Si Mimi At ang Tatlong Bilog

Labing dalawang taong gulang na ang batang si Mimi at nasa ika-Limang baitang na siya sa kanyang pag-aaral. Siya ang pinaka mahusay sa kanilang klase. Bata pa lamang kasi siya ay tinuturuan na siya ng kanyang mga magulang para mag-basa, sumulat at bumilang. Kaya naman naging mahusay na siya sa kaniyang unang pag-pasok sa paaralan. Ipinagmamalaki siya ng kanyang magulang kahit kanino. "Ang anak ko ang pinaka mahusay sa kanilang klase." Pag-mamalaki ng kanyang ama sa kasamahan nito sa bukid. Kahit mahirap ang buhay ng batang si Mimi ay nagtatiyaga siya sa kanyang eskwela. Araw-araw niyang tinatawid ang dalawang ilog sa kanilang lugar upang siya ay makapasok lamang sa kanyang paaralan. Kahit ganoon man ay pinipilit parin niyang mag-sumikap upang marating niya ang nais niyang kurso pag tapak niya sa kolehiyo. Marami siyang kaibigan, mabait kasi si Mimi. Magalang sa matatanda at masunurin sa mga utos nito.At sa mura niyang edad ay alam na niya ang dapat niyang gawin sa arawaraw. Katulong siya ng kanyang ina sa sa pag-hahatid ng pag-kain ng kanyang ama sa bukid, sa tuwing wala siyang klase. Tumutulong din siya sa gawaing bahay at pagluluto tuwing siya ay libre. Ngunit ng araw na iyon ay mag isa lamang siyang mag hahatid ng lutong pag-kain sa kanyang ama. Naglalaba kasi ang kanyang ina ng araw na iyon. Linggo ng tanghali ang araw na iyon, may dalang basket si Mimi upang dalhin sa kanyang ama sa bukid. Masaya siyang nag-lalakad sa pilapil ng bukid at paawit-awit pa, ng bigla siyang matapilok at mawalan ng balanse. Nalag-lag sa bukid ang bata. Naputikan ang kanyang mga kamay at paa, subalit hindi iyon ang kanyang ikinagulat ng sandaling iyon. May nakita kasi siyang tatlong bilog sa kanyang pinag bag-sakan. Hindi niya alam kung anung uri ng bagay ang mga iyon. Kulay pula , asul at puti ang mga kulay nito. "Itlog ba ang mga ito? " Pag tatanong niya sa sarili. "Hindi naman siguro malaki ito sa normal na itlog at iba ang kulay nitong dalawa." Inilapit pa ng bata ang isang bilog na bagay sa kanyang tainga. Para pinakikinggan nito kung anu man ang nasa loob ng bagay na iyon. Inalog alog pa at sinuring mabuti. "Naku! Baka magalit na si itay ang mga pag-kain niya . " Naalalang bigla ni Mimi. Dali-dali siyang tumayo at inilapag ang mga itlog sa loob ng kanyang basket. "Ama! Nandito na po ako. Andito na po ang inyong tang-halian. " Masaya nyang bungad sa ama habang tintawag niya ito mula sa bukid. "Anong nang-yari sa iyo anak?" May halong pag-tataka niya sa anak.

"Naglaro kaba sa putikan?" "Naku! Hindi po, nalag-lag po ako sa bukid." Natatawang sabi ni Mimi. Dahil sa pagkukwento ng bata sa kanyang ama, nalimutan niya ang mga itlog na napulot niya sa putikan ng siya ay mahulog dito. Pauwi na siya at pabalik na sa kanilang tahanan ng ma-alala ulit niya ang mga bagay na napulot niya. Napag pasyahan niyang huminto muna at umupo sa ilalim ng punong mangga na nadaanan niya. Tahimik siya umupo at kinuha ang isang bilog sa kanyang bitbit na basket. "Ano kaya ito?" Muli niyang tanong sa kanyang sarili. Habang pinag mamasdan ay naisip niyang ilagay sa kanyang harapan ang dalawa pang nasa kanyang lalagyan. Humiga siya sa damuhan at humarap sa kanyang nasa harapan. Hanggang sa makatulog siya sa kanyang posisyon. Pahapon na ng siya ay magising, pag mulat niya ay nasa harapan pa rin niya ang tatlong bagay sa kanyang harapan. "Hinahanap na ako ng ina sigurado." Pag-aalala niyang sambit. Iiwanan sana niya ang makukulay na bilog na natagpuan niya kanina. Subalit naisip niyang kunin na lamang ito at gawing palamuti sa kanyang silid. Nadatnan niyang nananahi ng sirang bao ang kanyang ina sa harap ng pintuan. Agad siyang nag mano at pumasok sa kanyang silid. Kasama niyang inakyat ang tatlong bilog at inilagay iyon sa lamesita nasa tabi ng kanyang higaang kawayan. Matapos niyon ay bumaba n siya at nagluto ng kanilang hapunan, pag-dating ng kanyang ama ay sabay sabay silang nagsalo-salo sa hapag. Matapos non ay nag-linis siya ng kanyang katawan at pumanhik na muli sa kanyang silid. Nag-basa ng aklat at nag-aral sa kanyang mga aralin. Nananalagin na siya para sa kanyang pag-tulog ng mapansin niyang muli ang tatlong bagay na napulot sa bukiran. Pinagmasdan niyang muli ang bagay na iyon. Inilagay sa kanyang mga kamay at ipinatong ang isa sa kanyang sikmura. Hanggang sa mahimbing na siya. Kalagitnaan iyon ng tulog ng bata ng magising siya. Nakarinig kasi siya ng hindi kilalang ingay. Para iyong isang pagaspas ng malaking ibon sa tabi ng kanyang silid. Dudungaw sana siya sa binatana ng mapansin niyang may-kakaiba sa mga bagay na nakuha niya sa bukid. May liwanag kasi na nang-gagaling sa paligid nito. Animo’y parang mabibiyak. Lalong lumakas ang ugong sa labas ng kanyang silid, kasunod nito ang isang huni na parang pito sa pandinig niya ng malaking ibon. Napaupo siya sa isang sulok ng kanyang kwarto ng makitta niya na isang dambuhalang ibon ang sumungaw sa kanyang bintana.

"Inay! Itay!" Sigaw ni Mimi na may halong takot at kaba. Subalit parang hindi siya naririnig ng mga ito. Napansin ni Mimi na nakatuon ang pansin ng malaking ibon sa mga bagay na nasa kanyang higaan. Umiilaw ang mga ito na parang may lalabas mula sa loob ng tatlong bagay na iyon. Humuhuni pa rin ang ibon. Lakas loob na lumapit ang bata sa kanyang higaan dahan-dahang hinawakan ang umiilaw na bagay. Para namang nagalit ang malaking ibon at sumigaw ito ng malakas. Napaatras si Mimi, subalit muli siyang sumulong sa pag-lakad. Hinawakan niya ang mga ito at kinuha ng dahan-dahan. Ganoon din ang ginawa niyang pag-lakad papunta sa ibon. Marahan niyang inaabot ang bagay na pinagtutuunan ng pansin ng malaking ibong nakatoon ito sa hawak niya. Para namang nakaintindi ang ibon. Mula sa kanyang mga tuka ay binit-bit ng ibon. Mula sa kanyang silid ay marahang lumabas ng bahay ang batang si Mimi naroroon kasi ang bata .Muli pa'y nakita ni Mimi ang napakalaking ibon na maaring sumakop sa kanilang munting tahanan. Tatlong maliliit na huni ang narinig ng bata. Mula sa tatlong bagay pala na napulot niya ay may mga munting ibon na magmumula sa loob nito mabuti na lamag at hindi niya naisipang pag-laruan ang mga iyon. Sa kanyang kinalalagayan ay muling humarap sa kanya ang malaking nilalang at humuni ito ng marahan paharap sa kanya. Natuwa ang bata, ilang saglit pa'y muling kumampay ang pak-pak nito at marahang inisakay ang tatlong maliliit pang ibon sa likuran nito. Umangat na ito sa lupa marahangmarahan. Para namang nag papasalamat ang malaking ibon sa kanya. Nginitian niya ito hanggang sa lumipad ito palayo ng palayo. Naging maganda ang kinabukasan ni Mimi ng sumunod na araw, hindi maalis sa isipan niya ang mga pangyayari sa kanya ng nagdaang gabi. Umaasa siya na makikita pa niyang muli ang mga nilalang na hindi nawala sa isipan niya..

Ang Inahing Manok
Sa silong ng isang puno ay mayroong isang inahing manok na nagli-limlim sa 5 itlog. Masayang-masaya ang inahing manok dahil malapit na ang pag-sapit ng pag-pisa ng kanyang mga itlog. Ilang araw na lang ang kanyang hihintayin ay makikita na niya ang kanyang mga sisiw. Maging ang mga katabi niyang hayop na naninirahan din sa malaking punong iyon ay tuwang tuwa para sa kanya. "Sa saglit na araw na lamang ay makikita mo na ang iyong mga sisiw manok." Masayang pa-alala ng katabi niyang bibi na nag aalaga ng sampung kiti. Ito na rin ang kanyang naging kaibigan simula ng siya ay mapunta sa ilalim ng punong iyon. Ito rin ang naging katulong niya sa pag babantay sa kanyang mga itlog tuwing siya ay naghahanap ng makakain. "Naku bibi napaka-saya ko sa aking mga itlog sana ay malulusog silang sisiw at walang karamdaman sa kanilang mga katawan. "

Oras na hindi iyon huminto ay malalag-lag an g itlog sa ilog at hindi na makukuha pa ng inahing manok . Sumilip ang manok kasama ng ibang hayop na naroroon sa ilog. Marami na kasing tinakot na mga hayop ang ahas. Gumulong ang mga itlog ng manok. Hin di naman hinayaang makalapit ng inahin ang ahas. Agad nilukuban ng inahing bibi ang mga kiti niyang takot na takot din sa malaking ahas. agad itong bumaba sa puno at patalon ng inabot ang itlog sa pag kalag-lag sa ilog. Lalong natakot ang inahing manok habang ang ahas naman na kanina pa lumiligid sa kanila ay lumapit pa sa pugad ng inahin. Lulukuban na sana ng inahing manok ang kanyang mga itlog ng makita niyang nasa likuran pala niya ang malaking ahas at nakangiting nakalabas ang matatalim na ngipin nito. dahilan upang mag wala ito doon. Maging ang bibi ay natakot din. sa halip ay hinampas niya ito ng papak sabay ng pag kahig. Masaya sila sa ginawang pag-tulong ng matsing sa manok. Para namang nabuhayan ang manok ng makita niyang nakasala-lak pa pala ang itlog niya sa mga ugat ng kahoy na naroroon. Mga maliliit lamang na uri ang mga hayop na kasama ng inahing manok. Takot na takot ang lahat. Ang manok nama'y kinuha agad ang kanyang itlog sa nag magandang loob na . nag isip ng maigi nag manok. Nasaktan naman ang ahas. Bumuhos ang malakas na ulan.Tuwang-tuwa namang sagot ng inahing manok. Nalungkot ang lahat para sa manok. Habang nag i-isip itoy biglang nag sungit ang panahon. Hindi naman sinsadya nitong mataamaan ang pugad ng manok. Kumalat ang mga ito sa kulob ng kanilang tahanan. Alam niya kasi na kaaway ng lahat ang ahas na iyon. nag labasan din ang ibang hayop na tutulong sa manok upang masagip ang itlog nito. Nakaramdam ng kaba ang inahing manok. Nandoon pala sa puno ang matsing na nag mamasid . Subalit walang umabot ng makita nilang nahulog na ang itlog papunta sa ilog. Maging ang bibi ay tumulong din. Natakot ang manok at nag-puputak ito. sabay nilang pinag tulungan ang ahas na nais kainin ang itlog ng inahing manok. Tahimik naman niyang dinatnan ang ibang mga nakatira doon. Nagising ang hayop na naroroon na mga tahimik na nag papahinga. Para namang nawalan ng pag-asa ang inahing manok sa pang-yayari iyong . Pumasok siya sa kanyang pugad. Nakahinga ng maluwag ang lahat. na binabantayan naman ng bibi ng mga sandaling iyon. Nabasa ito ng tubig. Dali dali siyang bumalik sa kanyang pugad upang tignan ang mga naiwan niyang mga itlog. Alam nilang wala silang laban sa malaking ahas na naroroon. Nataranta ang ibang hayop para sa itlog. Natatakot siya para sa kanyang mga itlog. nakita niyang natutulog ang bibi kasama ang kanyang mga kiti na nakapalibot sa inahing bibi. Nakasalalak ito doon at malapit ng malaglag. Isang araw habang nag lalakad ang inahing manok sa bukid ay nakita niya na may isang ahas na papunta sa malaking puno na tinitirhan niya kasama ang ibang mga hayop na nandoon. Nag mamadali namang bumaba ang ibang naroroon.Habang ang isa naman ay gumulong patungo sa labas . Hindi alam ng manok ang kanyang gagawin. sa takot ng manok ay nag mamadali itong lumabas ng pugad at hinabol ang gumugulong na itlog. Naalarma ang lahat. Lumabas na ang ahas subalit nataob ang pugad.

Kahit hindi naman maari ay kanyang ginagawa. Kwentong Kutsero ni Karding Alam nyo ba kung bakit nilalagayn ng tapalodo ang mga mata ng kabayo? Para diretso ang tingin? Tama at para hindi siya magagambala ng mga kasabay niya na nsa tagiliran niya. Naipaayos niya ang pamanang kalesa ng kanyang ama. Ngayon ay pinag pahinga na niya ito at nakalagay na lamang sa isang kubo . Isang maliit na tuka naman ang sumilay sa itlog. Nakabili na rin siya ng isa pang kabayo. Isa na dito ang pagiging mabait sa mga tao. Inabangan nila kung ano ang mga susunod pang manyayari. Wala kasi siya matipuhan sa kanilang lugar. kung saan din niya nilalagay si Ameng. Ng maipo'y masayang pinag masdan ng manok ang knayang mga itlog. mabait at magalang sa mga nagiging pasahero ng kanyang kalesa. Maaga siyang gumising . bata pa lamang siya ay ito na ang pinag kakaabalahan niya. Masaya namang dinala ng matsing ang itlog sa pugad ng manok. Sa tagal ng kutsero ni karding ay alam na niya ang lahat ng mga bagay na maari niyang gawin upang mag karoon ng madaming pasahero. Isang Kutsero si Karding. Gaya ng hiling ng inahin para dito. Masipag siya. Masayang nag hiyawan ang mga hayop. "Maraming salamat kaibigang matsing sa ginawa mong pag-tulong sa aking itlog. ang kanyang bagong kabayo. Nagulat naman ito ng dahan-dahang napipisa ang itlog. Iyon nga lang ay may mga bagay na hindi kanais nais niyang gawain. Sa tagal na niyang Kutsero ay madami nadin ang kanyang karanasan. Tinulungan naman ng inahing manok ang kanyang itlog sa pag-pisa nito. Isang turistang dayuhan ang nais sumakay sa kanyang karwahe ng araw na iyon. Napatingin ang lahat dito.." Walang humpay na pasasalamat nito sa matsing. sunod sunod naman na ang pag pisa ng mga itlog. Ang sampung taon na niyang katuwang na ibinigay naman ng kanyang ina. Limang malulusog na sisiw ang lumabas sa itlog. Maaga pa lamang kasi ay handa na siya upang mag hanapbuhay. Mahirap daw kasi ang buhay at kailangang pag-ipunan muna at mag handa sa pag-aasawa. Sa edad na dalawamput pito ay binata pa rin si Karding. Gayunman ay ayos lang sa kanya. Tumulong na rin ito upang ipunin ang itlog na gumulong kanina sa iba pang bahagi ng kanilang pugad. Masayang nilukuban ng manok ang kanyang mga bagong pisang sisiw at nag-pasalamat sa lahat ng mga naroroon. Kaya't ng kumita siya ng malaki ay pinaayos niya at pinakumpuni ang nasirang kalesa. Ngunit sa tagal ng panahon ay nasira na rin ito. Matanda na rin kasi ang katuwang niya sa kanyang hanapbuhay. Ito kasi ang nag iisang pamana nito para sa batang kutsero noon. Ang pangalan nito ay si Noning. Lumabas na ang unang sisiw. Dito rin siya kumikita dahil ito ang itinuro sa kanya ng kanyang ama noong nabubuhay pa ito.kapwa niya hayop. Maasikaso at magalang. Subalit may isa lamang na hindi kaayon ayon sa kanyang gawain.

maganda ang kasuotan. "Maari bang makisakay sa iyong kutsero iho?" Wika ng matandang babae. At ilang saglit pa'y lumalakad na sila. "Sige ho" magalang niyang sagot sa pasahero. May edad man ay hindi naman halata sa kanyang dating.upang maaga din siyang makahapon sa kanyang tahanan at maagang makapagpahinga. "Ang ama ko ho ay dating kapitan sa pook na ito. habang nililingon niya ito mula sa kanyang likuran. Kahit walang katotohanan at kahit mali ay . at maganda ang tindig. Propesyonal ito sa kanyang paningin. nag simula ho akong maging kutsero ng yumao ang aking ama. Bago lamang ako dito at nais kong maiba ang aking paningin. Oras na sambitin ninyo ang aking ngalan ay agad ho akong makikilala" Dugtong pa niya. "Kilalang kilala ho ako rito. Maingat ang knayang ginawang paghatak sa lubid na kumokontrol sa babae. Sa itsura pa lamang nito ay malalaman ng hindi ito taga roon mula sa kanilang bayan. Inaalayan niya itong makasakay mula sa kalesa. Tuwang-tuwa naman ang pobreng kutsero sa kanyang ginagawang kwento na ibinabahagi niya sa kanyang pasahero. Marami ang nakakakilala sa kanya dahil sa kanyang mga gawa gawang kwento at walang katotohanan. Tuwang tuwa lamang ang kagalang galang na ale mula sa kanyang likuran habang palingon. Makinis ang kutis nito. dahil isa ito sa asal na hindi na nabago simula ng siya ay naging kutsero. "Nais kong dalhin mo ako sa magagandang pasyalan dito sa inyong lugar. " "Naku wala hong problema. "Marami hong magagandang lugar dito sa aming nayon" Nakangiti niyang panimula sa Ale. "Saan ho ba tayo?" Tanong niya sa babae." Sambit naman ng lalaki. Ngumiti naman ito sa kanya.lingon siya rito. " Ano ito? Mali ang kwento ni Karding? Hindi naman na ito kataka taka.

Minsan habang siya ay nasa karinderya na paborito niyang pag kainan ay isang batang babae ang nakita niyang patawid sa malaking kalsada nila. Sinwerte naman siya sa kanyang pasada ng araw na iyon . tuwang tuwa ang mga tao sa kanyang paligid. Nang matapos niya itong igala ay tuwang tuwa siya ng bayaran siya ng tatlong daang piso nito. " Paalala sa kanya ni Mang Kanor minsang nagkasalubong sila nito sa daan habang siya ay pauwi sa knayang tahanan. Matutulog na lamang siya ay iniisip pa rin niya ang kanyang susunod na kwentong kutsero na ibabahagi niya sa kanyang magiging pasahero sa darating pang mga araw.diretso pa rin siya sa kanyang istorya. Lumaki ang kanyang mga tainga sa kanyang mga narinig. mabuti na lamang at naabutan pa niya itoat madali niya naiiwas sa aksidente. Animo'y sinusuri ang kanyang itsura. at madala ko kayo sa inyong paroroonan. Aksidente naman itong madadaanan ni Karding. Dahil sa kanyang gawain ay maraming kutsero ang sa kanya'y nagagalit. Sa anyong iyon ng matanda ay nahabag ang matagal ng kutsero. Hindi niya inaasahang isang kotseng puti ang rumaragasang sasagi sa bata. Mabuti man o masama. Marami ang naging kita niya sa araw na iyon. Papunta sa hindi alam kung saan. . "Naku karding huwag kang maging imbento sa iyong mga pasahero at baka sa huli'y pag sisihan mo iyan. Imbentong istorya naman ang kanyang ibinahagi sa mga pasaherong sumasakay sa kanya. Kahit papano kasi ay naging bayani siya sa simpleng paraan lamang. Isang matandang ermetanyo ang naglalakad ng araw na iyon . Subalit tinataasan na lamang niya ito ng kanyang balikat. Sa itsura nito ay nasa sampung taong gulang pa lamang ito. Pahapon na ng siya ay bumalik sa kanyang tahanan. msarap ito sa pakiramdam at maginhawa ang tingin niya sa kanyang mga kapaligiran. Bihira lamang ang mag-abot sa kanila ng ganitong halaga. " Subalit tinignan lamang siya nito mula ulo hanggang paa. Pinagmamasdan niya ito sa malayo dahil nakita niyang papalapit ito sa kangyang pinupwestuhan. Nakasuot ang matanda ng sira sira at maduming kasuotan. iyon nga lang at hindi pa rin nagbago sa kanyang dating gawain. Ang suot na sapatos nito ay butas sa ilalim at ang sumbrero nito at nangingitim sa kadumihan. Maging siya ay masaya din . Ayon sa mga matatanda lahat ng bagay daw na ginagawa ay may katapat na bagay. Kinabahan siya sa maaring mangyari sa bata Nasagip niya ito mula sa kapahamakan. "Sakay na ho kayo tatang. May maganda rin palang dulot ang pagiging malikot ng kanyang mga mata sa kanyang kapaigiran.

Maganda ito para kay Karding ay makakatulong narin sa kanya sa wakas. Nakita sila nito. Napaatras siya at muling bumalik sa harapan ng tubig. Bumulong ito sa hangin at maya maya pa'y nanghina na lamang ang kutsero at bumagsak sa lupa. Nandoon pa rin siya sa lugar kung saan siya iniwan ng matandang nais niyang pag magandahan ng loob. Nakaramdam siya ng kagat ng lamok ng siya ay bumangon. At tinig ng isang lalaki. Patakbo pa ang ginawa nito sabay hinto ng malapit na sa kanya ang hayop. Hindi siya maaring magkamali. "Whoaa. "Salamat naman at nandoon pa rin ang kanyang kabayo at ang karwahe nito. Tinawag niya ang kanyang alaga. Subalit walang lumalabas ng letra sa kanyang mga bibig. Mula sa kanyang mga kamay nagulat siya ng makita niyang iba na ito. Lumapit naman ito sa kanya. Madali siyang tumayo. "Ano ito? Anong nangyari sa katawan ko? Bakit ako naging kabayo? Huhuuh" Tanong niya sa kanyang isipan. Nagulat siya ng mapansin niyang maging ang kanyang mga paa ay katulad din ng kanyang mga kamay. Animoy nakasuot siya ng makapal na sapatos ang kulay kayumanggi niyang mabalahibong kamay ay nakalapat sa lupa. Nandoon pa rin ang kanyang kabayo. Iinom siya sa ilog ng makita niya ang kanyang sarili. Dahan dahan niyang sinalata ang kanyang katawan. Kinuha ng lalaki ang lubid hinatak nito ang Alaga ni Karding na kabayo. Tatayo sana siya ng mapansin niyang mabalahibo ang kanyang kamay. Ano kayang ginagawa ng mga kabayong ito dito? Hindi bat kay Karding na mapang-imbento ang isang hayop na ito? " Parang nanliit si Karding sa kanyang narinig. "Hiyyaaaaa" Sigaw nito. mula sa repleksyon ng tubig. Tumayo na nakalapat ang parehas niyang mga paa sa lupa. Lumalalim na ang gabi. Tama isa nga itong kabayo. Subalit hindi niya inaasahan ang sumunod na sambit ng ermitanyo. dadalhin ko ho kayo sa inyong tirahan. Umiiyak na siya. Naging kabayo si Karding. Kailangan na niyang umuwi. Mahaba ang mukha. at mga kuko nito. Hindi . Wala ang kanyang limang mga daliri. Isang Kabayo. may buhok sa likuran ng ulo."Ah. Huling nakita na lamang niya ay ang pag layo ng matanda. tahimik na kumakain ang kanyang kabayo. Hindi niya kilala ang lalaki at hindi rin niya ito mukha. hindi niya anyo ang nasa kanyang harapan. Masakit ang ulo ng magising si Karding. Natulala siya at hindi makagalaw sa kanyang kinatatayuan. Palakad na ang dalawang hayop ng may narining si Karding na pulotong ng isa pang kabayo. Tanging huni lamang ng isang hayop ang lumalabas sa kanyang bibig. Inikot niya ang kanyang mga mata. Mabalahibo ang kanyang katawan. Nakaramdam ng uhaw ang binata." Pag mamagandang loob niya dito. hindi niya alam ang kanyang gagawin.

Binigyan sila Karding ng pagkain. Tignan mo kami masaya kami kahit mga alaga lang kami. Sa laki kasi ng lugar na kanilang pinuntahan kay daming hayop din ang naninirahan doon. Nag karoon kasi siya ng . Hindi niya inaakala na may mga taong nagagalit din pala sa kanyang gawain. "Hindi ako nag sasalita nag kakaintindihan lamang tayo sapagkat isa kana ring kabayo" " Tao pa rin ako. Nalungkot siya at bumalik sa pag kakahiga. Tubig at silungan. Lahat ng ginawa niyang pag-iimbento at pagsisinungaling sa mga tao. "Kumain kana. " Pumunta sa sulok ang dating kutsero at tumalikod na lamang dito. Ngunit bigo siya sa kanyang isipin. wala siyang nagawa kundi ang tiisin na lamang ang gutom para sa gabing iyon. Si Ameng pala ang nag salita. "Nagalit sa iyo ang matandang ermitanyo" Kwento ni Ameng. Labis na nalungkot si Karding sa nangyari sa kanya. Hindi niya ninais na maaaring mag kaganon ang mangyayari sa kanyang pagkatao. Umiiyak si Karding habang nag lalakad papunta sa Farm na pagpapastulan sa kanila." Kinagulat na gumising sa kabayong si Karding. " Napaisip si Karding. " Kahit papano ay nabawasan ang kanyang pag-kalungkot. masaya niyang iminulat ang kanyang mga mata. baka . Umaasa siya na sa kanyang pag dilat ng mata kinabukasan ay babalik na siya sa normal. Madaling araw na ng maipikit ni Karding ang kanyang mga mata. "Paano kang nakapag salita!?" Gulat niyang tanong. Walang tao na naroroon tanging mga kabayo. "Naku Karding hayaan mo na magiging msaya ka rin kahit na ikaw ay isang kabayo. Ni ayaw niyang mag pahinga ng gabing iyon. Maaga ring nagising si Karding. Nakaramdam siya ng panghihina sa sarili. Inisip niya ang lahat ng kanyang ginawa. Sinusundan niya ang mga kabayong nasa kanyang harapan. habang nasa likuran naman niya si Ameng. "Mahilig ka kasing gumawa ng kwento na hindi naman totoo. Tulad mo noong ako ay inaalagaan mo dati. Umaasang paniginip lamang ang lahat. kalabaw at ibang hayop lamang ang tangi niyang mga kasama. nanghinayang lamang siya sa kanyang alaga.sana siya susunod dito. Tinitignan lamang siya ng ng ibang hayop na naroroon at tahimik na kumakain. Malungkot niyang wika. Subalit hindi siya kumakain ng damo.

subalit tanging huni na lamang ng isang kabayo ang lumalabas sa kanyang tinig. Katunayan na pag mamay-ari na sila. Ang Kwento Ng Pagong At Pusa Isa itong kwento na kailanman ay hindi maaring mangyari kahit sa tao man. Wari niya'y nakikilala siya nito. Subalit hindi na maari ang iyong gawain lagi kitang babantayan sa lahat ng iyong gawain. Hindi niya inaakala na ang kanyang alaga ay siya rin pala niyang magiging kaibigan. Natuto siyang kumain ng mga damo darak at ibat-ibang pag kain ng isang hayop. Hindi pa rin nag babago at bumabalik sa dati si Karding. Nakabalik na nga siya. " Gusto niya itong sigawan. Natutuwa ako at nakikilala mo pa pala ako.) Nag pasalamat si Karding sa matanda kahit wala na ito sa kanyang paningin. Tuwang tuwa siyang lumapit kay Ameng at niyakap niya ito. linggo . Minsan habang sila ay nag lalakad ay nakita niya ang isang pamilyar na mukha. Ang lathalang ito ay mula sa pinapalawak kong isip at pag-likha sa pamamagitan ng pag- . Sana ay nagging-aral sa iyo ang nangyaring ito. "Ikaw pala iyan Karding. buwan at panahon. Binigyan lamang kita ng leksyon. "Huwag kang magalit Karding. Para sa kanya ay natural na sa kanya ang pagiging isang kabayo. Sa katagalan ay nakasanayan na rin ni Karding ang kanyang pagiging isang Kabayo. "Huwag kang mag-alala at ibabalik na kita sa iyong dating pag ka tao. Nakasout ito ng maduming kasuotan. butas na sapatos at maduming sumbrero. (Tapalodo ang tawag dito.katuwang sa kanyang problema. Ito nga ang ermitanyong bumulong sa hangin at nag pahina ng kanyang katawan. at natatandaan. ARAL: Maging totoo at huwag mag imbento. kasunod nito'y ang pag iiba ng kanyang anyo. at mag mula noon ay hindi na gumawa ng Kwentong Kutsero si Karding. Dali-dali niya itong hinabol at hinarang. . nakabalik na siya sa kanyang trabaho. Nilagyan na rin siya ng tatak ng taong nakapulot sa kanilang dalawa ni Ameng ang dati niyang alaga. " Napaisip ang Kabayo. Pangako niya sa sarili na hindi na niya uulitin ang kanyang pag iimbento ng kwento. Maya-maya pa'y nag laho ang matanda. Binago na niya ang kanyang gawain. Bumalik na sa normal ang lahat. Kasunod ay ang bagong Kutsero na nasa tabi niya na may nakapangalangang KARDING sa likuran nito. " Natuwa si Karding sa narinig. Lumipas pa ang mga araw . Nandoon rin si Ameng nakasuot ito ng bakal na tumatakip sa gilid ng mga mata nito. At nawala na rin sa isipan niya ang pagiging isang tao. Tumingin ito sa kanya at tumawa. Masayang masaya sila at nag sisisi sa lahat ng ginawa niyang panloloko sa tao.

magkakasundo ang bawat isa sa pamamalakad ng kanilang hari na si Haring Leon. Hindi sila magkatulad at hindi rin sila magka-uri. . "Kapatid ko!" Tawag ng pusa sa kanyang kapatid na babae.. Nilapitan siya ng Babaeng aso at kinausap. Hindi rin sila magka-kilala at hindi rin maaring mag sama. parating kasi ang kapatid nya galing sa pangunguha ng pag kain. siya ang mas nakakaalam ng lahat ng pasikot sikot sa gubat. mag kwentuhan tayo habang hinihintay mo ang iyong kapatid. Masarap ang hangin doon . Pagabi na noon kaya nag-aya na ang Pusa na bumalik na sa kanilang mga tahanan. Malaya sila sa kanilang mga nais gawin at mga nais na mangyari sa kanilang mga buhay. Bawat araw na lumilipas sa gubat na iyon ay ang pag-usbong din ng mga hayop upang maging mag-kaisa at mag tulungan sa bawat pakikitungo nila. tanaw ang buong tanawin. mga hayop sa lupa at mga hayop sa tubig ay nag kakaisang nagbibigayan para mabuhay. Sumunod naman ay si Kwago ang pinakamatalinong hayop na kanang kamay ng Leon." Anyaya nito sa kanya." Mula doon ay nag lakad sila papunta sa puno ng akasya. Kabilang na dito sina Pagong at Pusa. Lumingon ang pusa at ngumiti ito . Saka naman ito dinilaan ng ina upang linisin ang katawan ng dalawa. Lahat ng gawain ng bawat hayop at pati ang mga tao na hindi pa nakikita ng ibang mga hayop ay nalalaman nya din .sulat. "Halika. habang pinapanuod ang mga batang aso na nag-lalaro malayo sa kanya. Tuwang tuwa ang Pusa sa ganoong eksena ng mag-iinang aso. Maya-maya pa'y lumapit na sa kanila ang dalawang tuta at nag lambing sa inahing aso. doon tayo sa lilim ng punong akasya. "Salamat sa anyaya. Masayang naglalakad ang pusa ng umagang iyon. Ang mga ibon. Halika at dumoon tayo. masaya silang nag-usap at nagkwentuhan. Masaya ang buhay ng bawat hayop na nakatira sa gubat na hindi pa napupuntahan ng kahit sinong tao. Masagana sa pang araw-araw . Maligaya itong nag-aabang sa tabi ng kanilang tahanan. Ngumiti siya dito at saka nag salita. Saglit pa'y dumating na ang amahing Aso at ang kapatid ng pusa. Si Leon ang pinakamataas na uri ng hayop na naninirahan sa kagubatang iyon. " Kumusta kana?" Nakangiting bungad nito ng batiin siya. Inabutan ng dalawang lalaki ang dalawang babae na papasok na sa kanilang mga tahanan.

Gusto sana kitang yayain sa susunod na panghuhuli ko para matulungan mo ako. Malaking kasiyahan ang ka-arawan ng haring Leon. Kaarawan kasi ng ating Hari." Ilang saglit pa'y sabay na naghapunan ang dalawa. na alagaan daw kita at wag pababayaan. "Sige ba. Lagi silang magkasundo sa kahat ng mga bagay na nais nila. para sa pagkain natin?" "Oo. Nabaril kasi ito ng isang mangangaso sa dati nilang tinitirahang gubat na ngayon ay isa ng syudad. "Ayus lang naman. Kinabukasan maagang nagising ang mga hayop. "Salamat . ang humahawak sa kanilang kagubatan. Sa tulong ng Kwago dinala sila sa gubat na iyon at doon na nabuhay hanggang sa makayanan na nilang tumayo sa kanilang mga paa." Sagot ng kanyang kapatid. subalit ayoko sana na tulungan mo ako kasi baka mahirapan ka. Bata pa ang mag-kapatid na pusa ng pumanaw ang kanilang mga magulang." "Oo. mga . Mababantayan mo naman ako kasi mag kasama naman tayong nanghuhuli na pag kain natin." "Kasama mo naman ako kuya eh. ito rin ang nag-babantay sa gubat upang protektahan ito."Kamusta kuya. Sapat na para sa isang linggo nating pag kain." Bati ng Lalaking pusa sa Amahing aso. Mula pag kabata hanggang sa pag-tanda ay magkasama na ang dalawang pusa hindi sila nag-iiwanan. "Magandang umaga aso. hindi ba sinabi ko na sayo dati na gusto kong sumama sa iyo upang matulungan kita sa pangingisda mo. " Pasasalamat naman ng Pusa. Marami kabang nahuling isda ngayon?" Masaya nitong wika sa kapatid. Kaarawan kasi iyon ng kanilang hari na si Haring Leon. Binilin ka kasi sakin ni inay bago siya pumanaw. Yamo't sasabihin ko sa aking kapatid upang mag kakasama tayo pag-dalo." "Hayaan mo't sa susunod na linggo'y isasama kita. Sari-saring hayop ang dumalo. "Malaking selebrasyon ngayon ang magaganap sa ating kagubatan. Maarin kayong sumabay sa amin kung nais ninyo" Sambit ni Aso. At mamayan kasama kong pupunta ang mag-iina ko papunta sa gitna ng kagubatan.

kasama ng ibang mga hayop na lumalangoy din. "Ikaw?" Tanong nito sa kanya. Nasira ang kasiyahan at kaarawan ng hari nilang si Leon. sabay sabay silang nanguha ng kanilang pag kain. hanggang s amauna na itong bumati sa kanya. Simula sa pag kakatitig nama'y parang natauhan ang Pusa. Sumama ang babaeng Pusa sa kapatid niya. "Ako nga pala si Pagong. Ang pusa ay nag lalakad sa tabi ng ilog upang uminom ng tubig. Ang hayop nga na nag ligtas sa kanya. Oras na para umuwi. Naging dahilan pa iyon upang masagip ang pusa mula sa pag kakalunod nito. Maya pa'y kinagat ng lalaking pusa ang leeg ng kanyang kapatid upang itakbo. Sa kabila nama'y mga hayop na lumalangoy . Kabilang na dito ang Pagong at ang kanyang pamilya. Nagtakbuhan. Natakot ang lahat. " Nag-usap pa ang dalawanhanggang sa hindi na nila namalayan ang oras.hayop na lumilipad at gumagapang. Nagkwentuhan at kumain . Inaya na ng Lalaking Pusa ang kanyang kapatid. Araw na ng panghuhuli ng pag kain nila. " Pakilala nito. Sa-salam-at nga pala sa pagliligtas mo sa a-akin. . Sinagip ng Pagong ang Pusa dinala niya ito sa tabi upang alisin sa tubig. Walang lumalabas na baka'y marinig muli nila ang ingay na narinig nila. "A-ayo-s lang ako. Ng hindi inaasahan isang ingay ang umalingaw-ngaw sa langit dahilang upang mataranta ang lahat. "Oo. Para namang napahiya ang Pusa kaya tumalikod ito. "Ako si Pusa. Dito kaba nakatira?" Sagot naman nito na may halong tanong din. Nakatingin sa kanya ang Pagong habang nakangiti ito. Hindi na nakuhang magpasalamat ng babaeng Pusa." Pautal utal na kibo ng pusa.At habang umiinom ang babaeng Pusa isang mukha ang kanyang naaninag. Nakita iyon ng Pagong dahil sa kupad nitong kumilos naiwan na sya ng ibang hayop na lumangoy. Masaya ang lahat na nag kukwentuhan at nag tatawanan. kasama din nila ang mag-asawang aso at kanilang mga anak. Si Pagong! Natulala siya at di nakapag salita. "Kamusta kana?" Tanong nito. Hinarapan nya ito at magalang na nagpakilala . Sa tahana'y takot na takot ang bawat hayop. nagtulakan at isang dahilan upang matulak ang pusa at malag-lag sa tubig.

Naguunahan sila na makarating sa batong nakagitna sa ilog. Katulad kanina.' Sagot nito. May nais lang kasing itanong ang Pusa sa inahin g aso. "May nais lamang kasi akong itanong sa iyo. ."Uuwi na ako. Malungkot naman ako kung hindi kita nakikita. Masaya siya sa tuwing makikita niya ito. umuulan kasi ng araw na iyon. "Hindi ko rin malaman ang ganitong pakiramdam. Araw-araw na rin ang naging pag kikita at pag uusap nina Pagong at Pusa. Nakita iyon ng Kwago minsan. Galing ito dito. " Masayang pag papa-alam ng Pusa sa Pagong. Mabuti na lamang at may natira oa siang pag kain na nkuha nila sa tulog ni Pagong. Ikaw din. Pakiramdam niya'y magkakasakit siya oras na hindi niya ito nailabas mula sa isang nakakaalam. Sa isang sulok naman ng Utak ng pusa ay ang saya sa pag kaka-kilala nya sa isang bagong kaibigan. Nakita daw ito ng Kwago na kumukuha ng mga isda sa ilog at ibang mga hayop. Palukso luksong patakbo ang ginawa niya upang lumipat sa bahay ng mga Aso. Minsan nag-lalaro sila at nag hahabulan. "Sige. " Seryosong pag-amin nito. "Napasugod ka Pusa." Bigkas ng inahin. Sabay-sabay na umuwi ang mga Pusa at Aso. " Nadam naman iyon ng Pusa. Araw-araw sabay silang kumakain. Hindi nabubuo ang kanilang mga araw kung hindi nila makikita ang bawat isa. Ganito din ang naging pakiramdam ng Pagong sa Pusa. Hindi niya maipaliwanag na sarili kung bakit. Hindi makalabas ang magkapatid na pusa at ang mag aswang hayop. Masaya ako tuwing kasama kita. Unti-unti nilang nararamdaman ang bawat sarili nila tuwing sila ay nag kakaharp. Sabay sabay na nakarating sa kanilang mga tahanan. sa susunod naman. Tumatakbo ang Pusa at lumalangoy naman ng mabilis ang pagong. Sabay turo ng Pagong kung saan nakalagay ang tumitibok niyang puso. Naging mahina na ang ilog na pinaghuhulihan nila ng isda nababalita kasing may mga taong nakapasok sa gubat. Tanghali na ng lumabas ang pusa mula sa kanilang tahanan. Naging mdalas tuloy ang pag punta ng Pusa at Aso sa ilog. tungkol iyon sa nararamdaman niya mula sa kanyang saloobin. "Hindi ko alam kung ano ito. kung iyong mamarapatin. Hanggang umamin ang Pagong sa Pusa ng minsan sersyoso silang nag uusap tungkol sa kanilang mga karanasan.

" "Anu yon?" Tanong niya dito. "Huwag ka ng mahiya sa akin. "Mabuti naman. Palapit iypon ng palapit sa kanya. "Nag tataka lamang ako kung bakit sa tuwing kasama ko si Pgong may nararamdaman akong kakaiba mula sa aking dib dib. "Anu ba ang atin? " Panimula nito sa kanya. "Ahm. Nagkibit balikat na lamang ang Aso at hindi na kumibo."Halika't tumuloy ka. "Kasi nag mamahal kana. Nakangiti ito ng sobra." Pag mamagandang loob ng inahing aso sa kanya. " Imbis na payuhan ay tumawa ang Aso at tumingin ito sa kanya na sobrang saya at hindi maintindihang ibig sabihin. "Naku hindi na . Wari niya'y parang dapat nalang niya itong itago. Magpatuyo ka ng iyong balahibo't baka sipunin ka. Kaibigan mo ako't hindi ka dapt mag-alangan. Hindi kasi siya makalabs dahil sa sama ng panahon. Si Pagong nga iyon. Nalungkot kasi ako at hindi ka makapunta sa . Subalit na gulat na lamang siya ng makita nyang may nag lalakad na papunta sa kanya. " Hindi nakapunta sa ilog ang Pusa ng boung araw na iyon." Namumulang panimula ng Dalagang pusa. " Anyaya niya dito sa loob ng kanilang tahanan. Pero ang sa iyo. "Iyon ang nadarama namin ng asawa ko. Hindi siya nag kakamali ." Nakangiti naman nitong banggit sa kanya. Habang siya ay nakatanod sa pintuan ng kanilang tirahan. "Kamusta ka?" Masaya nitong bati sa kanya. Parang nahihiya namang mag salita ito dito. Kabog sa dibdib at ligaya. Ikaw kamusta kana? Halika. Kinamusta lamang kita. Papunta sa kanya. Masaya kami kasi parehas naming nraramdaman yon. Pumasok ka. kasi ano. Kasabay naman ang magkahalong tuwa at pananabik.. Ganito din naman ang bungad nya dito nakangiti rin siya dito.

Maaring paalisin at palayasin siya sa gubat . . Nagulat ang lahat sa nabalitaan nila. Kahit na mahirap para kay pagong iyon dahil sa uri ng kanyang pagkilos ay kinakaya niya para lamang makita niya ang pinaka mamahal niyang Pusa. " Masayang dugtong pa nito. Napasimangot ito sa sakit.kauring hayop kapag napatunayan ito. Isang araw masayang nag uusap ang Dalawang hayo sina Pagong at Pusa. Ipinag babawal sa batas ng Kagubatan ang pag. Subalit hindi sila sumuko. Sa ganitong paraan lalong napalapit ang loob ni Pusa sa Pagong. Maging kay Haring Leon ay nakarating na rin ito. " "Simula ngayon ay hindi kana maaring mag-punta at sumilip sa ilog na ito. Pasensya kana ha?" "Ayos lang. Si haring Leon ang nandoon. Pakiramdam niya ay lalong siyang nahuhulog dito at hindi na niya ito makontrol. Hindi na nakakibo ang babaeng Pusa sa halip ay tumalikod ito at humiga na lang sa isang sulok. At iyon ang isa sa mga kinatatakutan nila sa kanilang biuhay.ilog ngayon. Hindi nila namalayan ang pag mamasid ng pangalawa sa pinakamataas ng hayop sa gubat. At maari kang mapaalis oras na malaman ito at napatunayan. Masama ang loob ni Pusa. Kinagabihay. Dali-dali syang pumunta sa ilog upang hanapin si Pagong. "Saan ka pupunta Pusa?" Malaking boses na tanong nito. Sa isang liblib na lugar ng kagubatang iyon ay palihim muling nag kikita ang dalawa.patol sa hindi mag. Pag kadatin na pagkadating nito'y isang kalmot ang tumama sa mukha ng babaeng pusa. "Alam mong bawal na bawal ang pakikipag mabutihan sa hindi natin kauring hayop. Hindi iyon maganda sa pandinig ng kapatid ng lalaking Pusa. Oras na maulit pa ito'y paalisin ko kayong dalawa mula sa kagubatan na ito.' Nalungkot ang Pusa at Pagong sa pangyayaring iyon. Si Kwago! Nakadapo pala ito sa isang puno kung saan kitang kita ang bawat hayop na nasa ilog at nasa tabi nito. Sa mataas na hayop. Subalit hindi niya inaasahan ang makikita niya. Nakarating ito sa ibang mga hayop. Kapatid nya kasi mismo ang usap usapan sa buong kagubatan." "Masama kasi ang lagay ng panahon. Akmang tatakbo siya palayo ng harangin siya nito. Hindi nila iyon inaashan na mangyayari. "Dadalawin ko lamang poa ng kaibigan kong si Pagong. Nanginig ang katawan ni Pusa at sumagot. masaya na ako't nakita kita. !" Pasigaw na wika ng Lalaking Pusa. Oras na mag kasala. Nakita siya nito.

Dali naman siyang pumasok sa kanyang proteksyon upang hindi masaktan.protektahan ang kanyang nakababatang kapatid mula sa pag papalayas sa kagubatang kanilang tinutuluyan." "Ayoko din mawala ka sakin pusa. Bawat kilos nito ay hindi pinlampas. Nagmamahalan din sina Ibong Maya at Dagang . Iniwan ng lalaking Pusa ang knayang kapatid. Pag. Katulad ng nagyari sa kanila bago sila mapunta sa lugar na ito. Lalong lumalim asila sa isat isa. Kapalit noon ay pag ka bilanggo at ang pagf puputol ninyo ng ugnayan ng pusang ito. Ilang saglit pa'y nanduon na rin ang pagong ngunit. Kahit sa ganoong paraan lamang ay masaya pa rin sila. Dali-dali namang tinwag ng Pusa ang Leon. Nahuli sila. Ang katulad ng pagmamahalan ni Pagong at Pusa.Tangi si Pagong na lamang ang knayang nagiging lakas para mag patuloy ang kanilang pag mamahalan sa isa't-isa. Malungkot ang Aso para dito.Doon ay tahimik silang nag kikita at palihim na nag uusap. Alam niyang mahirap talaga ang kanilang sitwasyon subalit nauunawaan din naman nito ang nakakatandang kapatid. Noong siya ay bata pa lamang at wala pang masyadong alam. Bigla na lamang syang dinakma ng leon. Naiintindihan niya ang nasa saloobin niya." Nakakatakot na sabi ni leon. Nalala tuloy ng Inahing Aso ang nangyari noon. Tumulo na lamang ang luha ng dalaga at umiyak na lamang ito ng umiyak. Sabay alis habang kagat kagat ang Pagong. Kahit na lihim ito . Pinapakinggan pa rin nila ang tibok ng knailang mga puso at damdamin. Subalit hindi parin talaga maari ang kanilang mga nais. Ginawa niya iyon para lamang ma. Mahirap mag hanap ng tahanan. Umiiyak siya habang nag sasaad ng mga nangyari ng sandaling iyon. Nakita ng pagong na nakagitna sa dalawa ang pusa. "Ayokong mawala ka sa akin Pagong. Mahal na mahal kita't hindi ko makakaya oras na mawala ka sakin. "Ito na ang huling pag kikita nyo dahil ikaw Paging.uwi'y hindi nag deretso sa bahay ang babaing Pusa sa halip ay pumunta ito sa bahay ng aso.hindi pa rin sila nag papadaig sa iba. Ay hahatulan na makulong. sapag kat alam niya ang nag mamahal. " Minsang pag uusap nila sa pag tatagpo nilang iyon. Nahihirapan ma'y patuloy pa rin sila. Naiintindihan kasi ito ng aso. Umiiyak na lamang ang Pusa tuwing maaalala niya ang knailang napakahirap na sitwasyon . Hangaang sa makarating ito sa kanilang tagpuan.Upang makipag usap sa inahing aso. Kahit na bawala at kahit na hindi maaari at makakabuti sa kanila. Hindi na kita papapalisin sa kagubatang ito dahil hiling iyon ng pusang lalaki. Madalas kasi itong mag kasama sa pangunguha ng pag kain at pamamasyal sa gubat. Dahil iyon sa sobrang pag mamahal na nanaig sa knailang mga damdamin. Nalaman din iyon ng mataas na . Tanging ang inahing aso lamang ang naging katuwang ni pusa para sa pagkikita nila. Kahit na minsan hindi na nila kinakaya basta't iniisip lamang nila ang kanilang minamahal ay lumalakas pa rin sila. Minsan ng minsang magkikita ang dalawa sa knailang tagpuan ay sinundan ang Pusa ng kanyang nakatatandang kaptid. Nagpatuloy ito ng nagpatuloy. Ninais pa rin nito.

Masaya itong ibinalita ni Pusa sa Inahing Aso. "Ikaw na lamaang ang nag-iisang kayaman ko sa mundo. Nakapasok ang Pusa. Ganun din ang Pagong.antas ng hayop. Inilahad niyakung paano siya nakapsok at nakalabas sa kulungan. Sa wakas ay mababawasan na rin ang kanyang pag aalala sa kanyang minamahal na hayop. Matahimik niya itong tinawag. Hindi niya makontrol ang sarili sa harapan ng Pagong. Tahimik ito at nag-iisip ng malayo sa kuryosidad. Lumipas ang marmaing araw. " Dugtong pa nito. Umiyak siya. Maipakita lamang na mahal talaga nila ang nagpapakumpleto sa sandali ng buhay nila. Dahil sa tahimik niyang pag lalakad at magaang kilos ay napasok niya ang kulungan. Malungkot na may halong tuwa ang kanilang nadadama . At hanggang sa makatulog na ang Loro. Subalit. Kaya nais kong maging mabuti ang lagay mo sa lahat ng oras. Maraming nakabantay sa labas. Isa ito sa pinaka kinatatakutan nilang banaty dahil kakaiba ito sa lahat ng hayop. Nawala na rina ng hari dahil ito ay bumalik na sa kanyang tahanan . Walang maisip na paraan ang dalawa hanggang sa maisipan ng Pusa na pumuslit at makita man lang si Pagong sa kulungan ng haring Leon. Patago pa rin ang ginawa nila upang hindi mahalata ang pag puntang iyon ng pusa. Hanggang sa dumilim. Sari-saring hayop iyon. Ang huling balita nila noon ay namatay ang daga dahil sa gutom sa labas g gubat at napatay naman si Ibong Maya dahil sa isang taong naghuhuli ng mga hayop sa gubat. Mula sa labas ay nakatanaw ang pusa mula sa tanawin na makikita malapit sa kanilang tahanan. Sina Leon at Kwago. Ligtas naman itong nakalabas at nakabalik sa kanyang tahanan. Nababawasan na ang mga ito.Hindi na iisipin ang mali at tama mahalaga ayang kaligayahan sa piling ng isa't isa. Kaya ginagawa ko ang mga bagay na iyon. Malungko dahil ang hirap ng lagay nila." . Katabi nila ang Ibong Loro na tahimik na nag mamasid at gumagala ang paningin. Ayaw iyon mangayari ng kapatid ni Pusa sa kanya kaya gnaun na lamang ang pag protekta nito dito. Masaya sapagkat muli silang nagkita. Kumuha ng tyempo ang pusa para makalusot sa mga nag babantay n mga hayop doon. prara sa dalawang nilalang na nag mamahalan . Mali na kung mali sa paningin ng iba. maging ang Kwago ay ganun din. "Mahal kita kapatid ko" Iyon ang bumasag sa oag iisip ng dalagang pusa ng mga sandaling iyon. Hindi na niya namalayan na nasa tabi na pala niya ang kanyang nakatatandang kapatid . Masaya naman ito sa nalaman. Nandoon din si kwago at si Haring Leon. Unti-unting nawawala ang mga bantay na hayop. Katabi na pala niya ito't pinakikiramdaman lamang siya. "Ayaw ko lamang na ikaw ay mapahamak.Tuwang tuwa naman itong lalapit na kanya. Niyap niya ang Pagong sa sobrang pag ka sabik. Hayun nakita na niya Ang pinakamamahal niyang Pagong. Samantalang siya ay tahimik lamang na nakikinig at nakitingin sa malayo. Naging kakampi na rin niya ito at naging kunsinti para lamang sa kanya. Pinaalis nila si Daga subalit sinundan ito ng Ibong Maya. Kahit saang anggulo tignan ay sadyang mahirap. Inabot siya ng mahabang oras subalit hindi siya napgod sa kahihintay.

Subalit nagulat siya ng nasa likuran pala niya ito at sumusunod sa kanya. Ikinagulat niya iyon." Sabay talikod ito sa kanya. Umiyak siya ng umiyak. Habang nag lalakad siya pauwi ay hindi niya maiwasan ang mata na tumingin sa mga hayop na nakamsid sa kanya. "Kuya pasensya kana. "Patawarin mo ako kuya. alam kong bawal subalit hindi ko siya kayang mawala sa akin. Maging ang Leon Kwago Loro at ibang matataas na antas ng hayop ay wala na rin. Wala na tayong magulang . " Nasa ganoong sitwasyon sila ng biglang may narinig silang mga pag putok. "Hindi ko kakayanin kung pati ikaw mawawala pa sa piling ko. Ngunit pahapon na'y wala pa rin ito. Pag dating niya sa bahay ay inabutan na niya ang kanyang kuya. Walang ng masyadong hayop na naroroon. "Naiintindihan kita kapatid ko kaya nga hinayaan kita ng patago kang pumunta sa kulungan ng mga nag kasala sa kagubatan. nakakatakot nakakagimbala sa lahat. Pinuntahan niya sa kaibigan nitong kalapati. Hindi na siya nag paalam pa sa kanyang nakatatandang kapatid. Alam niyang hindi siya nito papayagan. ngunit na huli siya nakalyo na ito dahil mabilis na itong tumakbo. Wala pa rin ito doon. Hindi ko na kakayanin pa kung pati ikaw kukunin nila sa akin. Mahal ko si Pagong . Wala siyang nagawa kundi ang umuwi na lang at bumalik sa kanilang tahanan.Bigla na lamang tumulo ang luha ng kuya niya at napatingin siya dito.nagulat ang mag kapatid. Ikaw na lang nag papalakas sa akin. subalit ayaw din niyang mawalay sa kanyang pinakamamahal na pagong. . Ayoko ng mawawala kapa. Naiwan siyang nag-iisa doon at naguguluhan. Naalarma naman ang lahat ng hayop na naroroon lahat sila ay natakot. Animo'y inuuri siya nito at minamaliit." Nagulat siya dito at niyakap niya ang kuya niya. Hahabulin sana niya ito. Tahimik lamang ito at hindi kumikibo. Maingay. Hindi ko lamang makontrol ang bugso ng damdamin ko. Nakarating sila sa gitna ng kagubatan. Wala na siyang nagawa kundi hintayin na lamang ang pag uwi ng kanyang nakatatandang kuya . Hindi kasi niya alam kung saan ito nag punta at anung oras babalik. Napalabs sila pati na rin ang mag asawang aso. Nakita nila ang isang grupo na may dalang mga liwanag papunta sa kagitnaan ng kagubatan kung saan naroroon ang kanayang pinakamamahal na pagong! Bigla siyang nakarmdam ng panganib. Subalit wala ito doon. Dahil sa ginagawa ng kanyang kapatid na lalaki. Niyakap siya ng kuya niya. " Pag-uuna niya dito. Inisip tuloy niyangsundan ito at hanapin kung saan man ito naroroon. Sa kabila nito ay masaya siya. Lumabas ang pusa para hanapin ang kanyang kuya . Mabilis na tinungo ng Pusa ang gitna ng kagubatan . Nakayukong nag lalakad ang pusa at sabay patakbong nag madali. Subalit bigo pa rin ito. Pinuntahan niya ang madalas nitong puntahan ang puno ng nara na nasa gawing gilid ng kagubatan. Naguguluhan siya dahil mahal niya ang kuya nya ayaw niyang mawalay dito. Nauunwaan siya nito.

"Wag kang bibitaw mahal na mahal kita . Tanging ang mga halaman at hayop na alaga nila ang mga nakakalaro niya araw-araw. Tanging bakas na lamang ng dugo ang makikita dito.Tanging naiwan ay ang mga nakabilanggong hayop kasama na si Pagong. Habang ang Pagong naman ay malungkot at hindi na lang matanggap ang nangyari sa kanilang minamahal." "Pa-ki sabi." Pumikit na ang Pusa at hindi na nakapg salita. Malamig na ang kanyang katawan. Hindi nila alma ang kanilang gagawin.biglang tumunog ang hawak ng tao sa kanyang kamay. Araw-araw din ay umaalis ang kanyang ina para magtrbaho sa bayan. Tanging siya . Napalingon siya. Dali-daling nag punta ang mag-kapatid na Pusa sa kinalalagyan ng pagong . Ilang oras pa ang lumipas. Naawa siya at nag sisisi sa sinapit ng kaniyang kapatid. Malakas ang tunog niyon. Si Pagong naman ay marahang nag lakad. Nilapitan niya ang pusa. Kahit mag-isa lamang siya at walang kalaro masaya pa rin siya. Ang ama niya ay pumanaw noong siya ay sanggol pa lamang. Nakakabingi. Wala kasi siyang kapatid na pwede nyang makalaro at makasaya. Napahagul-gol na lang ang nakatatandang pusa. hindi katulad ng mga kapatid na Pusa na puting puti ang mga balahibo. Si Mila At Ang Nuno Nag-lalaro si Mila sa bakuran ng kanilang bahay isang hapon na iyon. Wala silang ideya kung anu iyon. Hinidi na ito humihinga at hindi na rin ito kumikibo. Dumating ang umaga hindi umaalis ang pagong sa tabi ng pusa. "Ma-ha-l n-a mah-al ki-ta Pa-g-ong" Pa-putolputol nitong salita sa pagong Habang iyak naman ng iyak ang pagong. Dumating ang kapatid nito. dahil nakita niyang bumasak ang kaniyang kapatid.. Akmang sasaktan siya ng tao nakatalon naman na ito. huhuhuh!. Sa wakas nakatakas na ang tatlo subalit nagulat sila ng masulubong nila ang isang tao! May hawak itong apoy at sa kabilang kamay nito ay mag nakahawak ng parang isang matigas na bagay. Patakas silang tumalon. Itatakwa nila ito upang hindi mapahamak. Dahil madilim hindi siya masyadon kita. Tumalon ang magakapatid subalit. bumagsak! Babalikan sana iyon ng lalaking Pusa subalit.. Subalit sabi ng kanyang ina ay hindi na siya magkakaroon ng kapatid dahil wala na siyang ama. Palapit na ng palapit ang mga nilalang na may dalang maliwanag na bagay at maiingay sa pag lalakad. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari sa pinakamamahal niyang pusa. Ang kapatid niyang babae. Naghihingalo na itong subalit nakuha pang magsalita. Naalarma ang Pusa. Tanging alam lamang niya ay nasasktan ito at nahihirapan. Lumapit ito sa nakakababatang kapatid at niyakap ito. Pinipilit itong gisingin ng Pagong subalit hindi na ito gumagalaw. Nakita pala ng pagong ang mga pangyayari. nakakatakot. Inatake daw ito ng mabangis na hayop kaya hindi na niya ito naabutan ng siya ay lumalaki na.sa ku-ya k-o maha-l k-o sy-a. Wala na siyang nagawa kundi umiyak na lamang at yakapin ang pinakamamahal niya.

Ng hapong habang siya ay nakaupo sa harap ay isang maliit na boses ang kanyang narinig galing sa mga halaman na nasa harapan niya. nag karoon siya ng bagong kaibigan at kalaro. Naksuot ito ng kulay pulang maliit na damit. lagi kitang pinapanuod habang ikaw ay nag lalaro. Bigla siyang napaatras ng bumungad sa kanya ang isang maliit na taong kasinlaki lamang ng kanyang hintuturong daliri sa kamay. Dahil sa murang isip niya. Inuri niya na parang tumitingin ng isang di kilalang maliit na bagay.lamang ang naiiwan na mag-isa sa kanilang bahay para mag bantay at mag asikaso dito. " Naglaro ang bata kasama ang nuno. Ako si Berto" Wika ng maliit na nilalang sa kanyang harapan. Kinabukasan ay maagang nagising ang ina ni Mila para mag-luto ng kanilang agahan sa ." "Subalit hindi naman ako isang estranghero. sinalubong niya ito at sabay humalik sa kamay. Wala kang kalaro. Natapos ang araw na iyon ni Mila na masaya. Ilang saglit pa'y dumating na ang kanyang ina. "Mila anak. Ako ay isang nuno. Ay hinarap nya pa ito. "Ako si Mila. maliit na kulay itim na sapatos. Hinawi niya ang mga halaman na nandoon at nagsimulang igala ang kanyang paningin. Baka daw kasi mapahamak ako kung hindi ko kilala ang tao." Nakangiting wika ng nuno. Imbis na matakot ang bata." "Kilala na kita. Naawa kasi ako sa iyo. at maliit na sumbrerong matulis sa dulo na kulay pula din. Nais ko sanang makipag laro sa iyo. "Ako ay matagal ng nag babantay sa iyo dito. madalang ang mga bahay pati na rin ang mga tao na naninirahan doon. Ganoon lamang ang kanilang buhay sa araw-araw ng dumadaan sa kanila. Matagal na kitang kilala. "Wag kang matakot. Nagtatalon talon ito sa harapan niya at umaarteng gaya ng isang artista sa entablado. huwag na huwag kang lalabas ng ating bakuran kapag umaalis ako. Nakatira sila sa gitna ng kabundukan. Tuwang-tuwa siya habang ang maliit na tao ay nag ku-kwento sa kanya ng mga nakakatawang bagay. Matagal na kitang kakilala. "Sabi ng nanay ko wag daw akong makipag usap sa mga estranghero. hinanap niya ang maliit na boses na nag salita at tumawag sa pangalan niya. sampung taong gulang." Laging paalala ng kanyang ina bago ito umalis. dahil ngayon lang ako nagpakita sa iyo. At huwag kang pupunta sa mataas na bahagi ng kabundukan marami kasing hayop na mababangis ang nandoon at baka saktan ka nila. " Dugtong pa nito. Subalit ako ngayon mo lang ako nakilala. Kahit ako ay ngayon mo lamang nakilala.

Maya-maya'y sumulpot si Berto sa kanyang harapan. Naglaro sila ng naglaro . "Halika na Mila. " "Naku mag lilinis pa ako ng bahay. Bababalik din tayo.umagang iyon. Sa likod ng kanilang tahanan ay may isang punso . Duon tayo mag lalaro maraming pwedeng laruin doon. binilin nya kasi iyon sa akin. Walang kalungkutan." Anyaya nito. huwag ko daw kakalimutan ang binilin nya. Huwag kang mag alala. " Sa pagpupumilit'y napapayag din nito ang bata. Maaga kasing aalis ito paara mag punta sa bayan at maghanap buhay muli. "Yumuko ka at ilagay mo ako sa iyong mga palad. Huwag daw akong aalis sa kulob namin sabi ni inay sakin." "Naku hindi naman natin sasabihin. ? Halika't bilisan mong kumain. " "Sandali lamang naman iyon. Hanggang isang liwanag ang kanyang naaninag. Maglaro na tayo sa labasan. Masaya sa amin. Tuwang-tuwa si Mila. "Saan tayo pupunta?" "Sa lugar namin. hanggang mag salita ang nuno sa kanya. "Kamusta ka Mila. Ginising na nito si Mila at sabay na silang kumain sa hapag. " "Naku! Mamaya kana mag linis. Dapat ang ginagawa mo ay nag lalaro lamang. Bago daw ako mag-laro." "Naku hindi pwede. " "Baka kasi magalit ang inay ko at pagalitan ako. Maglaro ng maglaro. "Halika Mila sumama ka sa akin. "Paano tayo makakapasok diyan? Wala namang lagusan ? Tanong ni mila." Sabay turo sa punso. Nakapasok na sila sa loob isang madilim na daanan at kakaibang amoy ang nalanghap ng bata. Marami pa tayong makakalaro.!" Sambit ng nuno sa kanya. Pupunta ako sa taas ng bundok para duon mag-hanap ng ibang kalaro. Hangggang sa mawaglit na dito ang mga bilin ng kanyang ina. Sabay tayong papasok sa loob at sabay tayong papasok doon. Bahala ka mamaya aalis na ako at wala kang makakalaro. " Sinundan ni Mila ang nuno. Nakangiti ito at nakatingin sa kanya. Ilang saglit pay nag paalam na ito sa kanya at lumakad na. .

" Iyak niya "HAHAHA! Hindi kana makakauwi iniwan kana ng ina mo! " "Hindi totoo iyan. Nakaitim na kasuotan ang iba at ang iba naman ay naka pula." Lumayo ang katabing nuno ng bata Humalo ito sa mga kauri nitong mga nuno. "Inay huhuh. Huminto sa pag lapit ang nuno. "Gusto ko ng umuwi sa amin. "Anak nasan ka!" "Nandidito po ako sa loob ng punso! Tulungan ninyo ako sasaktan nila ako!" Nataranta ang nanay ng batang babae. Akmang lalapit na ang isa na may dalang manipis na animoy sinulid. at maliliit na nilalang ang nabungaran ni Mila. tumama kasi ang kanyang paa sa batong nasa paanan niya.Parang isang kweba na may tumutulong tubig sa itaas na galing sa hamog. Ng biglang marinig ni Mila ang boses ng kanyang ina. Sabay nito ang pag sigaw ng malakas ni Mila. Mula sa ilalim ay itinali ng nuno ang paa ng bata." Dugtong pa ng isa doon. Sabi mo kaibigan kita pero hindi mo ako tinutulungan makaligtas dito! huhuhu! Gusto ko ng umuwi sa amin." Iyak niya. Natakot si Mila ng tumingin sa kanya ang mga ito. Pagabi na nga pala noon at umuwi na ang kanyang ina. Tulungan ninyo ako!" Mula sa labas ng punso narinig iyon ng ina ni Mila. Lahat ay kasing laki ni Berto. "Dito ka na lamang habang buhay. Maya-maya pa'y nawala na ang boses ng ina ni Mila. "Tinitignan nila ako Berto. Umiyak na ang bata. "Niloko mo ako Berto. "Hindi kana makakaalis dito!" Sigaw ng maliit na boses na katabi ni Berto. Lalong natakot ang bata. Tatakbo sana ito palayo sa mga ito subalit bigla siyang napaupo.. . Ang sasama ng tingin nila sa akin. Lalong umiyak ang bata. Tinignan din siya nito at tumawa ng malakas. Tumawa ng tumawa ang mga nuno.! Babalikan nya ako huhuhu!" Tuwang tuwa ang maliliit na nilalang habang ang batang si Mila ay iyak ng iyak. Subalit hindi siya nito makikita.

Yumakap siya sa kanyang ina. Hindi na ako sasama sa hindi ko kakilala. Pangarap ng Diwata Sa isang kagubatan ay masayang naglalaro ang lambana at iba pang uri ng engkanto na tahimik na nagbabantay sa isang kagubatan. ARAL: Huwag sasama sa hindi masyadong kakilala. Ang kaharian ng mga engkanto na gaya ni Wana ay sa likuran ng mga punong malalaki at walang nakakapasok na kahit anong nilalang na galing sa labas ng kanilang kaharian o kahit anong nilalang na may isip na galing sa gubat. Nagising si Mila sa kanlungan ng kanyang ina. Ito na ang mag babantay sa kanya habang wala ang kanyang ina. "Masaya. Ilang saglit pa'y nawalan ng malay ang bata. Para silang sinaksaktan sa bawat salita na kanilang naririnig.Isang boses ang narinig ng lahat mula sa itaas ng punso ang nakapg pagimbal sa lahat ng nuno. Lumipat na rin ng bahay sila Mila sa bayan kung saan nakatira ang kanyang lola. at sumunod sa magulang. Ay nasambit nya sa kanyang ama na nais niyang lumabas ng kaharian at makakita ng tao. Hindi niya inaasahan ang pag sagot nito sa kanya ng tinanong niya kung maari ba. . Isa kasing sambit ang isinasagawa nito. "Hindi ko na po uulitin ina. Isa na dito si Wana isang diwata na nais magkaroon ng kaibigang tao. Maganda sa kanilang kaharian.. Susundin ko na ulit ang bilin ninyo sa akin. isa ring diwata. Simula noon ay ninais na niyang makakita ng tunay na tao. Narinig lamang niya iyon sa isang tikbalang na nakakita daw ng tao sa isang kakahuyan noong bata pa lamang siya. Ang lahat ng engkanto ay mag kakasundo at masayang nag lalaro. Isang gabi habang nagpupulong ang pamilya ni Wana kasama siya at mga kapatid niya. Hindi na niya alam ang mga sumunod na pangyayari. At mag mula noon hindi na nag pakita ang maliit na nilalang sa kanya. walang problema." Sagot niya dito na walang kagatol-gatol. masaya. "Naku hindi kaba masaya dito sa ating kaharian Wana?: Minsang tanong ng kaibigan nitong si Yumi. Ito pala ang tumulong sa kanya mula sa punso. sa tabi nito ay si Mang Tino ang kilalang albularyo sa kanilang lugar. kaso nag sasawa na kasi ako dito sa ating kaharian. Subalit isang daang taon na siyang nabubuhay sa mundo ay wala parin siyang nakikilala ni wala siyang ideya kung ano ang itsura ng tunay na tao. Nais niyang lumabas sa kanilang kaharian at makita at makakilala ng mga tao. Subalit ang engkantong si Wana ay nag nanais ng kakaibang karanasan." Niyakap siya nito at nagpasalamat sa matandang tumulong sa kanila.

Lumapit siya sa bahay at tangka na niyang katukin iyon ng bigla itong bumukas at nagulat siya sa paglabas ng matanda mula roon. Kaya kong ibigay sa iyo ang daan upang makalabas dito sa ating kaharian at makakilala ng mga tao na pinapangarap mo. "Kanina pa kita hinihintay dahil alam kong darating ka" Malamig na salita ng mangkukulam sa kanya. Naglalakad ang dalagang engkanto isang araw sa isang masukal na daanan upang kumuha ng prutas at pagkain na dadalhin niya sa kanilang tahanan ng isang mangkukulam ang nakasalubong niya at tinitigan siya nito ng matagal." Isang kisap lamang ay nawala na ito sa kanyang paningin. Subalit iba ang sinagot nito sa kanya. subalit sa kanyang utak at isipan ay hindi pa rin iyon naalis. Nabuo ang kanyang desisyon na puntahan iyon. Dali dali na lamang umuwi ang diwata sa kanilang tahanan at hindi na kumuha ng pagkain." Ngumiti ang nakakatakot na matanda. Napahinto siya sa paglalakad at tinanong ang matanda kung bakit siya nito tinitignan. "Paano nyo po nalaman iyon?" Tumawa lamang ito at nagsalita. Narinig niya noon na mababait daw ang mga tao at hindi nanakit. Nakita niya ang munting kubo na nakatayo sa ilalim ng puno at natatakpan iyon ng mga ugat at makakapal na dahon. Matagal na pinag-isipan ni Wana ang pagpunta sa bahay ng mangkukulam na nakatira sa gulod. Lumabas ang maiitim nitong ngipin at lalong kumulubot ang balat nito sa mukha. Naglalakad na siya papunta roon ng makadama siya ng panlalamig sa katawan."Hindi maari! Hindi mo ba alam na masasama ang mga tao at mapanakit sila sa katulad nating mga engkanto? " Ikinagulat ito ng diwata at hindi na lamang kumibo. Subalit hindi niya iyon pinansin. "Nais kong pumunta sa lupa kung saan nakatira ang mga tao" . Hanggang sa makarating siya sa gulod. "Tungkol po ito sa sinabi ninyo sa akin noong nakaraang magkasalubong tayo. Subalit bakit ganun ang sinabi ng kanyang amang engkanto? Sa mga panahon at araw na lumilipas ay lalong nanabik ang diwata na makalabas sa kanilang kaharian. "Matutulungan kita sa pangarap mo. " Nagulat ang magandang diwata at nagtanong siya sa matanda. "Ang tahanan ko ay nasa dulo ng gulod na iyon maari mo akong puntahan para akin kitang matulungan.

Kailangan nating isara ang pinto ngayon din. Nagtataka siya sa kakaibang itsura ng bata. Binigyan siya ng matanda ng isang sambit ng magbubukas ng pinto patungo sa lugar ng mga mortal. Maliit ang tainga nito hindi katulad ng sa kanya. Sa sobrang pagod at gutom na nararamdaman niya ay nanghina siya at bumagsak sa tabi ng isang puno. Hindi nakakabuti. kumatok siya sa pinto at natanaw nya mula sa bintana ang takot na takot na itsura ng bata. Kabilugan iyon ng buwan ng magpunta siya sa ilog. At pinagbabawalan ang pagbukas nito dahil mapanganib na sa mga engkantong naninirahan dito. Gutom na gutom na sya subalit walang pagkain siyang nakikita. "May nagbubukas ng pintuan patungo sa mortal. May naglalarong bata sa tabi nito. Na alarma ang mga naninirahan dito subalit ilang sandali pa ay may liwanag na lumabas mula sa liwanag galing sa bato. Subalit hindi niya maintindihan ang sinasabi nito. Lalapitan sana niya ang bata ng bigla siya nito sinigawan. Kakaiba ang kasuotan na suot nito . Sinundan niya ito. Nagising na lamang siya na nakatutok ang mukha ng isang bata at isang matandang . Isinara nila iyon sambit ang ibang bulong na alam ng mga matatandang engkanto. Namangha ang diwata subalit takot naman iyon sa ibang engkantong nakaramdam niyon. Ngunit nanaig pa rin sa kanya ang kanyang nais. Sa malaking bato na nakaharang papunta sa malaking talon ay binigkas niya ang sambit na ibinigay sa kanya ng matanda upang buksan ang pintuan na itinuro sa kanya nito. Samantalang ang kanya ay dahon lamang na tuyo na pinag tagpi-tagpi. nakita niya ang paligid naglakad lakad siya at may nakita siyang isang tahanan sa tabi ng puno. Padilim na subalit lakad pa din siya ng lakad. At napapapayag siya nitong ibigay ang gintong suklay na suot suot niya." Dali dali nilang pinuntahan ang ilog at nagulat sila ng nakabukas na ang pinto. " wika ng matandang tikbalang sa mga kapwa engkantong nasa loob ng tahanan nito. Mahabang panahon na rin ang nakakalipas simula ng hindi nabubuksan ang pintuan patungo sa mundo ng imortal. Natakot siya ng inambahan siya nitong babatuhin ng hawak nitong parang isang matalim na bagay .Dali dali siyang nagtatakbo palayo. Nakalabas na si Wana. Mayroon siyang mahabang buhok na umaabot na sa kanyang tuhod. nanginginig ang kanyang katawan."At ano ang magiging kabayaran nito?" Nagulat ang diwata sa sinabing iyon ng matanda. Yumanig ang paligid at umabot ito sa buong kaharian ng mga engkanto. Sa ilog niya ito gagawin subalit siya lamang ang pwedeng gumamit noon at hindi na siya makakabalik oras na gawin niya iyon. "Masama ang pangitaing ito. Tangka niyang lapitan ito subalit ng makita siya nito ay dali-dali itong nagtatakbo at pumasok sa loob ng bahay.

. Nasa lugar pa rin ng mortal ang diwatang si Wana. Sa tulong ng matandang tumulong sa kanya. Nginitian siya nito. "Umalis na kayo at isama mo na ang apo ko. " Nakaramdam ng pagsisi si Wana hindi na sana niya ninais ang ganito. Dumating ang matanda at yumakap siya sa lola. Sa ngayon ako ang katulad na lamang ng isang mortal. Humina ng humina ang aking katawan simula ng umalis ako sa kaharian. Animoy nakikipagkaibigan sa estrangherong hindi nila kakilala. Palapit na iyon sa kanila ng bigkasin ni Wana ang sambit na tanda niya. Umiiyak ang diwata. Nasalabas ng bahay si Wana ng bigla na lamang may bumato sa kanyang ulo dahilan upang bumagsak ito. Nagsalita ang matanda.. Subalit ninanais ko pa rin na masilayan ang kaharian na aking pinanggalingan. Mabuti na lamang at may natitira pa akong kapangyarihan noon . Gusto na niyang umuwi kung saan siya talaga nakatira. Matahimik siya ng bigla siyang kalabitin ng matandang babae. Nag-punta sila sa ilog na pinanggalingan niya ng siya ay lumabas. inamoy niya ito at dahan dahan niyang kinagat. ngunit hindi iyon naging mabuti sa kanilang pag-alis. Subalit gaya ng nauna hindi rin niya ito naintindihan. Dumating na ang panahon para makabalik siya sa kanyang mundo. Nakangiti ang dalawa sa kanya. Lumungkot ang mukha ng matanda at humarap ito sa kanya. Nawala na rin ang lalaking nais siyang saktan. At kayong dalawa na lamang ang may kakayahan upang makapasok sa pintuan. "Hindi maganda ang naging trato ng mga tao sa katulad nating engkanto." Kinuwento ng diwata kung paano siya napunta sa mundo ng mga mortal at kung bakit siya nagpunta dito.' .Kahit nanghihina ay dali dali siyang bumangon at nagtatakbo siya paloob sa bahay ng matanda. natakot ang diwata. Lumipas pa ng lumipas ang panahon.. Takot na takot ang diwata. Nakangiti ito at nagsalita. Alam niyang bunga iyon ng punong kahoy. Ayaw na niya sa mundo ng mga mortal . Ayaw na niyang magtagal pa dito. malapit ng magsara ang pintuan. "Isa din akong diwata kami ng apo ko ay nakatira sa kaharian na pinaggalingan mo din. Pinagbabato ng tao ang bahay na pinagtataguan nito. Nagulat siya ng magsalita ito ng katulad ng kanilang lengwahe. " Lumungkot din ang mukha ni Wana. Muntik na kaming mapatay ng mga tao. Nais na niyang bumalik sa kanilang kaharian.babae sa kanya. Nakita niya ang isang lalaki na papalapit sa kanya may hawak itong matalim na bagay at patutuk sa kanya. Sa kamalasan ay tinamaan ang matandang diwata bumagsak ito at umiiyak na nag salita. Kinain niya iyon at naubos niya ang binigay pa ng matanda sa kanya.Subalit umalis ako doon upang sundan ang aking yumaong anak dito. "Anong pangalan mo diwata?" Tanong nito "Wana po. Nakakaramdam na siya ng panghihina.. Nawala na ang ingay sa labas. Binigyan siya ng bata ng isang bagay. Isang grupo ng mga tao ang nakakita sa kanya at tinatangka siyang hulihin papalapit ito sa kanila. Sinubukan sila nitong saktan sa pamamagitan ng pagbabato ng mga matitigas na bahay. Nauunawaan niya ang matanda.

Hindi na lamang kumikibo ang ibang mga halaman na naroroon dahil alam nilang mayabang talaga si Rosas. "Ang yabang mo talaga!" Paangil naman na sagot ni Gumamela. Sinalubong siya nito at niyakap. dahil sa kanyang kagandahan at aking kayabangan ay marami ang sa kanya ay naiinis. Sila Rosas ay matagal ng Nakatanim sa hardin na kasbayan nyang itinanim sina Kapupot at Gumamela. Dali-dali niyang kinarga ang bata at patakbong tumalon sa pasara ng lagusan. "Inggit lang kayo dahil ako ang pinakamaganda sa inyo. Huli na lamang niyang narinig ang umiiyak na nasasaktang matanda. Noon una ay hindi naman sya ganon kaarte at kayabang. "Ang ganda ko talaga lalo na kapag ako ay nababasa ng tubig. Lalo na si Gumamela at ang kapwa bulaklak nito na si Kampupot. . Umiiyak siya at malungkot na nagsalita. kailangan niyang maisalba ang buhay niya at ng bata. kaya wala itong kaibigang halaman na pumupuri sa kanya. hindi ko na po uulitin. Hmp!" Pag mamataas pa ni Rosas sa kanila. Minsan isang Paru-paro ang lilipad lipad sa hardin na iyon. Masayang binigyan ito ng halaman. "Patawad po ama hindi ko kayo sinunod. Sa lagusan ay nakita niya ang kanyang pamilya at kaibigan kasama ang mga iba pang-engkanto. Lumapit ito kay Gumamela para sumipsip ng nectar sa bulak-lak nito. " Simula noon ay hindi na pumasok sa isipan niya na ang mundo na mananakit at sisira sa kanya. Ayaw niyang iwanan ang matanda subalit. "Kung hindi ka lang namin kauring bulaklak baka pinakain ko na ang mga dahon mo sa kaibigan naming uod!" Maasim naman na singit ni kampupot.Umiiyak ang bata at ang diwatang si Wana. " Misang sambit ni Rosas isang umaga matapos silang diligan ng kanilang taga pag alaga. Nakabalik na nga siya at ligtas na. ng kumapal ang kanyang mga dahon at nag karoon siya ng mga bulaklak ay nag bago na ang ugali nito at naging mapag mataas na sa ibang kapwa nya bulaklak. Lalo pa't naging pansinin siya ng kanilang tagapag alaga dahil sa kanyang mapupungay na bulaklak. Nabibiliang dito si Rosas na Ubod ng yabang. Ang Mayabang na Rosas Sa isang malaking hardin ay may mga nag gagandahang halaman at mga bulaklak.

"Ih! Huwag mo nga akong lapitan! At wag kang lalapit sa mga bulaklak ko! Baka masira ang mga talulot nito at pumanget pa ako! Subukan mo lamang at hahampasin kita ng aking mga tinik!" Ang pagsigaw ng Rosas ay hinid kina tuwa ng Paro-paro. Sumunod naman ay nilapitan nito si Kampupot na Masayang pinag mamasdan ang lilipad lipad na Paru-paro. haha!" Sabay tawang may halong pangi-inggit sa mga halamang naroon." Nakangiting wika ni Gumamela. "Hmm. Sinundan ni rosas ang amoy kung saan nanggagaling iyon. Iyon pala ang tinatakpan ng kulay brown na plastic na nasa malaking paso kahapon ng dalhin ng mga tao iyon sa . Laging si Kampupot at Rosas lamang ang tinatanuran nito at hinahalikan sa mga bulaklak. Hmp!" Napahiyang iniwan ng Paru-paro ang mayabang na Rosas. Kinabukasan nagising sa pag kakahimbing ang mga nakatanim na halaman sa harding iyon dahil sa pag ka bangong halimuyak na kanilang naamoy.Ang swerte ko talaga. Maging ang halamang Rosas ay nagtaka sa amoy na iyon. Nag-salita ito at tinitigan sya nito. Habang sa paligid niya ay nag bubulungan at nag tatawanan ang mga halamang naroroon. Napaisip tuloy si Rosas at nag-salita. Dahil sa pag ka pahiya ng Rosas ay hindi na lamang ito kumibo at tinignan ng matalim ang kanyang kauring halaman. Araw araw ay nililinis ang kanilang paligid at sinisinghap singhap nito ang kanilang mga amoy. At nagulat sila ng may mga lalaking nag punta roon na may dalang malaking paso na nakasupot ng kulay brown na plastic. Pinag taasan na lamang ito ng sanga at dahon ng iba pag naroroon sabay talikod sa kanya. "Ang arte mo! Hindi mag tatagal ay malalagas ang mga dahon at bulaklak mo. Ng dadapo na ito sa kanyang Tangkay ay biglang sumigaw ang Rosas. At nagulat siya ng makita nya ang bagong halaman na naroroon na may puting puting bulalak. Tuwing hapon ay binibisita sila ng kanilang tagapag-alaga upang alisan ng mga natutuyong dahon sa kanila. Matapos ay huli nitong pinuntahan ang Rosas. at maliliit na talulot ang bumungad sa kanya. Sabay talikod sa mga ito. Subalit ng hapong iyon ay nag-taka ang mga halaman ng hindi dumating ang kanilang tagapag alaga. Alam ko yan isa iyang malaking lalagyan para sa akin. Dahil sa walang amoy si gumamela ay hindi na ito nilalapitang masyado ng kanilang tagapagalaga. Takang taka ang mga halaman kung bakit mayroong nagpasok sa kanilang hardin noon. Nuon lang sila nakaamoy ng ganuong halimuyak na hindi nakakasawang amoy katulad ng kay Rosas na lagi nyang ibinibida. Mauubos lahat hanggang sa alisin kna ng tagapag alaga mo dito. Uminom din ito ng Nectar sa iba pang halamang may bulaklak na nandoon sa hardin na iyon. Ilalagay nila ako dyan para hindi ako masira."Sige lang Paru0-paro sumipsip ka lang para sa iyong pag kain. Hindi nya alam kung saan nanggagaling ang kakaibang halimuyak na hindi naman sa kanya nag mula.

Nilapitan ito nila Gumamela at Sampaguitta. Iyak na ito ng iyak. Hindi naka imik ang Rosas . Iyak ito ng iyak.lagas ang dahon. Nakangiting nag salita ang halaman sa kanila at bumati. Bababla na may parating na bagyo oras na hindi ito huminto ay maaring masira ang ang ibang halaman kasama na si Rosas. Hanggang sa hindi na nito nakayanan at humingi na ito ng tulong sa ibang halaman. Nakipag kamustahan ito at nakipag batiaan sa sa bagong halaman. "Magandang umaga sa inyo mga kapwa ko halama. Akala ng halamang bulaklak ay lalaitin sya nito subalit nag kamali sya ng yakapin ito ng dalawa at sabay na nagsabi. Wala na ang kanyang magagandang dahon at bulak-lak. Nagtuloy ang ulan at malaks na hangin ang nag iipon ipon na halaman ay hindi nasisira habang ang Rosas ay nag iisa at unti-unting nalalagas ang mga talulot nito at dahon. ako si Sampaguitta ang bago ninyong kasama sa hardin na ito. Kinabukasan ay huminto na ang bagyo at nakit nilang si Rosas ay lagas. Habang ang rosas naman ay naka simangot at naktingin lamang. Ayaw niya ang natataasan ng iba. .hardin. Nalungkot naman ang iba para sa kanya. Ngumiti na lamang ito at Tumalikod na. Nagising na ang misteryosong halaman na kanina pa nila pinag mamasdan at inaamuy amoy. "Hayaan mo na Rosas andito lang kami mga kaibigan mo." Masayang bumungad dito ang dalawang halamang bulaklak na sina Gumamela at Kampupot. Mabait naman itong nakipag usap sa ibang halaman na naroroon at madaling nakipag kaibigan.nakita nyang nakatingin sa kanya ang ibang halaman na naroroon na nakangiti sa kanyang may halong insulto. Pinatawad naman siya ng mga ito at Naging magkaibigan silang lahat sa harding iyon. Binati ni Sampaguitta si Rosas ngunit hindi sya nito kinibo at tinalikuran na lang. Subalit hindi ito pinansin ng Rosas hindi sya nakiipon sa mga halamang naruruon upang hindi masira. Wag kang mag alalay babalik din ang mga nasira mong bulaklak. Hindi naman ito napahiya at niyakap ng malalalaking halaman. Nilapitan naman ito ng Sampaguita ngunit tumanggi lamang wala ng nagawa ito kundi hayaan na lamang." Singit ni Gumamela dito. Malakas ang hangin ng gabing iyon. " Naiyak ang rosas at nanghingi ito ng tawad sa mga halamang pinag mataasan niya. "Hayaan mo na siya Sampaguitta ganyan talaga iyan..

Master your semester with Scribd & The New York Times

Special offer for students: Only $4.99/month.

Master your semester with Scribd & The New York Times

Cancel anytime.