pusa.Upang makipag usap sa inahing aso. Sabay alis habang kagat kagat ang Pagong. " Minsang pag uusap nila sa pag tatagpo nilang iyon. Dali-dali namang tinwag ng Pusa ang Leon. Dahil iyon sa sobrang pag mamahal na nanaig sa knailang mga damdamin. Noong siya ay bata pa lamang at wala pang masyadong alam. "Ito na ang huling pag kikita nyo dahil ikaw Paging. Ginawa niya iyon para lamang ma. Iniwan ng lalaking Pusa ang knayang kapatid. Madalas kasi itong mag kasama sa pangunguha ng pag kain at pamamasyal sa gubat.protektahan ang kanyang nakababatang kapatid mula sa pag papalayas sa kagubatang kanilang tinutuluyan. Dali naman siyang pumasok sa kanyang proteksyon upang hindi masaktan. Nahihirapan ma'y patuloy pa rin sila. Umiiyak siya habang nag sasaad ng mga nangyari ng sandaling iyon. Ninais pa rin nito. Naiintindihan niya ang nasa saloobin niya. Tanging ang inahing aso lamang ang naging katuwang ni pusa para sa pagkikita nila. Mahirap mag hanap ng tahanan. Bigla na lamang syang dinakma ng leon. Mahal na mahal kita't hindi ko makakaya oras na mawala ka sakin. Pag.Tangi si Pagong na lamang ang knayang nagiging lakas para mag patuloy ang kanilang pag mamahalan sa isa't-isa. "Ayokong mawala ka sa akin Pagong. Malungkot ang Aso para dito. Ang katulad ng pagmamahalan ni Pagong at Pusa. sapag kat alam niya ang nag mamahal. Minsan ng minsang magkikita ang dalawa sa knailang tagpuan ay sinundan ang Pusa ng kanyang nakatatandang kaptid. Nalaman din iyon ng mataas na . Kahit sa ganoong paraan lamang ay masaya pa rin sila. Hangaang sa makarating ito sa kanilang tagpuan.

Katabi nila ang Ibong Loro na tahimik na nag mamasid at gumagala ang paningin. Masaya sapagkat muli silang nagkita. "Ikaw na lamaang ang nag-iisang kayaman ko sa mundo. Unti-unting nawawala ang mga bantay na hayop. Kaya nais kong maging mabuti ang lagay mo sa lahat ng oras. Hindi niya makontrol ang sarili sa harapan ng Pagong. Sari-saring hayop iyon. Inilahad niyakung paano siya nakapsok at nakalabas sa kulungan. Sa wakas ay mababawasan na rin ang kanyang pag aalala sa kanyang minamahal na hayop. Maipakita lamang na mahal talaga nila ang nagpapakumpleto sa sandali ng buhay nila. Naging kakampi na rin niya ito at naging kunsinti para lamang sa kanya. prara sa dalawang nilalang na nag mamahalan . Isa ito sa pinaka kinatatakutan nilang banaty dahil kakaiba ito sa lahat ng hayop. Masaya naman ito sa nalaman. Hindi na niya namalayan na nasa tabi na pala niya ang kanyang nakatatandang kapatid . Kaya ginagawa ko ang mga bagay na iyon. Nakapasok ang Pusa. Mula sa labas ay nakatanaw ang pusa mula sa tanawin na makikita malapit sa kanilang tahanan. Subalit. Maraming nakabantay sa labas. Samantalang siya ay tahimik lamang na nakikinig at nakitingin sa malayo. Masaya itong ibinalita ni Pusa sa Inahing Aso. Malungkot na may halong tuwa ang kanilang nadadama . Patago pa rin ang ginawa nila upang hindi mahalata ang pag puntang iyon ng pusa. "Ayaw ko lamang na ikaw ay mapahamak. Ligtas naman itong nakalabas at nakabalik sa kanyang tahanan. Matahimik niya itong tinawag. Pinaalis nila si Daga subalit sinundan ito ng Ibong Maya. Katabi na pala niya ito't pinakikiramdaman lamang siya. " Dugtong pa nito. "Mahal kita kapatid ko" Iyon ang bumasag sa oag iisip ng dalagang pusa ng mga sandaling iyon. Walang maisip na paraan ang dalawa hanggang sa maisipan ng Pusa na pumuslit at makita man lang si Pagong sa kulungan ng haring Leon. Tahimik ito at nag-iisip ng malayo sa kuryosidad. Kahit saang anggulo tignan ay sadyang mahirap. Mali na kung mali sa paningin ng iba. Niyap niya ang Pagong sa sobrang pag ka sabik.Hindi na iisipin ang mali at tama mahalaga ayang kaligayahan sa piling ng isa't isa. Nandoon din si kwago at si Haring Leon. Hanggang sa dumilim. Ayaw iyon mangayari ng kapatid ni Pusa sa kanya kaya gnaun na lamang ang pag protekta nito dito." . Hayun nakita na niya Ang pinakamamahal niyang Pagong. Dahil sa tahimik niyang pag lalakad at magaang kilos ay napasok niya ang kulungan. Nababawasan na ang mga ito. Inabot siya ng mahabang oras subalit hindi siya napgod sa kahihintay. Ang huling balita nila noon ay namatay ang daga dahil sa gutom sa labas g gubat at napatay naman si Ibong Maya dahil sa isang taong naghuhuli ng mga hayop sa gubat. Kumuha ng tyempo ang pusa para makalusot sa mga nag babantay n mga hayop doon. At hanggang sa makatulog na ang Loro. Umiyak siya.antas ng hayop.Tuwang tuwa naman itong lalapit na kanya. Nawala na rina ng hari dahil ito ay bumalik na sa kanyang tahanan . maging ang Kwago ay ganun din. Sina Leon at Kwago. Ganun din ang Pagong. Lumipas ang marmaing araw. Malungko dahil ang hirap ng lagay nila.

nagulat ang mag kapatid. "Patawarin mo ako kuya. Lumabas ang pusa para hanapin ang kanyang kuya . Hindi kasi niya alam kung saan ito nag punta at anung oras babalik." Nagulat siya dito at niyakap niya ang kuya niya. "Kuya pasensya kana. Ayoko ng mawawala kapa. Ikinagulat niya iyon. Wala na tayong magulang . Nauunwaan siya nito. Wala siyang nagawa kundi ang umuwi na lang at bumalik sa kanilang tahanan. Niyakap siya ng kuya niya. Alam niyang hindi siya nito papayagan. Habang nag lalakad siya pauwi ay hindi niya maiwasan ang mata na tumingin sa mga hayop na nakamsid sa kanya.Bigla na lamang tumulo ang luha ng kuya niya at napatingin siya dito. Pag dating niya sa bahay ay inabutan na niya ang kanyang kuya. " Pag-uuna niya dito. Nakayukong nag lalakad ang pusa at sabay patakbong nag madali. Subalit bigo pa rin ito. Inisip tuloy niyangsundan ito at hanapin kung saan man ito naroroon. Wala pa rin ito doon. ngunit na huli siya nakalyo na ito dahil mabilis na itong tumakbo. Umiyak siya ng umiyak. nakakatakot nakakagimbala sa lahat. Napalabs sila pati na rin ang mag asawang aso. " Nasa ganoong sitwasyon sila ng biglang may narinig silang mga pag putok. Nakarating sila sa gitna ng kagubatan. . "Naiintindihan kita kapatid ko kaya nga hinayaan kita ng patago kang pumunta sa kulungan ng mga nag kasala sa kagubatan. Ngunit pahapon na'y wala pa rin ito. Mahal ko si Pagong . Naiwan siyang nag-iisa doon at naguguluhan. Tahimik lamang ito at hindi kumikibo. Dahil sa ginagawa ng kanyang kapatid na lalaki. alam kong bawal subalit hindi ko siya kayang mawala sa akin. Mabilis na tinungo ng Pusa ang gitna ng kagubatan . Naguguluhan siya dahil mahal niya ang kuya nya ayaw niyang mawalay dito." Sabay talikod ito sa kanya. Pinuntahan niya sa kaibigan nitong kalapati. Nakita nila ang isang grupo na may dalang mga liwanag papunta sa kagitnaan ng kagubatan kung saan naroroon ang kanayang pinakamamahal na pagong! Bigla siyang nakarmdam ng panganib. Animo'y inuuri siya nito at minamaliit. Maingay. Sa kabila nito ay masaya siya. Hahabulin sana niya ito. Naalarma naman ang lahat ng hayop na naroroon lahat sila ay natakot. Wala na siyang nagawa kundi hintayin na lamang ang pag uwi ng kanyang nakatatandang kuya . Hindi ko na kakayanin pa kung pati ikaw kukunin nila sa akin. Walang ng masyadong hayop na naroroon. subalit ayaw din niyang mawalay sa kanyang pinakamamahal na pagong. Maging ang Leon Kwago Loro at ibang matataas na antas ng hayop ay wala na rin. Hindi na siya nag paalam pa sa kanyang nakatatandang kapatid. Subalit wala ito doon. Subalit nagulat siya ng nasa likuran pala niya ito at sumusunod sa kanya. Hindi ko lamang makontrol ang bugso ng damdamin ko. "Hindi ko kakayanin kung pati ikaw mawawala pa sa piling ko. Pinuntahan niya ang madalas nitong puntahan ang puno ng nara na nasa gawing gilid ng kagubatan. Ikaw na lang nag papalakas sa akin.

Wala silang ideya kung anu iyon. "Wag kang bibitaw mahal na mahal kita . Hindi nila alma ang kanilang gagawin. Ilang oras pa ang lumipas. Araw-araw din ay umaalis ang kanyang ina para magtrbaho sa bayan. Inatake daw ito ng mabangis na hayop kaya hindi na niya ito naabutan ng siya ay lumalaki na. Wala na siyang nagawa kundi umiyak na lamang at yakapin ang pinakamamahal niya. Nakakabingi. Sa wakas nakatakas na ang tatlo subalit nagulat sila ng masulubong nila ang isang tao! May hawak itong apoy at sa kabilang kamay nito ay mag nakahawak ng parang isang matigas na bagay. dahil nakita niyang bumasak ang kaniyang kapatid. nakakatakot.. Tanging ang mga halaman at hayop na alaga nila ang mga nakakalaro niya araw-araw. Tanging alam lamang niya ay nasasktan ito at nahihirapan. Malamig na ang kanyang katawan. Naghihingalo na itong subalit nakuha pang magsalita. Itatakwa nila ito upang hindi mapahamak.. Ang kapatid niyang babae. Wala kasi siyang kapatid na pwede nyang makalaro at makasaya. Pinipilit itong gisingin ng Pagong subalit hindi na ito gumagalaw. Malakas ang tunog niyon. Kahit mag-isa lamang siya at walang kalaro masaya pa rin siya. Tumalon ang magakapatid subalit. Tanging siya . Hinidi na ito humihinga at hindi na rin ito kumikibo. Habang ang Pagong naman ay malungkot at hindi na lang matanggap ang nangyari sa kanilang minamahal. Palapit na ng palapit ang mga nilalang na may dalang maliwanag na bagay at maiingay sa pag lalakad." "Pa-ki sabi. Lumapit ito sa nakakababatang kapatid at niyakap ito. Dumating ang kapatid nito. "Ma-ha-l n-a mah-al ki-ta Pa-g-ong" Pa-putolputol nitong salita sa pagong Habang iyak naman ng iyak ang pagong. Napahagul-gol na lang ang nakatatandang pusa. Akmang sasaktan siya ng tao nakatalon naman na ito. Naalarma ang Pusa. Si Pagong naman ay marahang nag lakad. Naawa siya at nag sisisi sa sinapit ng kaniyang kapatid. Tanging bakas na lamang ng dugo ang makikita dito. hindi katulad ng mga kapatid na Pusa na puting puti ang mga balahibo. Patakas silang tumalon. huhuhuh!. Nakita pala ng pagong ang mga pangyayari. bumagsak! Babalikan sana iyon ng lalaking Pusa subalit.Tanging naiwan ay ang mga nakabilanggong hayop kasama na si Pagong. Dali-daling nag punta ang mag-kapatid na Pusa sa kinalalagyan ng pagong . Si Mila At Ang Nuno Nag-lalaro si Mila sa bakuran ng kanilang bahay isang hapon na iyon.biglang tumunog ang hawak ng tao sa kanyang kamay. Nilapitan niya ang pusa. Dumating ang umaga hindi umaalis ang pagong sa tabi ng pusa." Pumikit na ang Pusa at hindi na nakapg salita. Dahil madilim hindi siya masyadon kita.sa ku-ya k-o maha-l k-o sy-a. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari sa pinakamamahal niyang pusa. Napalingon siya. Subalit sabi ng kanyang ina ay hindi na siya magkakaroon ng kapatid dahil wala na siyang ama. Ang ama niya ay pumanaw noong siya ay sanggol pa lamang.

Inuri niya na parang tumitingin ng isang di kilalang maliit na bagay. Matagal na kitang kilala. Baka daw kasi mapahamak ako kung hindi ko kilala ang tao. maliit na kulay itim na sapatos. Ganoon lamang ang kanilang buhay sa araw-araw ng dumadaan sa kanila. Subalit ako ngayon mo lang ako nakilala. " Dugtong pa nito. hinanap niya ang maliit na boses na nag salita at tumawag sa pangalan niya. Tuwang-tuwa siya habang ang maliit na tao ay nag ku-kwento sa kanya ng mga nakakatawang bagay. Hinawi niya ang mga halaman na nandoon at nagsimulang igala ang kanyang paningin. madalang ang mga bahay pati na rin ang mga tao na naninirahan doon." Laging paalala ng kanyang ina bago ito umalis. "Mila anak. sinalubong niya ito at sabay humalik sa kamay. Nagtatalon talon ito sa harapan niya at umaarteng gaya ng isang artista sa entablado. Kahit ako ay ngayon mo lamang nakilala. Wala kang kalaro." "Subalit hindi naman ako isang estranghero. Matagal na kitang kakilala. Ng hapong habang siya ay nakaupo sa harap ay isang maliit na boses ang kanyang narinig galing sa mga halaman na nasa harapan niya. "Wag kang matakot. huwag na huwag kang lalabas ng ating bakuran kapag umaalis ako. " Naglaro ang bata kasama ang nuno." Nakangiting wika ng nuno. dahil ngayon lang ako nagpakita sa iyo. nag karoon siya ng bagong kaibigan at kalaro. Ako ay isang nuno. sampung taong gulang. "Ako si Mila. At huwag kang pupunta sa mataas na bahagi ng kabundukan marami kasing hayop na mababangis ang nandoon at baka saktan ka nila. lagi kitang pinapanuod habang ikaw ay nag lalaro. Kinabukasan ay maagang nagising ang ina ni Mila para mag-luto ng kanilang agahan sa . Imbis na matakot ang bata." "Kilala na kita. Naksuot ito ng kulay pulang maliit na damit. Ay hinarap nya pa ito. at maliit na sumbrerong matulis sa dulo na kulay pula din. "Ako ay matagal ng nag babantay sa iyo dito. Bigla siyang napaatras ng bumungad sa kanya ang isang maliit na taong kasinlaki lamang ng kanyang hintuturong daliri sa kamay. Natapos ang araw na iyon ni Mila na masaya. Naawa kasi ako sa iyo. "Sabi ng nanay ko wag daw akong makipag usap sa mga estranghero. Ako si Berto" Wika ng maliit na nilalang sa kanyang harapan. Ilang saglit pa'y dumating na ang kanyang ina. Nais ko sanang makipag laro sa iyo. Nakatira sila sa gitna ng kabundukan.lamang ang naiiwan na mag-isa sa kanilang bahay para mag bantay at mag asikaso dito. Dahil sa murang isip niya.

" "Naku hindi naman natin sasabihin. ? Halika't bilisan mong kumain. " Sinundan ni Mila ang nuno." Sabay turo sa punso. " "Sandali lamang naman iyon. . " "Naku! Mamaya kana mag linis. Maya-maya'y sumulpot si Berto sa kanyang harapan. "Kamusta ka Mila. " "Baka kasi magalit ang inay ko at pagalitan ako. binilin nya kasi iyon sa akin. "Paano tayo makakapasok diyan? Wala namang lagusan ? Tanong ni mila." Anyaya nito. "Saan tayo pupunta?" "Sa lugar namin. Duon tayo mag lalaro maraming pwedeng laruin doon. Maglaro na tayo sa labasan. " "Naku mag lilinis pa ako ng bahay. Ginising na nito si Mila at sabay na silang kumain sa hapag.umagang iyon." "Naku hindi pwede. "Yumuko ka at ilagay mo ako sa iyong mga palad. Huwag kang mag alala. Walang kalungkutan. Sabay tayong papasok sa loob at sabay tayong papasok doon. Naglaro sila ng naglaro . Hanggang isang liwanag ang kanyang naaninag.!" Sambit ng nuno sa kanya. "Halika Mila sumama ka sa akin. Nakangiti ito at nakatingin sa kanya. Dapat ang ginagawa mo ay nag lalaro lamang. Hangggang sa mawaglit na dito ang mga bilin ng kanyang ina. Tuwang-tuwa si Mila. Marami pa tayong makakalaro. Sa likod ng kanilang tahanan ay may isang punso . Pupunta ako sa taas ng bundok para duon mag-hanap ng ibang kalaro. Bago daw ako mag-laro. " Sa pagpupumilit'y napapayag din nito ang bata. huwag ko daw kakalimutan ang binilin nya. Nakapasok na sila sa loob isang madilim na daanan at kakaibang amoy ang nalanghap ng bata. Bababalik din tayo. hanggang mag salita ang nuno sa kanya. "Halika na Mila. Maaga kasing aalis ito paara mag punta sa bayan at maghanap buhay muli. Maglaro ng maglaro. Masaya sa amin. Huwag daw akong aalis sa kulob namin sabi ni inay sakin. Ilang saglit pay nag paalam na ito sa kanya at lumakad na. Bahala ka mamaya aalis na ako at wala kang makakalaro.

Natakot si Mila ng tumingin sa kanya ang mga ito. " Iyak niya "HAHAHA! Hindi kana makakauwi iniwan kana ng ina mo! " "Hindi totoo iyan. "Hindi kana makakaalis dito!" Sigaw ng maliit na boses na katabi ni Berto. Tinignan din siya nito at tumawa ng malakas. Mula sa ilalim ay itinali ng nuno ang paa ng bata. . Tatakbo sana ito palayo sa mga ito subalit bigla siyang napaupo." Dugtong pa ng isa doon. Sabi mo kaibigan kita pero hindi mo ako tinutulungan makaligtas dito! huhuhu! Gusto ko ng umuwi sa amin. Tulungan ninyo ako!" Mula sa labas ng punso narinig iyon ng ina ni Mila. Ng biglang marinig ni Mila ang boses ng kanyang ina. Huminto sa pag lapit ang nuno. "Dito ka na lamang habang buhay. Subalit hindi siya nito makikita." Lumayo ang katabing nuno ng bata Humalo ito sa mga kauri nitong mga nuno.Parang isang kweba na may tumutulong tubig sa itaas na galing sa hamog. "Inay huhuh. Lalong umiyak ang bata. Pagabi na nga pala noon at umuwi na ang kanyang ina. Sabay nito ang pag sigaw ng malakas ni Mila. "Anak nasan ka!" "Nandidito po ako sa loob ng punso! Tulungan ninyo ako sasaktan nila ako!" Nataranta ang nanay ng batang babae. at maliliit na nilalang ang nabungaran ni Mila. Nakaitim na kasuotan ang iba at ang iba naman ay naka pula.! Babalikan nya ako huhuhu!" Tuwang tuwa ang maliliit na nilalang habang ang batang si Mila ay iyak ng iyak. Lahat ay kasing laki ni Berto. Tumawa ng tumawa ang mga nuno. "Niloko mo ako Berto." Iyak niya. Akmang lalapit na ang isa na may dalang manipis na animoy sinulid. Lalong natakot ang bata. tumama kasi ang kanyang paa sa batong nasa paanan niya. Umiyak na ang bata. "Tinitignan nila ako Berto. Ang sasama ng tingin nila sa akin.. Maya-maya pa'y nawala na ang boses ng ina ni Mila. "Gusto ko ng umuwi sa amin.

isa ring diwata. Subalit isang daang taon na siyang nabubuhay sa mundo ay wala parin siyang nakikilala ni wala siyang ideya kung ano ang itsura ng tunay na tao. Lumipat na rin ng bahay sila Mila sa bayan kung saan nakatira ang kanyang lola. kaso nag sasawa na kasi ako dito sa ating kaharian. Subalit ang engkantong si Wana ay nag nanais ng kakaibang karanasan. "Hindi ko na po uulitin ina. Hindi na ako sasama sa hindi ko kakilala. Maganda sa kanilang kaharian. Hindi na niya alam ang mga sumunod na pangyayari. Ay nasambit nya sa kanyang ama na nais niyang lumabas ng kaharian at makakita ng tao. at sumunod sa magulang." Sagot niya dito na walang kagatol-gatol. Nagising si Mila sa kanlungan ng kanyang ina. Narinig lamang niya iyon sa isang tikbalang na nakakita daw ng tao sa isang kakahuyan noong bata pa lamang siya. "Naku hindi kaba masaya dito sa ating kaharian Wana?: Minsang tanong ng kaibigan nitong si Yumi. At mag mula noon hindi na nag pakita ang maliit na nilalang sa kanya. Simula noon ay ninais na niyang makakita ng tunay na tao. Ang lahat ng engkanto ay mag kakasundo at masayang nag lalaro. Susundin ko na ulit ang bilin ninyo sa akin. walang problema. Isa na dito si Wana isang diwata na nais magkaroon ng kaibigang tao. Para silang sinaksaktan sa bawat salita na kanilang naririnig. . masaya. Hindi niya inaasahan ang pag sagot nito sa kanya ng tinanong niya kung maari ba.Isang boses ang narinig ng lahat mula sa itaas ng punso ang nakapg pagimbal sa lahat ng nuno. "Masaya. sa tabi nito ay si Mang Tino ang kilalang albularyo sa kanilang lugar. Ilang saglit pa'y nawalan ng malay ang bata. ARAL: Huwag sasama sa hindi masyadong kakilala. Pangarap ng Diwata Sa isang kagubatan ay masayang naglalaro ang lambana at iba pang uri ng engkanto na tahimik na nagbabantay sa isang kagubatan.. Ang kaharian ng mga engkanto na gaya ni Wana ay sa likuran ng mga punong malalaki at walang nakakapasok na kahit anong nilalang na galing sa labas ng kanilang kaharian o kahit anong nilalang na may isip na galing sa gubat. Nais niyang lumabas sa kanilang kaharian at makita at makakilala ng mga tao. Yumakap siya sa kanyang ina. Isang gabi habang nagpupulong ang pamilya ni Wana kasama siya at mga kapatid niya. Ito pala ang tumulong sa kanya mula sa punso. Ito na ang mag babantay sa kanya habang wala ang kanyang ina." Niyakap siya nito at nagpasalamat sa matandang tumulong sa kanila. Isa kasing sambit ang isinasagawa nito.

"Tungkol po ito sa sinabi ninyo sa akin noong nakaraang magkasalubong tayo. "Matutulungan kita sa pangarap mo. "Ang tahanan ko ay nasa dulo ng gulod na iyon maari mo akong puntahan para akin kitang matulungan. "Nais kong pumunta sa lupa kung saan nakatira ang mga tao" ."Hindi maari! Hindi mo ba alam na masasama ang mga tao at mapanakit sila sa katulad nating mga engkanto? " Ikinagulat ito ng diwata at hindi na lamang kumibo. Dali dali na lamang umuwi ang diwata sa kanilang tahanan at hindi na kumuha ng pagkain. Hanggang sa makarating siya sa gulod. "Paano nyo po nalaman iyon?" Tumawa lamang ito at nagsalita. Lumapit siya sa bahay at tangka na niyang katukin iyon ng bigla itong bumukas at nagulat siya sa paglabas ng matanda mula roon. Lumabas ang maiitim nitong ngipin at lalong kumulubot ang balat nito sa mukha. Matagal na pinag-isipan ni Wana ang pagpunta sa bahay ng mangkukulam na nakatira sa gulod. Narinig niya noon na mababait daw ang mga tao at hindi nanakit. Subalit iba ang sinagot nito sa kanya. "Kanina pa kita hinihintay dahil alam kong darating ka" Malamig na salita ng mangkukulam sa kanya. Subalit bakit ganun ang sinabi ng kanyang amang engkanto? Sa mga panahon at araw na lumilipas ay lalong nanabik ang diwata na makalabas sa kanilang kaharian. Nakita niya ang munting kubo na nakatayo sa ilalim ng puno at natatakpan iyon ng mga ugat at makakapal na dahon. " Nagulat ang magandang diwata at nagtanong siya sa matanda. Naglalakad na siya papunta roon ng makadama siya ng panlalamig sa katawan. Subalit hindi niya iyon pinansin. Naglalakad ang dalagang engkanto isang araw sa isang masukal na daanan upang kumuha ng prutas at pagkain na dadalhin niya sa kanilang tahanan ng isang mangkukulam ang nakasalubong niya at tinitigan siya nito ng matagal." Isang kisap lamang ay nawala na ito sa kanyang paningin. subalit sa kanyang utak at isipan ay hindi pa rin iyon naalis." Ngumiti ang nakakatakot na matanda. Kaya kong ibigay sa iyo ang daan upang makalabas dito sa ating kaharian at makakilala ng mga tao na pinapangarap mo. Napahinto siya sa paglalakad at tinanong ang matanda kung bakit siya nito tinitignan. Nabuo ang kanyang desisyon na puntahan iyon.

Sinundan niya ito. Namangha ang diwata subalit takot naman iyon sa ibang engkantong nakaramdam niyon. Subalit hindi niya maintindihan ang sinasabi nito. Kakaiba ang kasuotan na suot nito . nanginginig ang kanyang katawan. Lalapitan sana niya ang bata ng bigla siya nito sinigawan. At pinagbabawalan ang pagbukas nito dahil mapanganib na sa mga engkantong naninirahan dito. Samantalang ang kanya ay dahon lamang na tuyo na pinag tagpi-tagpi. "May nagbubukas ng pintuan patungo sa mortal. Nagising na lamang siya na nakatutok ang mukha ng isang bata at isang matandang . kumatok siya sa pinto at natanaw nya mula sa bintana ang takot na takot na itsura ng bata. Kailangan nating isara ang pinto ngayon din. Sa malaking bato na nakaharang papunta sa malaking talon ay binigkas niya ang sambit na ibinigay sa kanya ng matanda upang buksan ang pintuan na itinuro sa kanya nito. Kabilugan iyon ng buwan ng magpunta siya sa ilog. Padilim na subalit lakad pa din siya ng lakad."At ano ang magiging kabayaran nito?" Nagulat ang diwata sa sinabing iyon ng matanda. Nagtataka siya sa kakaibang itsura ng bata. nakita niya ang paligid naglakad lakad siya at may nakita siyang isang tahanan sa tabi ng puno. Gutom na gutom na sya subalit walang pagkain siyang nakikita. Isinara nila iyon sambit ang ibang bulong na alam ng mga matatandang engkanto. At napapapayag siya nitong ibigay ang gintong suklay na suot suot niya. Tangka niyang lapitan ito subalit ng makita siya nito ay dali-dali itong nagtatakbo at pumasok sa loob ng bahay. " wika ng matandang tikbalang sa mga kapwa engkantong nasa loob ng tahanan nito. "Masama ang pangitaing ito. Na alarma ang mga naninirahan dito subalit ilang sandali pa ay may liwanag na lumabas mula sa liwanag galing sa bato. Maliit ang tainga nito hindi katulad ng sa kanya. Natakot siya ng inambahan siya nitong babatuhin ng hawak nitong parang isang matalim na bagay . Nakalabas na si Wana. Binigyan siya ng matanda ng isang sambit ng magbubukas ng pinto patungo sa lugar ng mga mortal.Dali dali siyang nagtatakbo palayo. Sa ilog niya ito gagawin subalit siya lamang ang pwedeng gumamit noon at hindi na siya makakabalik oras na gawin niya iyon. Sa sobrang pagod at gutom na nararamdaman niya ay nanghina siya at bumagsak sa tabi ng isang puno. May naglalarong bata sa tabi nito. Yumanig ang paligid at umabot ito sa buong kaharian ng mga engkanto. Mayroon siyang mahabang buhok na umaabot na sa kanyang tuhod." Dali dali nilang pinuntahan ang ilog at nagulat sila ng nakabukas na ang pinto. Mahabang panahon na rin ang nakakalipas simula ng hindi nabubuksan ang pintuan patungo sa mundo ng imortal. Ngunit nanaig pa rin sa kanya ang kanyang nais. Hindi nakakabuti.

Nasalabas ng bahay si Wana ng bigla na lamang may bumato sa kanyang ulo dahilan upang bumagsak ito. Nauunawaan niya ang matanda. Palapit na iyon sa kanila ng bigkasin ni Wana ang sambit na tanda niya.babae sa kanya. Kinain niya iyon at naubos niya ang binigay pa ng matanda sa kanya. Nawala na rin ang lalaking nais siyang saktan. Mabuti na lamang at may natitira pa akong kapangyarihan noon . inamoy niya ito at dahan dahan niyang kinagat. Nakangiti ang dalawa sa kanya. Nag-punta sila sa ilog na pinanggalingan niya ng siya ay lumabas. Nakita niya ang isang lalaki na papalapit sa kanya may hawak itong matalim na bagay at patutuk sa kanya. "Isa din akong diwata kami ng apo ko ay nakatira sa kaharian na pinaggalingan mo din. Nagsalita ang matanda. Nginitian siya nito. ngunit hindi iyon naging mabuti sa kanilang pag-alis. Pinagbabato ng tao ang bahay na pinagtataguan nito. Nakangiti ito at nagsalita. Isang grupo ng mga tao ang nakakita sa kanya at tinatangka siyang hulihin papalapit ito sa kanila. Sa tulong ng matandang tumulong sa kanya. Sa ngayon ako ang katulad na lamang ng isang mortal. Muntik na kaming mapatay ng mga tao. Alam niyang bunga iyon ng punong kahoy. Sinubukan sila nitong saktan sa pamamagitan ng pagbabato ng mga matitigas na bahay.Kahit nanghihina ay dali dali siyang bumangon at nagtatakbo siya paloob sa bahay ng matanda.. Takot na takot ang diwata. "Umalis na kayo at isama mo na ang apo ko.Subalit umalis ako doon upang sundan ang aking yumaong anak dito.. Subalit ninanais ko pa rin na masilayan ang kaharian na aking pinanggalingan. Humina ng humina ang aking katawan simula ng umalis ako sa kaharian. " Nakaramdam ng pagsisi si Wana hindi na sana niya ninais ang ganito. Sa kamalasan ay tinamaan ang matandang diwata bumagsak ito at umiiyak na nag salita. "Hindi maganda ang naging trato ng mga tao sa katulad nating engkanto. Dumating ang matanda at yumakap siya sa lola.' . Dumating na ang panahon para makabalik siya sa kanyang mundo. Nais na niyang bumalik sa kanilang kaharian. natakot ang diwata. Ayaw na niyang magtagal pa dito. Animoy nakikipagkaibigan sa estrangherong hindi nila kakilala." Kinuwento ng diwata kung paano siya napunta sa mundo ng mga mortal at kung bakit siya nagpunta dito. Nasa lugar pa rin ng mortal ang diwatang si Wana. "Anong pangalan mo diwata?" Tanong nito "Wana po. Matahimik siya ng bigla siyang kalabitin ng matandang babae. Nagulat siya ng magsalita ito ng katulad ng kanilang lengwahe. Gusto na niyang umuwi kung saan siya talaga nakatira. Nakakaramdam na siya ng panghihina. Lumungkot ang mukha ng matanda at humarap ito sa kanya. Ayaw na niya sa mundo ng mga mortal .. At kayong dalawa na lamang ang may kakayahan upang makapasok sa pintuan. malapit ng magsara ang pintuan. Umiiyak ang diwata. Lumipas pa ng lumipas ang panahon. Subalit gaya ng nauna hindi rin niya ito naintindihan. " Lumungkot din ang mukha ni Wana. Binigyan siya ng bata ng isang bagay. Nawala na ang ingay sa labas..

"Kung hindi ka lang namin kauring bulaklak baka pinakain ko na ang mga dahon mo sa kaibigan naming uod!" Maasim naman na singit ni kampupot. "Ang yabang mo talaga!" Paangil naman na sagot ni Gumamela. Lalo na si Gumamela at ang kapwa bulaklak nito na si Kampupot. Masayang binigyan ito ng halaman. " Misang sambit ni Rosas isang umaga matapos silang diligan ng kanilang taga pag alaga. Ayaw niyang iwanan ang matanda subalit. Hmp!" Pag mamataas pa ni Rosas sa kanila. kailangan niyang maisalba ang buhay niya at ng bata. dahil sa kanyang kagandahan at aking kayabangan ay marami ang sa kanya ay naiinis. . " Simula noon ay hindi na pumasok sa isipan niya na ang mundo na mananakit at sisira sa kanya. Lalo pa't naging pansinin siya ng kanilang tagapag alaga dahil sa kanyang mapupungay na bulaklak. Noon una ay hindi naman sya ganon kaarte at kayabang. "Ang ganda ko talaga lalo na kapag ako ay nababasa ng tubig. Sinalubong siya nito at niyakap. Nakabalik na nga siya at ligtas na. hindi ko na po uulitin.Umiiyak ang bata at ang diwatang si Wana. Nabibiliang dito si Rosas na Ubod ng yabang. "Patawad po ama hindi ko kayo sinunod. Sila Rosas ay matagal ng Nakatanim sa hardin na kasbayan nyang itinanim sina Kapupot at Gumamela. Minsan isang Paru-paro ang lilipad lipad sa hardin na iyon. Ang Mayabang na Rosas Sa isang malaking hardin ay may mga nag gagandahang halaman at mga bulaklak. Umiiyak siya at malungkot na nagsalita. kaya wala itong kaibigang halaman na pumupuri sa kanya. ng kumapal ang kanyang mga dahon at nag karoon siya ng mga bulaklak ay nag bago na ang ugali nito at naging mapag mataas na sa ibang kapwa nya bulaklak. Sa lagusan ay nakita niya ang kanyang pamilya at kaibigan kasama ang mga iba pang-engkanto. Dali-dali niyang kinarga ang bata at patakbong tumalon sa pasara ng lagusan. Huli na lamang niyang narinig ang umiiyak na nasasaktang matanda. Lumapit ito kay Gumamela para sumipsip ng nectar sa bulak-lak nito. "Inggit lang kayo dahil ako ang pinakamaganda sa inyo. Hindi na lamang kumikibo ang ibang mga halaman na naroroon dahil alam nilang mayabang talaga si Rosas.

Matapos ay huli nitong pinuntahan ang Rosas. Nuon lang sila nakaamoy ng ganuong halimuyak na hindi nakakasawang amoy katulad ng kay Rosas na lagi nyang ibinibida. Uminom din ito ng Nectar sa iba pang halamang may bulaklak na nandoon sa hardin na iyon. at maliliit na talulot ang bumungad sa kanya. Habang sa paligid niya ay nag bubulungan at nag tatawanan ang mga halamang naroroon. Takang taka ang mga halaman kung bakit mayroong nagpasok sa kanilang hardin noon.Ang swerte ko talaga. Sabay talikod sa mga ito. Laging si Kampupot at Rosas lamang ang tinatanuran nito at hinahalikan sa mga bulaklak. Araw araw ay nililinis ang kanilang paligid at sinisinghap singhap nito ang kanilang mga amoy." Nakangiting wika ni Gumamela. haha!" Sabay tawang may halong pangi-inggit sa mga halamang naroon. Alam ko yan isa iyang malaking lalagyan para sa akin. Maging ang halamang Rosas ay nagtaka sa amoy na iyon. Tuwing hapon ay binibisita sila ng kanilang tagapag-alaga upang alisan ng mga natutuyong dahon sa kanila. Hmp!" Napahiyang iniwan ng Paru-paro ang mayabang na Rosas. Subalit ng hapong iyon ay nag-taka ang mga halaman ng hindi dumating ang kanilang tagapag alaga. Sumunod naman ay nilapitan nito si Kampupot na Masayang pinag mamasdan ang lilipad lipad na Paru-paro. At nagulat siya ng makita nya ang bagong halaman na naroroon na may puting puting bulalak. "Hmm. "Ih! Huwag mo nga akong lapitan! At wag kang lalapit sa mga bulaklak ko! Baka masira ang mga talulot nito at pumanget pa ako! Subukan mo lamang at hahampasin kita ng aking mga tinik!" Ang pagsigaw ng Rosas ay hinid kina tuwa ng Paro-paro. Mauubos lahat hanggang sa alisin kna ng tagapag alaga mo dito. "Ang arte mo! Hindi mag tatagal ay malalagas ang mga dahon at bulaklak mo. At nagulat sila ng may mga lalaking nag punta roon na may dalang malaking paso na nakasupot ng kulay brown na plastic. Dahil sa pag ka pahiya ng Rosas ay hindi na lamang ito kumibo at tinignan ng matalim ang kanyang kauring halaman. Iyon pala ang tinatakpan ng kulay brown na plastic na nasa malaking paso kahapon ng dalhin ng mga tao iyon sa . Napaisip tuloy si Rosas at nag-salita. Ilalagay nila ako dyan para hindi ako masira."Sige lang Paru0-paro sumipsip ka lang para sa iyong pag kain. Sinundan ni rosas ang amoy kung saan nanggagaling iyon. Ng dadapo na ito sa kanyang Tangkay ay biglang sumigaw ang Rosas. Pinag taasan na lamang ito ng sanga at dahon ng iba pag naroroon sabay talikod sa kanya. Dahil sa walang amoy si gumamela ay hindi na ito nilalapitang masyado ng kanilang tagapagalaga. Kinabukasan nagising sa pag kakahimbing ang mga nakatanim na halaman sa harding iyon dahil sa pag ka bangong halimuyak na kanilang naamoy. Nag-salita ito at tinitigan sya nito. Hindi nya alam kung saan nanggagaling ang kakaibang halimuyak na hindi naman sa kanya nag mula.

Subalit hindi ito pinansin ng Rosas hindi sya nakiipon sa mga halamang naruruon upang hindi masira. Nakipag kamustahan ito at nakipag batiaan sa sa bagong halaman. Nagising na ang misteryosong halaman na kanina pa nila pinag mamasdan at inaamuy amoy. Nagtuloy ang ulan at malaks na hangin ang nag iipon ipon na halaman ay hindi nasisira habang ang Rosas ay nag iisa at unti-unting nalalagas ang mga talulot nito at dahon. "Hayaan mo na Rosas andito lang kami mga kaibigan mo.lagas ang dahon. Hindi naka imik ang Rosas . " Naiyak ang rosas at nanghingi ito ng tawad sa mga halamang pinag mataasan niya.hardin. Habang ang rosas naman ay naka simangot at naktingin lamang. Kinabukasan ay huminto na ang bagyo at nakit nilang si Rosas ay lagas. Malakas ang hangin ng gabing iyon. Ngumiti na lamang ito at Tumalikod na. Pinatawad naman siya ng mga ito at Naging magkaibigan silang lahat sa harding iyon. "Magandang umaga sa inyo mga kapwa ko halama. Wala na ang kanyang magagandang dahon at bulak-lak. Wag kang mag alalay babalik din ang mga nasira mong bulaklak. ako si Sampaguitta ang bago ninyong kasama sa hardin na ito. Hanggang sa hindi na nito nakayanan at humingi na ito ng tulong sa ibang halaman.nakita nyang nakatingin sa kanya ang ibang halaman na naroroon na nakangiti sa kanyang may halong insulto. Iyak ito ng iyak. Hindi naman ito napahiya at niyakap ng malalalaking halaman. Ayaw niya ang natataasan ng iba. Nilapitan naman ito ng Sampaguita ngunit tumanggi lamang wala ng nagawa ito kundi hayaan na lamang. "Hayaan mo na siya Sampaguitta ganyan talaga iyan. Binati ni Sampaguitta si Rosas ngunit hindi sya nito kinibo at tinalikuran na lang. Nalungkot naman ang iba para sa kanya. Bababla na may parating na bagyo oras na hindi ito huminto ay maaring masira ang ang ibang halaman kasama na si Rosas. Akala ng halamang bulaklak ay lalaitin sya nito subalit nag kamali sya ng yakapin ito ng dalawa at sabay na nagsabi." Masayang bumungad dito ang dalawang halamang bulaklak na sina Gumamela at Kampupot. Iyak na ito ng iyak." Singit ni Gumamela dito. Nakangiting nag salita ang halaman sa kanila at bumati. Nilapitan ito nila Gumamela at Sampaguitta. . Mabait naman itong nakipag usap sa ibang halaman na naroroon at madaling nakipag kaibigan..

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful