Si Mimi At ang Tatlong Bilog

Labing dalawang taong gulang na ang batang si Mimi at nasa ika-Limang baitang na siya sa kanyang pag-aaral. Siya ang pinaka mahusay sa kanilang klase. Bata pa lamang kasi siya ay tinuturuan na siya ng kanyang mga magulang para mag-basa, sumulat at bumilang. Kaya naman naging mahusay na siya sa kaniyang unang pag-pasok sa paaralan. Ipinagmamalaki siya ng kanyang magulang kahit kanino. "Ang anak ko ang pinaka mahusay sa kanilang klase." Pag-mamalaki ng kanyang ama sa kasamahan nito sa bukid. Kahit mahirap ang buhay ng batang si Mimi ay nagtatiyaga siya sa kanyang eskwela. Araw-araw niyang tinatawid ang dalawang ilog sa kanilang lugar upang siya ay makapasok lamang sa kanyang paaralan. Kahit ganoon man ay pinipilit parin niyang mag-sumikap upang marating niya ang nais niyang kurso pag tapak niya sa kolehiyo. Marami siyang kaibigan, mabait kasi si Mimi. Magalang sa matatanda at masunurin sa mga utos nito.At sa mura niyang edad ay alam na niya ang dapat niyang gawin sa arawaraw. Katulong siya ng kanyang ina sa sa pag-hahatid ng pag-kain ng kanyang ama sa bukid, sa tuwing wala siyang klase. Tumutulong din siya sa gawaing bahay at pagluluto tuwing siya ay libre. Ngunit ng araw na iyon ay mag isa lamang siyang mag hahatid ng lutong pag-kain sa kanyang ama. Naglalaba kasi ang kanyang ina ng araw na iyon. Linggo ng tanghali ang araw na iyon, may dalang basket si Mimi upang dalhin sa kanyang ama sa bukid. Masaya siyang nag-lalakad sa pilapil ng bukid at paawit-awit pa, ng bigla siyang matapilok at mawalan ng balanse. Nalag-lag sa bukid ang bata. Naputikan ang kanyang mga kamay at paa, subalit hindi iyon ang kanyang ikinagulat ng sandaling iyon. May nakita kasi siyang tatlong bilog sa kanyang pinag bag-sakan. Hindi niya alam kung anung uri ng bagay ang mga iyon. Kulay pula , asul at puti ang mga kulay nito. "Itlog ba ang mga ito? " Pag tatanong niya sa sarili. "Hindi naman siguro malaki ito sa normal na itlog at iba ang kulay nitong dalawa." Inilapit pa ng bata ang isang bilog na bagay sa kanyang tainga. Para pinakikinggan nito kung anu man ang nasa loob ng bagay na iyon. Inalog alog pa at sinuring mabuti. "Naku! Baka magalit na si itay ang mga pag-kain niya . " Naalalang bigla ni Mimi. Dali-dali siyang tumayo at inilapag ang mga itlog sa loob ng kanyang basket. "Ama! Nandito na po ako. Andito na po ang inyong tang-halian. " Masaya nyang bungad sa ama habang tintawag niya ito mula sa bukid. "Anong nang-yari sa iyo anak?" May halong pag-tataka niya sa anak.

"Naglaro kaba sa putikan?" "Naku! Hindi po, nalag-lag po ako sa bukid." Natatawang sabi ni Mimi. Dahil sa pagkukwento ng bata sa kanyang ama, nalimutan niya ang mga itlog na napulot niya sa putikan ng siya ay mahulog dito. Pauwi na siya at pabalik na sa kanilang tahanan ng ma-alala ulit niya ang mga bagay na napulot niya. Napag pasyahan niyang huminto muna at umupo sa ilalim ng punong mangga na nadaanan niya. Tahimik siya umupo at kinuha ang isang bilog sa kanyang bitbit na basket. "Ano kaya ito?" Muli niyang tanong sa kanyang sarili. Habang pinag mamasdan ay naisip niyang ilagay sa kanyang harapan ang dalawa pang nasa kanyang lalagyan. Humiga siya sa damuhan at humarap sa kanyang nasa harapan. Hanggang sa makatulog siya sa kanyang posisyon. Pahapon na ng siya ay magising, pag mulat niya ay nasa harapan pa rin niya ang tatlong bagay sa kanyang harapan. "Hinahanap na ako ng ina sigurado." Pag-aalala niyang sambit. Iiwanan sana niya ang makukulay na bilog na natagpuan niya kanina. Subalit naisip niyang kunin na lamang ito at gawing palamuti sa kanyang silid. Nadatnan niyang nananahi ng sirang bao ang kanyang ina sa harap ng pintuan. Agad siyang nag mano at pumasok sa kanyang silid. Kasama niyang inakyat ang tatlong bilog at inilagay iyon sa lamesita nasa tabi ng kanyang higaang kawayan. Matapos niyon ay bumaba n siya at nagluto ng kanilang hapunan, pag-dating ng kanyang ama ay sabay sabay silang nagsalo-salo sa hapag. Matapos non ay nag-linis siya ng kanyang katawan at pumanhik na muli sa kanyang silid. Nag-basa ng aklat at nag-aral sa kanyang mga aralin. Nananalagin na siya para sa kanyang pag-tulog ng mapansin niyang muli ang tatlong bagay na napulot sa bukiran. Pinagmasdan niyang muli ang bagay na iyon. Inilagay sa kanyang mga kamay at ipinatong ang isa sa kanyang sikmura. Hanggang sa mahimbing na siya. Kalagitnaan iyon ng tulog ng bata ng magising siya. Nakarinig kasi siya ng hindi kilalang ingay. Para iyong isang pagaspas ng malaking ibon sa tabi ng kanyang silid. Dudungaw sana siya sa binatana ng mapansin niyang may-kakaiba sa mga bagay na nakuha niya sa bukid. May liwanag kasi na nang-gagaling sa paligid nito. Animo’y parang mabibiyak. Lalong lumakas ang ugong sa labas ng kanyang silid, kasunod nito ang isang huni na parang pito sa pandinig niya ng malaking ibon. Napaupo siya sa isang sulok ng kanyang kwarto ng makitta niya na isang dambuhalang ibon ang sumungaw sa kanyang bintana.

"Inay! Itay!" Sigaw ni Mimi na may halong takot at kaba. Subalit parang hindi siya naririnig ng mga ito. Napansin ni Mimi na nakatuon ang pansin ng malaking ibon sa mga bagay na nasa kanyang higaan. Umiilaw ang mga ito na parang may lalabas mula sa loob ng tatlong bagay na iyon. Humuhuni pa rin ang ibon. Lakas loob na lumapit ang bata sa kanyang higaan dahan-dahang hinawakan ang umiilaw na bagay. Para namang nagalit ang malaking ibon at sumigaw ito ng malakas. Napaatras si Mimi, subalit muli siyang sumulong sa pag-lakad. Hinawakan niya ang mga ito at kinuha ng dahan-dahan. Ganoon din ang ginawa niyang pag-lakad papunta sa ibon. Marahan niyang inaabot ang bagay na pinagtutuunan ng pansin ng malaking ibong nakatoon ito sa hawak niya. Para namang nakaintindi ang ibon. Mula sa kanyang mga tuka ay binit-bit ng ibon. Mula sa kanyang silid ay marahang lumabas ng bahay ang batang si Mimi naroroon kasi ang bata .Muli pa'y nakita ni Mimi ang napakalaking ibon na maaring sumakop sa kanilang munting tahanan. Tatlong maliliit na huni ang narinig ng bata. Mula sa tatlong bagay pala na napulot niya ay may mga munting ibon na magmumula sa loob nito mabuti na lamag at hindi niya naisipang pag-laruan ang mga iyon. Sa kanyang kinalalagayan ay muling humarap sa kanya ang malaking nilalang at humuni ito ng marahan paharap sa kanya. Natuwa ang bata, ilang saglit pa'y muling kumampay ang pak-pak nito at marahang inisakay ang tatlong maliliit pang ibon sa likuran nito. Umangat na ito sa lupa marahangmarahan. Para namang nag papasalamat ang malaking ibon sa kanya. Nginitian niya ito hanggang sa lumipad ito palayo ng palayo. Naging maganda ang kinabukasan ni Mimi ng sumunod na araw, hindi maalis sa isipan niya ang mga pangyayari sa kanya ng nagdaang gabi. Umaasa siya na makikita pa niyang muli ang mga nilalang na hindi nawala sa isipan niya..

Ang Inahing Manok
Sa silong ng isang puno ay mayroong isang inahing manok na nagli-limlim sa 5 itlog. Masayang-masaya ang inahing manok dahil malapit na ang pag-sapit ng pag-pisa ng kanyang mga itlog. Ilang araw na lang ang kanyang hihintayin ay makikita na niya ang kanyang mga sisiw. Maging ang mga katabi niyang hayop na naninirahan din sa malaking punong iyon ay tuwang tuwa para sa kanya. "Sa saglit na araw na lamang ay makikita mo na ang iyong mga sisiw manok." Masayang pa-alala ng katabi niyang bibi na nag aalaga ng sampung kiti. Ito na rin ang kanyang naging kaibigan simula ng siya ay mapunta sa ilalim ng punong iyon. Ito rin ang naging katulong niya sa pag babantay sa kanyang mga itlog tuwing siya ay naghahanap ng makakain. "Naku bibi napaka-saya ko sa aking mga itlog sana ay malulusog silang sisiw at walang karamdaman sa kanilang mga katawan. "

nakita niyang natutulog ang bibi kasama ang kanyang mga kiti na nakapalibot sa inahing bibi.Tuwang-tuwa namang sagot ng inahing manok. sabay nilang pinag tulungan ang ahas na nais kainin ang itlog ng inahing manok. na binabantayan naman ng bibi ng mga sandaling iyon. dahilan upang mag wala ito doon. Pumasok siya sa kanyang pugad. Lumabas na ang ahas subalit nataob ang pugad. Tahimik naman niyang dinatnan ang ibang mga nakatira doon. Para namang nawalan ng pag-asa ang inahing manok sa pang-yayari iyong . Natakot ang manok at nag-puputak ito. nag labasan din ang ibang hayop na tutulong sa manok upang masagip ang itlog nito. Nasaktan naman ang ahas. Nakahinga ng maluwag ang lahat. Dali dali siyang bumalik sa kanyang pugad upang tignan ang mga naiwan niyang mga itlog. Alam niya kasi na kaaway ng lahat ang ahas na iyon. Sumilip ang manok kasama ng ibang hayop na naroroon sa ilog. Gumulong ang mga itlog ng manok. nag isip ng maigi nag manok. Para namang nabuhayan ang manok ng makita niyang nakasala-lak pa pala ang itlog niya sa mga ugat ng kahoy na naroroon. Agad nilukuban ng inahing bibi ang mga kiti niyang takot na takot din sa malaking ahas.Habang ang isa naman ay gumulong patungo sa labas . Mga maliliit lamang na uri ang mga hayop na kasama ng inahing manok. Oras na hindi iyon huminto ay malalag-lag an g itlog sa ilog at hindi na makukuha pa ng inahing manok . Ang manok nama'y kinuha agad ang kanyang itlog sa nag magandang loob na . Nabasa ito ng tubig. Isang araw habang nag lalakad ang inahing manok sa bukid ay nakita niya na may isang ahas na papunta sa malaking puno na tinitirhan niya kasama ang ibang mga hayop na nandoon. Habang nag i-isip itoy biglang nag sungit ang panahon. Nagising ang hayop na naroroon na mga tahimik na nag papahinga. Maging ang bibi ay tumulong din. Nakasalalak ito doon at malapit ng malaglag. Takot na takot ang lahat. Lalong natakot ang inahing manok habang ang ahas naman na kanina pa lumiligid sa kanila ay lumapit pa sa pugad ng inahin. Nakaramdam ng kaba ang inahing manok. Lulukuban na sana ng inahing manok ang kanyang mga itlog ng makita niyang nasa likuran pala niya ang malaking ahas at nakangiting nakalabas ang matatalim na ngipin nito. Hindi alam ng manok ang kanyang gagawin. Maging ang bibi ay natakot din. sa halip ay hinampas niya ito ng papak sabay ng pag kahig. Bumuhos ang malakas na ulan. Natatakot siya para sa kanyang mga itlog. Subalit walang umabot ng makita nilang nahulog na ang itlog papunta sa ilog. agad itong bumaba sa puno at patalon ng inabot ang itlog sa pag kalag-lag sa ilog. Naalarma ang lahat. Nandoon pala sa puno ang matsing na nag mamasid . Hin di naman hinayaang makalapit ng inahin ang ahas. sa takot ng manok ay nag mamadali itong lumabas ng pugad at hinabol ang gumugulong na itlog. Masaya sila sa ginawang pag-tulong ng matsing sa manok. Marami na kasing tinakot na mga hayop ang ahas. Kumalat ang mga ito sa kulob ng kanilang tahanan. Alam nilang wala silang laban sa malaking ahas na naroroon. Nalungkot ang lahat para sa manok. Hindi naman sinsadya nitong mataamaan ang pugad ng manok. Nataranta ang ibang hayop para sa itlog. Nag mamadali namang bumaba ang ibang naroroon.

Lumabas na ang unang sisiw. Ng maipo'y masayang pinag masdan ng manok ang knayang mga itlog. Kaya't ng kumita siya ng malaki ay pinaayos niya at pinakumpuni ang nasirang kalesa." Walang humpay na pasasalamat nito sa matsing. Isang maliit na tuka naman ang sumilay sa itlog. Masaya namang dinala ng matsing ang itlog sa pugad ng manok. Matanda na rin kasi ang katuwang niya sa kanyang hanapbuhay.kapwa niya hayop. Ngayon ay pinag pahinga na niya ito at nakalagay na lamang sa isang kubo . Sa edad na dalawamput pito ay binata pa rin si Karding. Inabangan nila kung ano ang mga susunod pang manyayari. Napatingin ang lahat dito. Nagulat naman ito ng dahan-dahang napipisa ang itlog. sunod sunod naman na ang pag pisa ng mga itlog. Kwentong Kutsero ni Karding Alam nyo ba kung bakit nilalagayn ng tapalodo ang mga mata ng kabayo? Para diretso ang tingin? Tama at para hindi siya magagambala ng mga kasabay niya na nsa tagiliran niya. Gayunman ay ayos lang sa kanya. Masayang nilukuban ng manok ang kanyang mga bagong pisang sisiw at nag-pasalamat sa lahat ng mga naroroon. ang kanyang bagong kabayo. Wala kasi siya matipuhan sa kanilang lugar. Naipaayos niya ang pamanang kalesa ng kanyang ama. bata pa lamang siya ay ito na ang pinag kakaabalahan niya. Masipag siya. Maaga siyang gumising . Ngunit sa tagal ng panahon ay nasira na rin ito. Mahirap daw kasi ang buhay at kailangang pag-ipunan muna at mag handa sa pag-aasawa. Maasikaso at magalang. Tinulungan naman ng inahing manok ang kanyang itlog sa pag-pisa nito. Maaga pa lamang kasi ay handa na siya upang mag hanapbuhay. Isang turistang dayuhan ang nais sumakay sa kanyang karwahe ng araw na iyon. Sa tagal ng kutsero ni karding ay alam na niya ang lahat ng mga bagay na maari niyang gawin upang mag karoon ng madaming pasahero. Isang Kutsero si Karding. Ang sampung taon na niyang katuwang na ibinigay naman ng kanyang ina. kung saan din niya nilalagay si Ameng. mabait at magalang sa mga nagiging pasahero ng kanyang kalesa.. Gaya ng hiling ng inahin para dito. Isa na dito ang pagiging mabait sa mga tao. Kahit hindi naman maari ay kanyang ginagawa. Masayang nag hiyawan ang mga hayop. Nakabili na rin siya ng isa pang kabayo. Dito rin siya kumikita dahil ito ang itinuro sa kanya ng kanyang ama noong nabubuhay pa ito. Ito kasi ang nag iisang pamana nito para sa batang kutsero noon. Limang malulusog na sisiw ang lumabas sa itlog. Ang pangalan nito ay si Noning. "Maraming salamat kaibigang matsing sa ginawa mong pag-tulong sa aking itlog. Tumulong na rin ito upang ipunin ang itlog na gumulong kanina sa iba pang bahagi ng kanilang pugad. Subalit may isa lamang na hindi kaayon ayon sa kanyang gawain. Sa tagal na niyang Kutsero ay madami nadin ang kanyang karanasan. Iyon nga lang ay may mga bagay na hindi kanais nais niyang gawain.

Makinis ang kutis nito. " "Naku wala hong problema. Ngumiti naman ito sa kanya. " Ano ito? Mali ang kwento ni Karding? Hindi naman na ito kataka taka. "Nais kong dalhin mo ako sa magagandang pasyalan dito sa inyong lugar. Tuwang tuwa lamang ang kagalang galang na ale mula sa kanyang likuran habang palingon. At ilang saglit pa'y lumalakad na sila.lingon siya rito. Bago lamang ako dito at nais kong maiba ang aking paningin. "Ang ama ko ho ay dating kapitan sa pook na ito. "Marami hong magagandang lugar dito sa aming nayon" Nakangiti niyang panimula sa Ale.upang maaga din siyang makahapon sa kanyang tahanan at maagang makapagpahinga. "Sige ho" magalang niyang sagot sa pasahero. Inaalayan niya itong makasakay mula sa kalesa. habang nililingon niya ito mula sa kanyang likuran. at maganda ang tindig. Kahit walang katotohanan at kahit mali ay . Sa itsura pa lamang nito ay malalaman ng hindi ito taga roon mula sa kanilang bayan. nag simula ho akong maging kutsero ng yumao ang aking ama. "Maari bang makisakay sa iyong kutsero iho?" Wika ng matandang babae. "Kilalang kilala ho ako rito. Marami ang nakakakilala sa kanya dahil sa kanyang mga gawa gawang kwento at walang katotohanan. "Saan ho ba tayo?" Tanong niya sa babae. dahil isa ito sa asal na hindi na nabago simula ng siya ay naging kutsero. Propesyonal ito sa kanyang paningin." Sambit naman ng lalaki. Maingat ang knayang ginawang paghatak sa lubid na kumokontrol sa babae. maganda ang kasuotan. Oras na sambitin ninyo ang aking ngalan ay agad ho akong makikilala" Dugtong pa niya. Tuwang-tuwa naman ang pobreng kutsero sa kanyang ginagawang kwento na ibinabahagi niya sa kanyang pasahero. May edad man ay hindi naman halata sa kanyang dating.

Isang matandang ermetanyo ang naglalakad ng araw na iyon . " Subalit tinignan lamang siya nito mula ulo hanggang paa. Minsan habang siya ay nasa karinderya na paborito niyang pag kainan ay isang batang babae ang nakita niyang patawid sa malaking kalsada nila. Hindi niya inaasahang isang kotseng puti ang rumaragasang sasagi sa bata. tuwang tuwa ang mga tao sa kanyang paligid. "Naku karding huwag kang maging imbento sa iyong mga pasahero at baka sa huli'y pag sisihan mo iyan. Papunta sa hindi alam kung saan. Matutulog na lamang siya ay iniisip pa rin niya ang kanyang susunod na kwentong kutsero na ibabahagi niya sa kanyang magiging pasahero sa darating pang mga araw. Kinabahan siya sa maaring mangyari sa bata Nasagip niya ito mula sa kapahamakan. Sa anyong iyon ng matanda ay nahabag ang matagal ng kutsero.diretso pa rin siya sa kanyang istorya. Sa itsura nito ay nasa sampung taong gulang pa lamang ito. Mabuti man o masama. Nang matapos niya itong igala ay tuwang tuwa siya ng bayaran siya ng tatlong daang piso nito. Maging siya ay masaya din . Ang suot na sapatos nito ay butas sa ilalim at ang sumbrero nito at nangingitim sa kadumihan. Marami ang naging kita niya sa araw na iyon. Aksidente naman itong madadaanan ni Karding. Pinagmamasdan niya ito sa malayo dahil nakita niyang papalapit ito sa kangyang pinupwestuhan. at madala ko kayo sa inyong paroroonan. mabuti na lamang at naabutan pa niya itoat madali niya naiiwas sa aksidente. Pahapon na ng siya ay bumalik sa kanyang tahanan. Kahit papano kasi ay naging bayani siya sa simpleng paraan lamang. iyon nga lang at hindi pa rin nagbago sa kanyang dating gawain. Animo'y sinusuri ang kanyang itsura. Lumaki ang kanyang mga tainga sa kanyang mga narinig. Imbentong istorya naman ang kanyang ibinahagi sa mga pasaherong sumasakay sa kanya. msarap ito sa pakiramdam at maginhawa ang tingin niya sa kanyang mga kapaligiran. Subalit tinataasan na lamang niya ito ng kanyang balikat. Dahil sa kanyang gawain ay maraming kutsero ang sa kanya'y nagagalit. Nakasuot ang matanda ng sira sira at maduming kasuotan. Bihira lamang ang mag-abot sa kanila ng ganitong halaga. May maganda rin palang dulot ang pagiging malikot ng kanyang mga mata sa kanyang kapaigiran. . "Sakay na ho kayo tatang. Ayon sa mga matatanda lahat ng bagay daw na ginagawa ay may katapat na bagay. Sinwerte naman siya sa kanyang pasada ng araw na iyon . " Paalala sa kanya ni Mang Kanor minsang nagkasalubong sila nito sa daan habang siya ay pauwi sa knayang tahanan.

Mahaba ang mukha. Natulala siya at hindi makagalaw sa kanyang kinatatayuan. "Whoaa. Tumayo na nakalapat ang parehas niyang mga paa sa lupa. Subalit hindi niya inaasahan ang sumunod na sambit ng ermitanyo. Animoy nakasuot siya ng makapal na sapatos ang kulay kayumanggi niyang mabalahibong kamay ay nakalapat sa lupa. Mabalahibo ang kanyang katawan. Umiiyak na siya. Tanging huni lamang ng isang hayop ang lumalabas sa kanyang bibig. Lumapit naman ito sa kanya. Nandoon pa rin siya sa lugar kung saan siya iniwan ng matandang nais niyang pag magandahan ng loob. Nakaramdam siya ng kagat ng lamok ng siya ay bumangon. Patakbo pa ang ginawa nito sabay hinto ng malapit na sa kanya ang hayop. Masakit ang ulo ng magising si Karding. At tinig ng isang lalaki. Lumalalim na ang gabi. Ano kayang ginagawa ng mga kabayong ito dito? Hindi bat kay Karding na mapang-imbento ang isang hayop na ito? " Parang nanliit si Karding sa kanyang narinig. at mga kuko nito. Maganda ito para kay Karding ay makakatulong narin sa kanya sa wakas. "Ano ito? Anong nangyari sa katawan ko? Bakit ako naging kabayo? Huhuuh" Tanong niya sa kanyang isipan. Hindi siya maaring magkamali. Nagulat siya ng mapansin niyang maging ang kanyang mga paa ay katulad din ng kanyang mga kamay. Mula sa kanyang mga kamay nagulat siya ng makita niyang iba na ito. Dahan dahan niyang sinalata ang kanyang katawan. Tatayo sana siya ng mapansin niyang mabalahibo ang kanyang kamay. Huling nakita na lamang niya ay ang pag layo ng matanda. Subalit walang lumalabas ng letra sa kanyang mga bibig. Napaatras siya at muling bumalik sa harapan ng tubig. Bumulong ito sa hangin at maya maya pa'y nanghina na lamang ang kutsero at bumagsak sa lupa. "Salamat naman at nandoon pa rin ang kanyang kabayo at ang karwahe nito. Nakita sila nito. Kinuha ng lalaki ang lubid hinatak nito ang Alaga ni Karding na kabayo. Palakad na ang dalawang hayop ng may narining si Karding na pulotong ng isa pang kabayo. Wala ang kanyang limang mga daliri. Nandoon pa rin ang kanyang kabayo. Madali siyang tumayo. Hindi . dadalhin ko ho kayo sa inyong tirahan." Pag mamagandang loob niya dito. Naging kabayo si Karding. Tama isa nga itong kabayo. hindi niya anyo ang nasa kanyang harapan. tahimik na kumakain ang kanyang kabayo. Kailangan na niyang umuwi. Hindi niya kilala ang lalaki at hindi rin niya ito mukha. hindi niya alam ang kanyang gagawin."Ah. may buhok sa likuran ng ulo. "Hiyyaaaaa" Sigaw nito. Inikot niya ang kanyang mga mata. mula sa repleksyon ng tubig. Nakaramdam ng uhaw ang binata. Isang Kabayo. Tinawag niya ang kanyang alaga. Iinom siya sa ilog ng makita niya ang kanyang sarili.

" Kinagulat na gumising sa kabayong si Karding. Malungkot niyang wika. Walang tao na naroroon tanging mga kabayo. Madaling araw na ng maipikit ni Karding ang kanyang mga mata. habang nasa likuran naman niya si Ameng. " Pumunta sa sulok ang dating kutsero at tumalikod na lamang dito. "Hindi ako nag sasalita nag kakaintindihan lamang tayo sapagkat isa kana ring kabayo" " Tao pa rin ako. "Kumain kana. " Kahit papano ay nabawasan ang kanyang pag-kalungkot. nanghinayang lamang siya sa kanyang alaga. "Paano kang nakapag salita!?" Gulat niyang tanong. wala siyang nagawa kundi ang tiisin na lamang ang gutom para sa gabing iyon. Tignan mo kami masaya kami kahit mga alaga lang kami. Nalungkot siya at bumalik sa pag kakahiga. Labis na nalungkot si Karding sa nangyari sa kanya. Subalit hindi siya kumakain ng damo. Tinitignan lamang siya ng ng ibang hayop na naroroon at tahimik na kumakain. Maaga ring nagising si Karding.sana siya susunod dito. Inisip niya ang lahat ng kanyang ginawa. Umaasa siya na sa kanyang pag dilat ng mata kinabukasan ay babalik na siya sa normal. Umiiyak si Karding habang nag lalakad papunta sa Farm na pagpapastulan sa kanila. Ni ayaw niyang mag pahinga ng gabing iyon. baka . Tulad mo noong ako ay inaalagaan mo dati. Ngunit bigo siya sa kanyang isipin. " Napaisip si Karding. Binigyan sila Karding ng pagkain. Nag karoon kasi siya ng . Hindi niya inaakala na may mga taong nagagalit din pala sa kanyang gawain. Nakaramdam siya ng panghihina sa sarili. "Naku Karding hayaan mo na magiging msaya ka rin kahit na ikaw ay isang kabayo. Hindi niya ninais na maaaring mag kaganon ang mangyayari sa kanyang pagkatao. Sinusundan niya ang mga kabayong nasa kanyang harapan. "Nagalit sa iyo ang matandang ermitanyo" Kwento ni Ameng. Umaasang paniginip lamang ang lahat. masaya niyang iminulat ang kanyang mga mata. Tubig at silungan. "Mahilig ka kasing gumawa ng kwento na hindi naman totoo. Sa laki kasi ng lugar na kanilang pinuntahan kay daming hayop din ang naninirahan doon. kalabaw at ibang hayop lamang ang tangi niyang mga kasama. Lahat ng ginawa niyang pag-iimbento at pagsisinungaling sa mga tao. Si Ameng pala ang nag salita.

at mag mula noon ay hindi na gumawa ng Kwentong Kutsero si Karding. Para sa kanya ay natural na sa kanya ang pagiging isang kabayo. At nawala na rin sa isipan niya ang pagiging isang tao. " Napaisip ang Kabayo. Natutuwa ako at nakikilala mo pa pala ako. Nilagyan na rin siya ng tatak ng taong nakapulot sa kanilang dalawa ni Ameng ang dati niyang alaga.) Nag pasalamat si Karding sa matanda kahit wala na ito sa kanyang paningin. Maya-maya pa'y nag laho ang matanda.katuwang sa kanyang problema. linggo . Wari niya'y nakikilala siya nito. "Huwag kang magalit Karding. at natatandaan. kasunod nito'y ang pag iiba ng kanyang anyo. Ito nga ang ermitanyong bumulong sa hangin at nag pahina ng kanyang katawan. Lumipas pa ang mga araw . " Gusto niya itong sigawan. "Ikaw pala iyan Karding. Tuwang tuwa siyang lumapit kay Ameng at niyakap niya ito. Sa katagalan ay nakasanayan na rin ni Karding ang kanyang pagiging isang Kabayo. Hindi pa rin nag babago at bumabalik sa dati si Karding. Masayang masaya sila at nag sisisi sa lahat ng ginawa niyang panloloko sa tao. Tumingin ito sa kanya at tumawa. Nakabalik na nga siya. Sana ay nagging-aral sa iyo ang nangyaring ito. Ang Kwento Ng Pagong At Pusa Isa itong kwento na kailanman ay hindi maaring mangyari kahit sa tao man. butas na sapatos at maduming sumbrero. Ang lathalang ito ay mula sa pinapalawak kong isip at pag-likha sa pamamagitan ng pag- . nakabalik na siya sa kanyang trabaho. (Tapalodo ang tawag dito. Binago na niya ang kanyang gawain. Nandoon rin si Ameng nakasuot ito ng bakal na tumatakip sa gilid ng mga mata nito. Hindi niya inaakala na ang kanyang alaga ay siya rin pala niyang magiging kaibigan. Binigyan lamang kita ng leksyon. Dali-dali niya itong hinabol at hinarang. Katunayan na pag mamay-ari na sila. subalit tanging huni na lamang ng isang kabayo ang lumalabas sa kanyang tinig. Natuto siyang kumain ng mga damo darak at ibat-ibang pag kain ng isang hayop. Subalit hindi na maari ang iyong gawain lagi kitang babantayan sa lahat ng iyong gawain. Minsan habang sila ay nag lalakad ay nakita niya ang isang pamilyar na mukha. " Natuwa si Karding sa narinig. buwan at panahon. Kasunod ay ang bagong Kutsero na nasa tabi niya na may nakapangalangang KARDING sa likuran nito. ARAL: Maging totoo at huwag mag imbento. Pangako niya sa sarili na hindi na niya uulitin ang kanyang pag iimbento ng kwento. "Huwag kang mag-alala at ibabalik na kita sa iyong dating pag ka tao. . Bumalik na sa normal ang lahat. Nakasout ito ng maduming kasuotan.

doon tayo sa lilim ng punong akasya. .magkakasundo ang bawat isa sa pamamalakad ng kanilang hari na si Haring Leon. Masarap ang hangin doon . Hindi rin sila magka-kilala at hindi rin maaring mag sama. Si Leon ang pinakamataas na uri ng hayop na naninirahan sa kagubatang iyon. siya ang mas nakakaalam ng lahat ng pasikot sikot sa gubat. Saglit pa'y dumating na ang amahing Aso at ang kapatid ng pusa. Halika at dumoon tayo. Masaya ang buhay ng bawat hayop na nakatira sa gubat na hindi pa napupuntahan ng kahit sinong tao. mag kwentuhan tayo habang hinihintay mo ang iyong kapatid. Maligaya itong nag-aabang sa tabi ng kanilang tahanan. Masayang naglalakad ang pusa ng umagang iyon. Saka naman ito dinilaan ng ina upang linisin ang katawan ng dalawa. Kabilang na dito sina Pagong at Pusa. Ngumiti siya dito at saka nag salita. tanaw ang buong tanawin.. Sumunod naman ay si Kwago ang pinakamatalinong hayop na kanang kamay ng Leon. Nilapitan siya ng Babaeng aso at kinausap. masaya silang nag-usap at nagkwentuhan. habang pinapanuod ang mga batang aso na nag-lalaro malayo sa kanya. Lumingon ang pusa at ngumiti ito . "Halika. " Kumusta kana?" Nakangiting bungad nito ng batiin siya. Hindi sila magkatulad at hindi rin sila magka-uri. Tuwang tuwa ang Pusa sa ganoong eksena ng mag-iinang aso. "Kapatid ko!" Tawag ng pusa sa kanyang kapatid na babae. Malaya sila sa kanilang mga nais gawin at mga nais na mangyari sa kanilang mga buhay. Ang mga ibon. mga hayop sa lupa at mga hayop sa tubig ay nag kakaisang nagbibigayan para mabuhay. Pagabi na noon kaya nag-aya na ang Pusa na bumalik na sa kanilang mga tahanan. Inabutan ng dalawang lalaki ang dalawang babae na papasok na sa kanilang mga tahanan.sulat." Anyaya nito sa kanya. Maya-maya pa'y lumapit na sa kanila ang dalawang tuta at nag lambing sa inahing aso. parating kasi ang kapatid nya galing sa pangunguha ng pag kain. "Salamat sa anyaya." Mula doon ay nag lakad sila papunta sa puno ng akasya. Bawat araw na lumilipas sa gubat na iyon ay ang pag-usbong din ng mga hayop upang maging mag-kaisa at mag tulungan sa bawat pakikitungo nila. Masagana sa pang araw-araw . Lahat ng gawain ng bawat hayop at pati ang mga tao na hindi pa nakikita ng ibang mga hayop ay nalalaman nya din .

ito rin ang nag-babantay sa gubat upang protektahan ito. "Salamat . Sapat na para sa isang linggo nating pag kain." Sagot ng kanyang kapatid. Malaking kasiyahan ang ka-arawan ng haring Leon. Kinabukasan maagang nagising ang mga hayop. Gusto sana kitang yayain sa susunod na panghuhuli ko para matulungan mo ako. "Malaking selebrasyon ngayon ang magaganap sa ating kagubatan. Yamo't sasabihin ko sa aking kapatid upang mag kakasama tayo pag-dalo. subalit ayoko sana na tulungan mo ako kasi baka mahirapan ka. ang humahawak sa kanilang kagubatan. Kaarawan kasi iyon ng kanilang hari na si Haring Leon. Bata pa ang mag-kapatid na pusa ng pumanaw ang kanilang mga magulang. Maarin kayong sumabay sa amin kung nais ninyo" Sambit ni Aso. para sa pagkain natin?" "Oo. At mamayan kasama kong pupunta ang mag-iina ko papunta sa gitna ng kagubatan. Binilin ka kasi sakin ni inay bago siya pumanaw. Lagi silang magkasundo sa kahat ng mga bagay na nais nila." Ilang saglit pa'y sabay na naghapunan ang dalawa. Kaarawan kasi ng ating Hari. Mula pag kabata hanggang sa pag-tanda ay magkasama na ang dalawang pusa hindi sila nag-iiwanan. "Ayus lang naman. Sa tulong ng Kwago dinala sila sa gubat na iyon at doon na nabuhay hanggang sa makayanan na nilang tumayo sa kanilang mga paa." "Kasama mo naman ako kuya eh. Nabaril kasi ito ng isang mangangaso sa dati nilang tinitirahang gubat na ngayon ay isa ng syudad." Bati ng Lalaking pusa sa Amahing aso. na alagaan daw kita at wag pababayaan. "Magandang umaga aso. hindi ba sinabi ko na sayo dati na gusto kong sumama sa iyo upang matulungan kita sa pangingisda mo. " Pasasalamat naman ng Pusa. Marami kabang nahuling isda ngayon?" Masaya nitong wika sa kapatid." "Hayaan mo't sa susunod na linggo'y isasama kita." "Oo. Mababantayan mo naman ako kasi mag kasama naman tayong nanghuhuli na pag kain natin. Sari-saring hayop ang dumalo. mga . "Sige ba."Kamusta kuya.

Oras na para umuwi. nagtulakan at isang dahilan upang matulak ang pusa at malag-lag sa tubig. Nasira ang kasiyahan at kaarawan ng hari nilang si Leon. Araw na ng panghuhuli ng pag kain nila. "Oo. Simula sa pag kakatitig nama'y parang natauhan ang Pusa. Sumama ang babaeng Pusa sa kapatid niya. Nagtakbuhan. kasama ng ibang mga hayop na lumalangoy din. Sa kabila nama'y mga hayop na lumalangoy . Hinarapan nya ito at magalang na nagpakilala . "Kamusta kana?" Tanong nito. "Ako nga pala si Pagong. . kasama din nila ang mag-asawang aso at kanilang mga anak. Natakot ang lahat. Ang pusa ay nag lalakad sa tabi ng ilog upang uminom ng tubig. Inaya na ng Lalaking Pusa ang kanyang kapatid." Pautal utal na kibo ng pusa. Si Pagong! Natulala siya at di nakapag salita. Naging dahilan pa iyon upang masagip ang pusa mula sa pag kakalunod nito. Nakatingin sa kanya ang Pagong habang nakangiti ito. " Nag-usap pa ang dalawanhanggang sa hindi na nila namalayan ang oras. "A-ayo-s lang ako. "Ikaw?" Tanong nito sa kanya. Sa tahana'y takot na takot ang bawat hayop. Hindi na nakuhang magpasalamat ng babaeng Pusa. "Ako si Pusa. Walang lumalabas na baka'y marinig muli nila ang ingay na narinig nila. " Pakilala nito. Sa-salam-at nga pala sa pagliligtas mo sa a-akin. Masaya ang lahat na nag kukwentuhan at nag tatawanan. Ang hayop nga na nag ligtas sa kanya. Dito kaba nakatira?" Sagot naman nito na may halong tanong din. Para namang napahiya ang Pusa kaya tumalikod ito. Nakita iyon ng Pagong dahil sa kupad nitong kumilos naiwan na sya ng ibang hayop na lumangoy. sabay sabay silang nanguha ng kanilang pag kain. Ng hindi inaasahan isang ingay ang umalingaw-ngaw sa langit dahilang upang mataranta ang lahat. Maya pa'y kinagat ng lalaking pusa ang leeg ng kanyang kapatid upang itakbo.At habang umiinom ang babaeng Pusa isang mukha ang kanyang naaninag. Sinagip ng Pagong ang Pusa dinala niya ito sa tabi upang alisin sa tubig.hayop na lumilipad at gumagapang. hanggang s amauna na itong bumati sa kanya. Nagkwentuhan at kumain . Kabilang na dito ang Pagong at ang kanyang pamilya.

Hindi niya maipaliwanag na sarili kung bakit.' Sagot nito. Naging mahina na ang ilog na pinaghuhulihan nila ng isda nababalita kasing may mga taong nakapasok sa gubat. Tanghali na ng lumabas ang pusa mula sa kanilang tahanan. Katulad kanina. Nakita iyon ng Kwago minsan. kung iyong mamarapatin. "May nais lamang kasi akong itanong sa iyo. Sabay sabay na nakarating sa kanilang mga tahanan. Hanggang umamin ang Pagong sa Pusa ng minsan sersyoso silang nag uusap tungkol sa kanilang mga karanasan. Sabay-sabay na umuwi ang mga Pusa at Aso. Palukso luksong patakbo ang ginawa niya upang lumipat sa bahay ng mga Aso. Unti-unti nilang nararamdaman ang bawat sarili nila tuwing sila ay nag kakaharp. umuulan kasi ng araw na iyon. " Masayang pag papa-alam ng Pusa sa Pagong. tungkol iyon sa nararamdaman niya mula sa kanyang saloobin. Mabuti na lamang at may natira oa siang pag kain na nkuha nila sa tulog ni Pagong. . Naging mdalas tuloy ang pag punta ng Pusa at Aso sa ilog. Naguunahan sila na makarating sa batong nakagitna sa ilog. Malungkot naman ako kung hindi kita nakikita. "Hindi ko alam kung ano ito. Galing ito dito. Masaya siya sa tuwing makikita niya ito. " Seryosong pag-amin nito. Pakiramdam niya'y magkakasakit siya oras na hindi niya ito nailabas mula sa isang nakakaalam. Araw-araw na rin ang naging pag kikita at pag uusap nina Pagong at Pusa."Uuwi na ako. Sa isang sulok naman ng Utak ng pusa ay ang saya sa pag kaka-kilala nya sa isang bagong kaibigan. Tumatakbo ang Pusa at lumalangoy naman ng mabilis ang pagong. Hindi makalabas ang magkapatid na pusa at ang mag aswang hayop. Masaya ako tuwing kasama kita. Sabay turo ng Pagong kung saan nakalagay ang tumitibok niyang puso. "Napasugod ka Pusa. Ganito din ang naging pakiramdam ng Pagong sa Pusa. Nakita daw ito ng Kwago na kumukuha ng mga isda sa ilog at ibang mga hayop. Minsan nag-lalaro sila at nag hahabulan. sa susunod naman. May nais lang kasing itanong ang Pusa sa inahin g aso. Ikaw din. "Hindi ko rin malaman ang ganitong pakiramdam. " Nadam naman iyon ng Pusa. Araw-araw sabay silang kumakain. Hindi nabubuo ang kanilang mga araw kung hindi nila makikita ang bawat isa. "Sige." Bigkas ng inahin.

" Nakangiti naman nitong banggit sa kanya. "Huwag ka ng mahiya sa akin. Kasabay naman ang magkahalong tuwa at pananabik. Palapit iypon ng palapit sa kanya. "Ahm." Pag mamagandang loob ng inahing aso sa kanya. Habang siya ay nakatanod sa pintuan ng kanilang tirahan. "Anu ba ang atin? " Panimula nito sa kanya. Kabog sa dibdib at ligaya. Hindi siya nag kakamali ." "Anu yon?" Tanong niya dito. Subalit na gulat na lamang siya ng makita nyang may nag lalakad na papunta sa kanya. "Mabuti naman. Si Pagong nga iyon. Kinamusta lamang kita. "Kasi nag mamahal kana. Pumasok ka. "Iyon ang nadarama namin ng asawa ko. Hindi kasi siya makalabs dahil sa sama ng panahon. "Nag tataka lamang ako kung bakit sa tuwing kasama ko si Pgong may nararamdaman akong kakaiba mula sa aking dib dib. Nalungkot kasi ako at hindi ka makapunta sa . "Kamusta ka?" Masaya nitong bati sa kanya. Ikaw kamusta kana? Halika. Masaya kami kasi parehas naming nraramdaman yon. Parang nahihiya namang mag salita ito dito. " Imbis na payuhan ay tumawa ang Aso at tumingin ito sa kanya na sobrang saya at hindi maintindihang ibig sabihin. " Hindi nakapunta sa ilog ang Pusa ng boung araw na iyon. Nagkibit balikat na lamang ang Aso at hindi na kumibo. Nakangiti ito ng sobra. Papunta sa kanya. Magpatuyo ka ng iyong balahibo't baka sipunin ka. Ganito din naman ang bungad nya dito nakangiti rin siya dito.. Pero ang sa iyo. Kaibigan mo ako't hindi ka dapt mag-alangan. Wari niya'y parang dapat nalang niya itong itago. " Anyaya niya dito sa loob ng kanilang tahanan." Namumulang panimula ng Dalagang pusa. kasi ano."Halika't tumuloy ka. "Naku hindi na .

Pakiramdam niya ay lalong siyang nahuhulog dito at hindi na niya ito makontrol." "Masama kasi ang lagay ng panahon.ilog ngayon. Si Kwago! Nakadapo pala ito sa isang puno kung saan kitang kita ang bawat hayop na nasa ilog at nasa tabi nito. Hindi nila namalayan ang pag mamasid ng pangalawa sa pinakamataas ng hayop sa gubat. Kapatid nya kasi mismo ang usap usapan sa buong kagubatan. Masama ang loob ni Pusa. Hindi iyon maganda sa pandinig ng kapatid ng lalaking Pusa.' Nalungkot ang Pusa at Pagong sa pangyayaring iyon. " "Simula ngayon ay hindi kana maaring mag-punta at sumilip sa ilog na ito. . At iyon ang isa sa mga kinatatakutan nila sa kanilang biuhay. Nagulat ang lahat sa nabalitaan nila. "Alam mong bawal na bawal ang pakikipag mabutihan sa hindi natin kauring hayop. Ipinag babawal sa batas ng Kagubatan ang pag. Maging kay Haring Leon ay nakarating na rin ito. Hindi na nakakibo ang babaeng Pusa sa halip ay tumalikod ito at humiga na lang sa isang sulok. Hindi nila iyon inaashan na mangyayari. Isang araw masayang nag uusap ang Dalawang hayo sina Pagong at Pusa. Nakarating ito sa ibang mga hayop. "Saan ka pupunta Pusa?" Malaking boses na tanong nito. Oras na mag kasala. Subalit hindi sila sumuko. Maaring paalisin at palayasin siya sa gubat . Akmang tatakbo siya palayo ng harangin siya nito. Pasensya kana ha?" "Ayos lang. Sa isang liblib na lugar ng kagubatang iyon ay palihim muling nag kikita ang dalawa. masaya na ako't nakita kita. Pag kadatin na pagkadating nito'y isang kalmot ang tumama sa mukha ng babaeng pusa.patol sa hindi mag. Si haring Leon ang nandoon. Nakita siya nito.kauring hayop kapag napatunayan ito. Nanginig ang katawan ni Pusa at sumagot. " Masayang dugtong pa nito. "Dadalawin ko lamang poa ng kaibigan kong si Pagong. Sa ganitong paraan lalong napalapit ang loob ni Pusa sa Pagong. Subalit hindi niya inaasahan ang makikita niya. Dali-dali syang pumunta sa ilog upang hanapin si Pagong. At maari kang mapaalis oras na malaman ito at napatunayan. Kinagabihay. !" Pasigaw na wika ng Lalaking Pusa. Oras na maulit pa ito'y paalisin ko kayong dalawa mula sa kagubatan na ito. Napasimangot ito sa sakit. Kahit na mahirap para kay pagong iyon dahil sa uri ng kanyang pagkilos ay kinakaya niya para lamang makita niya ang pinaka mamahal niyang Pusa. Sa mataas na hayop.

Bawat kilos nito ay hindi pinlampas. Subalit hindi parin talaga maari ang kanilang mga nais. Ay hahatulan na makulong. Nahihirapan ma'y patuloy pa rin sila. Kahit na minsan hindi na nila kinakaya basta't iniisip lamang nila ang kanilang minamahal ay lumalakas pa rin sila. Sabay alis habang kagat kagat ang Pagong. Hangaang sa makarating ito sa kanilang tagpuan. Pinapakinggan pa rin nila ang tibok ng knailang mga puso at damdamin. Ginawa niya iyon para lamang ma. Dahil iyon sa sobrang pag mamahal na nanaig sa knailang mga damdamin. Nagmamahalan din sina Ibong Maya at Dagang . Ilang saglit pa'y nanduon na rin ang pagong ngunit. Umiiyak siya habang nag sasaad ng mga nangyari ng sandaling iyon.hindi pa rin sila nag papadaig sa iba. Mahirap mag hanap ng tahanan. Malungkot ang Aso para dito. Tanging ang inahing aso lamang ang naging katuwang ni pusa para sa pagkikita nila. Hindi na kita papapalisin sa kagubatang ito dahil hiling iyon ng pusang lalaki. Pag. Naiintindihan kasi ito ng aso. "Ayokong mawala ka sa akin Pagong. Ninais pa rin nito." Nakakatakot na sabi ni leon. Noong siya ay bata pa lamang at wala pang masyadong alam. Kahit na bawala at kahit na hindi maaari at makakabuti sa kanila. Iniwan ng lalaking Pusa ang knayang kapatid. Naiintindihan niya ang nasa saloobin niya. Katulad ng nagyari sa kanila bago sila mapunta sa lugar na ito. sapag kat alam niya ang nag mamahal. Lalong lumalim asila sa isat isa. Nalala tuloy ng Inahing Aso ang nangyari noon.Upang makipag usap sa inahing aso. Kahit na lihim ito . Nalaman din iyon ng mataas na . Kahit sa ganoong paraan lamang ay masaya pa rin sila.uwi'y hindi nag deretso sa bahay ang babaing Pusa sa halip ay pumunta ito sa bahay ng aso.Tangi si Pagong na lamang ang knayang nagiging lakas para mag patuloy ang kanilang pag mamahalan sa isa't-isa. Mahal na mahal kita't hindi ko makakaya oras na mawala ka sakin. Bigla na lamang syang dinakma ng leon.protektahan ang kanyang nakababatang kapatid mula sa pag papalayas sa kagubatang kanilang tinutuluyan. " Minsang pag uusap nila sa pag tatagpo nilang iyon. Tumulo na lamang ang luha ng dalaga at umiyak na lamang ito ng umiyak. Alam niyang mahirap talaga ang kanilang sitwasyon subalit nauunawaan din naman nito ang nakakatandang kapatid. Kapalit noon ay pag ka bilanggo at ang pagf puputol ninyo ng ugnayan ng pusang ito. Madalas kasi itong mag kasama sa pangunguha ng pag kain at pamamasyal sa gubat. Umiiyak na lamang ang Pusa tuwing maaalala niya ang knailang napakahirap na sitwasyon .Doon ay tahimik silang nag kikita at palihim na nag uusap. Nakita ng pagong na nakagitna sa dalawa ang pusa. Dali-dali namang tinwag ng Pusa ang Leon. Nahuli sila. "Ito na ang huling pag kikita nyo dahil ikaw Paging. Ang katulad ng pagmamahalan ni Pagong at Pusa." "Ayoko din mawala ka sakin pusa. Dali naman siyang pumasok sa kanyang proteksyon upang hindi masaktan. Nagpatuloy ito ng nagpatuloy. Minsan ng minsang magkikita ang dalawa sa knailang tagpuan ay sinundan ang Pusa ng kanyang nakatatandang kaptid.

Inilahad niyakung paano siya nakapsok at nakalabas sa kulungan. "Ayaw ko lamang na ikaw ay mapahamak. maging ang Kwago ay ganun din. Walang maisip na paraan ang dalawa hanggang sa maisipan ng Pusa na pumuslit at makita man lang si Pagong sa kulungan ng haring Leon. Hindi na niya namalayan na nasa tabi na pala niya ang kanyang nakatatandang kapatid . Nababawasan na ang mga ito. Nawala na rina ng hari dahil ito ay bumalik na sa kanyang tahanan . Kumuha ng tyempo ang pusa para makalusot sa mga nag babantay n mga hayop doon. Isa ito sa pinaka kinatatakutan nilang banaty dahil kakaiba ito sa lahat ng hayop. Matahimik niya itong tinawag.antas ng hayop. Sa wakas ay mababawasan na rin ang kanyang pag aalala sa kanyang minamahal na hayop. Katabi na pala niya ito't pinakikiramdaman lamang siya. Masaya naman ito sa nalaman. Pinaalis nila si Daga subalit sinundan ito ng Ibong Maya. Niyap niya ang Pagong sa sobrang pag ka sabik. Dahil sa tahimik niyang pag lalakad at magaang kilos ay napasok niya ang kulungan. At hanggang sa makatulog na ang Loro. Katabi nila ang Ibong Loro na tahimik na nag mamasid at gumagala ang paningin." . Patago pa rin ang ginawa nila upang hindi mahalata ang pag puntang iyon ng pusa. Masaya sapagkat muli silang nagkita. Kaya nais kong maging mabuti ang lagay mo sa lahat ng oras. Ganun din ang Pagong. Nakapasok ang Pusa. Nandoon din si kwago at si Haring Leon.Hindi na iisipin ang mali at tama mahalaga ayang kaligayahan sa piling ng isa't isa. Ang huling balita nila noon ay namatay ang daga dahil sa gutom sa labas g gubat at napatay naman si Ibong Maya dahil sa isang taong naghuhuli ng mga hayop sa gubat. Umiyak siya. Malungkot na may halong tuwa ang kanilang nadadama . Naging kakampi na rin niya ito at naging kunsinti para lamang sa kanya. prara sa dalawang nilalang na nag mamahalan . Hindi niya makontrol ang sarili sa harapan ng Pagong. Mula sa labas ay nakatanaw ang pusa mula sa tanawin na makikita malapit sa kanilang tahanan. "Mahal kita kapatid ko" Iyon ang bumasag sa oag iisip ng dalagang pusa ng mga sandaling iyon. Masaya itong ibinalita ni Pusa sa Inahing Aso. Ligtas naman itong nakalabas at nakabalik sa kanyang tahanan. Hayun nakita na niya Ang pinakamamahal niyang Pagong. Kaya ginagawa ko ang mga bagay na iyon. Lumipas ang marmaing araw. Mali na kung mali sa paningin ng iba. Sari-saring hayop iyon. Samantalang siya ay tahimik lamang na nakikinig at nakitingin sa malayo. "Ikaw na lamaang ang nag-iisang kayaman ko sa mundo. Hanggang sa dumilim. Malungko dahil ang hirap ng lagay nila. Maipakita lamang na mahal talaga nila ang nagpapakumpleto sa sandali ng buhay nila. Maraming nakabantay sa labas. Sina Leon at Kwago. " Dugtong pa nito. Kahit saang anggulo tignan ay sadyang mahirap.Tuwang tuwa naman itong lalapit na kanya. Ayaw iyon mangayari ng kapatid ni Pusa sa kanya kaya gnaun na lamang ang pag protekta nito dito. Subalit. Inabot siya ng mahabang oras subalit hindi siya napgod sa kahihintay. Tahimik ito at nag-iisip ng malayo sa kuryosidad. Unti-unting nawawala ang mga bantay na hayop.

Ikinagulat niya iyon. Niyakap siya ng kuya niya. ngunit na huli siya nakalyo na ito dahil mabilis na itong tumakbo. Sa kabila nito ay masaya siya. Ayoko ng mawawala kapa. Maingay. Naiwan siyang nag-iisa doon at naguguluhan. Hindi kasi niya alam kung saan ito nag punta at anung oras babalik. Pinuntahan niya sa kaibigan nitong kalapati. . "Naiintindihan kita kapatid ko kaya nga hinayaan kita ng patago kang pumunta sa kulungan ng mga nag kasala sa kagubatan. Hindi ko na kakayanin pa kung pati ikaw kukunin nila sa akin. Subalit bigo pa rin ito. "Hindi ko kakayanin kung pati ikaw mawawala pa sa piling ko." Nagulat siya dito at niyakap niya ang kuya niya. Walang ng masyadong hayop na naroroon. Dahil sa ginagawa ng kanyang kapatid na lalaki. Pinuntahan niya ang madalas nitong puntahan ang puno ng nara na nasa gawing gilid ng kagubatan. Mabilis na tinungo ng Pusa ang gitna ng kagubatan . Wala na siyang nagawa kundi hintayin na lamang ang pag uwi ng kanyang nakatatandang kuya . Subalit wala ito doon. Lumabas ang pusa para hanapin ang kanyang kuya . Maging ang Leon Kwago Loro at ibang matataas na antas ng hayop ay wala na rin. Wala na tayong magulang . Hahabulin sana niya ito. Tahimik lamang ito at hindi kumikibo. Inisip tuloy niyangsundan ito at hanapin kung saan man ito naroroon. " Nasa ganoong sitwasyon sila ng biglang may narinig silang mga pag putok.Bigla na lamang tumulo ang luha ng kuya niya at napatingin siya dito. Wala pa rin ito doon. Nakayukong nag lalakad ang pusa at sabay patakbong nag madali. Alam niyang hindi siya nito papayagan. Naalarma naman ang lahat ng hayop na naroroon lahat sila ay natakot. Subalit nagulat siya ng nasa likuran pala niya ito at sumusunod sa kanya. Mahal ko si Pagong . Pag dating niya sa bahay ay inabutan na niya ang kanyang kuya. Ikaw na lang nag papalakas sa akin. alam kong bawal subalit hindi ko siya kayang mawala sa akin. " Pag-uuna niya dito. Napalabs sila pati na rin ang mag asawang aso. Animo'y inuuri siya nito at minamaliit. subalit ayaw din niyang mawalay sa kanyang pinakamamahal na pagong. Nakarating sila sa gitna ng kagubatan. "Kuya pasensya kana." Sabay talikod ito sa kanya. Habang nag lalakad siya pauwi ay hindi niya maiwasan ang mata na tumingin sa mga hayop na nakamsid sa kanya. Umiyak siya ng umiyak. nakakatakot nakakagimbala sa lahat. Ngunit pahapon na'y wala pa rin ito. Hindi ko lamang makontrol ang bugso ng damdamin ko. Nauunwaan siya nito. Hindi na siya nag paalam pa sa kanyang nakatatandang kapatid. Nakita nila ang isang grupo na may dalang mga liwanag papunta sa kagitnaan ng kagubatan kung saan naroroon ang kanayang pinakamamahal na pagong! Bigla siyang nakarmdam ng panganib.nagulat ang mag kapatid. Naguguluhan siya dahil mahal niya ang kuya nya ayaw niyang mawalay dito. Wala siyang nagawa kundi ang umuwi na lang at bumalik sa kanilang tahanan. "Patawarin mo ako kuya.

Nakakabingi. huhuhuh!. "Wag kang bibitaw mahal na mahal kita . Akmang sasaktan siya ng tao nakatalon naman na ito. Dumating ang umaga hindi umaalis ang pagong sa tabi ng pusa. Ang ama niya ay pumanaw noong siya ay sanggol pa lamang." "Pa-ki sabi. Pinipilit itong gisingin ng Pagong subalit hindi na ito gumagalaw. Malamig na ang kanyang katawan. Ang kapatid niyang babae.Tanging naiwan ay ang mga nakabilanggong hayop kasama na si Pagong. Wala kasi siyang kapatid na pwede nyang makalaro at makasaya. dahil nakita niyang bumasak ang kaniyang kapatid. Hindi nila alma ang kanilang gagawin. Napalingon siya. Hinidi na ito humihinga at hindi na rin ito kumikibo." Pumikit na ang Pusa at hindi na nakapg salita. Dali-daling nag punta ang mag-kapatid na Pusa sa kinalalagyan ng pagong . Naalarma ang Pusa. Wala na siyang nagawa kundi umiyak na lamang at yakapin ang pinakamamahal niya.biglang tumunog ang hawak ng tao sa kanyang kamay. hindi katulad ng mga kapatid na Pusa na puting puti ang mga balahibo. Dumating ang kapatid nito. Dahil madilim hindi siya masyadon kita.sa ku-ya k-o maha-l k-o sy-a. Ilang oras pa ang lumipas. Si Pagong naman ay marahang nag lakad. Habang ang Pagong naman ay malungkot at hindi na lang matanggap ang nangyari sa kanilang minamahal. Tanging alam lamang niya ay nasasktan ito at nahihirapan.. Sa wakas nakatakas na ang tatlo subalit nagulat sila ng masulubong nila ang isang tao! May hawak itong apoy at sa kabilang kamay nito ay mag nakahawak ng parang isang matigas na bagay. Subalit sabi ng kanyang ina ay hindi na siya magkakaroon ng kapatid dahil wala na siyang ama. Naawa siya at nag sisisi sa sinapit ng kaniyang kapatid. Malakas ang tunog niyon. Inatake daw ito ng mabangis na hayop kaya hindi na niya ito naabutan ng siya ay lumalaki na. Araw-araw din ay umaalis ang kanyang ina para magtrbaho sa bayan. Lumapit ito sa nakakababatang kapatid at niyakap ito. "Ma-ha-l n-a mah-al ki-ta Pa-g-ong" Pa-putolputol nitong salita sa pagong Habang iyak naman ng iyak ang pagong.. Nakita pala ng pagong ang mga pangyayari. Kahit mag-isa lamang siya at walang kalaro masaya pa rin siya. Tanging siya . Tanging ang mga halaman at hayop na alaga nila ang mga nakakalaro niya araw-araw. Naghihingalo na itong subalit nakuha pang magsalita. bumagsak! Babalikan sana iyon ng lalaking Pusa subalit. Si Mila At Ang Nuno Nag-lalaro si Mila sa bakuran ng kanilang bahay isang hapon na iyon. Tanging bakas na lamang ng dugo ang makikita dito. Patakas silang tumalon. Napahagul-gol na lang ang nakatatandang pusa. Nilapitan niya ang pusa. Itatakwa nila ito upang hindi mapahamak. Wala silang ideya kung anu iyon. Tumalon ang magakapatid subalit. Palapit na ng palapit ang mga nilalang na may dalang maliwanag na bagay at maiingay sa pag lalakad. nakakatakot. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari sa pinakamamahal niyang pusa.

Ng hapong habang siya ay nakaupo sa harap ay isang maliit na boses ang kanyang narinig galing sa mga halaman na nasa harapan niya. "Wag kang matakot. Ganoon lamang ang kanilang buhay sa araw-araw ng dumadaan sa kanila. Matagal na kitang kakilala. sampung taong gulang. " Dugtong pa nito. Nakatira sila sa gitna ng kabundukan. "Ako si Mila." "Subalit hindi naman ako isang estranghero. Kinabukasan ay maagang nagising ang ina ni Mila para mag-luto ng kanilang agahan sa . at maliit na sumbrerong matulis sa dulo na kulay pula din. Inuri niya na parang tumitingin ng isang di kilalang maliit na bagay. Natapos ang araw na iyon ni Mila na masaya. Wala kang kalaro. Nagtatalon talon ito sa harapan niya at umaarteng gaya ng isang artista sa entablado. "Sabi ng nanay ko wag daw akong makipag usap sa mga estranghero. Ako si Berto" Wika ng maliit na nilalang sa kanyang harapan. madalang ang mga bahay pati na rin ang mga tao na naninirahan doon. Naksuot ito ng kulay pulang maliit na damit. Imbis na matakot ang bata. At huwag kang pupunta sa mataas na bahagi ng kabundukan marami kasing hayop na mababangis ang nandoon at baka saktan ka nila. Nais ko sanang makipag laro sa iyo. "Ako ay matagal ng nag babantay sa iyo dito. huwag na huwag kang lalabas ng ating bakuran kapag umaalis ako. Kahit ako ay ngayon mo lamang nakilala." "Kilala na kita. Ilang saglit pa'y dumating na ang kanyang ina. hinanap niya ang maliit na boses na nag salita at tumawag sa pangalan niya. nag karoon siya ng bagong kaibigan at kalaro. Naawa kasi ako sa iyo. dahil ngayon lang ako nagpakita sa iyo." Nakangiting wika ng nuno. Dahil sa murang isip niya. Ay hinarap nya pa ito. sinalubong niya ito at sabay humalik sa kamay. Bigla siyang napaatras ng bumungad sa kanya ang isang maliit na taong kasinlaki lamang ng kanyang hintuturong daliri sa kamay. Hinawi niya ang mga halaman na nandoon at nagsimulang igala ang kanyang paningin. Matagal na kitang kilala." Laging paalala ng kanyang ina bago ito umalis. lagi kitang pinapanuod habang ikaw ay nag lalaro. Subalit ako ngayon mo lang ako nakilala.lamang ang naiiwan na mag-isa sa kanilang bahay para mag bantay at mag asikaso dito. Tuwang-tuwa siya habang ang maliit na tao ay nag ku-kwento sa kanya ng mga nakakatawang bagay. Baka daw kasi mapahamak ako kung hindi ko kilala ang tao. maliit na kulay itim na sapatos. " Naglaro ang bata kasama ang nuno. "Mila anak. Ako ay isang nuno.

Bago daw ako mag-laro. Maglaro ng maglaro. Hanggang isang liwanag ang kanyang naaninag." "Naku hindi naman natin sasabihin. Pupunta ako sa taas ng bundok para duon mag-hanap ng ibang kalaro. Bahala ka mamaya aalis na ako at wala kang makakalaro. Huwag kang mag alala. Marami pa tayong makakalaro. Tuwang-tuwa si Mila. " Sa pagpupumilit'y napapayag din nito ang bata. Huwag daw akong aalis sa kulob namin sabi ni inay sakin. " "Baka kasi magalit ang inay ko at pagalitan ako. hanggang mag salita ang nuno sa kanya. "Halika na Mila. Sa likod ng kanilang tahanan ay may isang punso ." Anyaya nito." Sabay turo sa punso. Bababalik din tayo. "Paano tayo makakapasok diyan? Wala namang lagusan ? Tanong ni mila. Dapat ang ginagawa mo ay nag lalaro lamang. Hangggang sa mawaglit na dito ang mga bilin ng kanyang ina. Ginising na nito si Mila at sabay na silang kumain sa hapag. Duon tayo mag lalaro maraming pwedeng laruin doon. huwag ko daw kakalimutan ang binilin nya. " "Naku! Mamaya kana mag linis. " "Naku mag lilinis pa ako ng bahay. binilin nya kasi iyon sa akin. Maaga kasing aalis ito paara mag punta sa bayan at maghanap buhay muli. Masaya sa amin. Maglaro na tayo sa labasan. "Yumuko ka at ilagay mo ako sa iyong mga palad. ? Halika't bilisan mong kumain. Sabay tayong papasok sa loob at sabay tayong papasok doon. Walang kalungkutan. "Saan tayo pupunta?" "Sa lugar namin. Naglaro sila ng naglaro . Maya-maya'y sumulpot si Berto sa kanyang harapan. Nakangiti ito at nakatingin sa kanya. Nakapasok na sila sa loob isang madilim na daanan at kakaibang amoy ang nalanghap ng bata. "Kamusta ka Mila. Ilang saglit pay nag paalam na ito sa kanya at lumakad na. " Sinundan ni Mila ang nuno. " "Sandali lamang naman iyon.umagang iyon.!" Sambit ng nuno sa kanya. . "Halika Mila sumama ka sa akin." "Naku hindi pwede.

"Tinitignan nila ako Berto. at maliliit na nilalang ang nabungaran ni Mila. Nakaitim na kasuotan ang iba at ang iba naman ay naka pula. Ng biglang marinig ni Mila ang boses ng kanyang ina. Pagabi na nga pala noon at umuwi na ang kanyang ina." Dugtong pa ng isa doon. Akmang lalapit na ang isa na may dalang manipis na animoy sinulid. Tulungan ninyo ako!" Mula sa labas ng punso narinig iyon ng ina ni Mila. "Inay huhuh. Huminto sa pag lapit ang nuno. Lalong umiyak ang bata.! Babalikan nya ako huhuhu!" Tuwang tuwa ang maliliit na nilalang habang ang batang si Mila ay iyak ng iyak." Lumayo ang katabing nuno ng bata Humalo ito sa mga kauri nitong mga nuno.. "Niloko mo ako Berto. Sabay nito ang pag sigaw ng malakas ni Mila. "Gusto ko ng umuwi sa amin. Maya-maya pa'y nawala na ang boses ng ina ni Mila. Lalong natakot ang bata. Natakot si Mila ng tumingin sa kanya ang mga ito. Tatakbo sana ito palayo sa mga ito subalit bigla siyang napaupo.Parang isang kweba na may tumutulong tubig sa itaas na galing sa hamog. Tinignan din siya nito at tumawa ng malakas. tumama kasi ang kanyang paa sa batong nasa paanan niya. "Anak nasan ka!" "Nandidito po ako sa loob ng punso! Tulungan ninyo ako sasaktan nila ako!" Nataranta ang nanay ng batang babae. "Dito ka na lamang habang buhay. Tumawa ng tumawa ang mga nuno." Iyak niya. " Iyak niya "HAHAHA! Hindi kana makakauwi iniwan kana ng ina mo! " "Hindi totoo iyan. Subalit hindi siya nito makikita. . Umiyak na ang bata. Sabi mo kaibigan kita pero hindi mo ako tinutulungan makaligtas dito! huhuhu! Gusto ko ng umuwi sa amin. "Hindi kana makakaalis dito!" Sigaw ng maliit na boses na katabi ni Berto. Mula sa ilalim ay itinali ng nuno ang paa ng bata. Ang sasama ng tingin nila sa akin. Lahat ay kasing laki ni Berto.

Para silang sinaksaktan sa bawat salita na kanilang naririnig. Subalit ang engkantong si Wana ay nag nanais ng kakaibang karanasan. "Hindi ko na po uulitin ina. Simula noon ay ninais na niyang makakita ng tunay na tao. at sumunod sa magulang. Ito pala ang tumulong sa kanya mula sa punso. Isang gabi habang nagpupulong ang pamilya ni Wana kasama siya at mga kapatid niya. kaso nag sasawa na kasi ako dito sa ating kaharian. Ay nasambit nya sa kanyang ama na nais niyang lumabas ng kaharian at makakita ng tao.. sa tabi nito ay si Mang Tino ang kilalang albularyo sa kanilang lugar. Isa kasing sambit ang isinasagawa nito.Isang boses ang narinig ng lahat mula sa itaas ng punso ang nakapg pagimbal sa lahat ng nuno. walang problema. Ang lahat ng engkanto ay mag kakasundo at masayang nag lalaro. Nagising si Mila sa kanlungan ng kanyang ina. ARAL: Huwag sasama sa hindi masyadong kakilala. masaya. Hindi na ako sasama sa hindi ko kakilala. isa ring diwata. Maganda sa kanilang kaharian. "Naku hindi kaba masaya dito sa ating kaharian Wana?: Minsang tanong ng kaibigan nitong si Yumi. Susundin ko na ulit ang bilin ninyo sa akin. Hindi na niya alam ang mga sumunod na pangyayari. Narinig lamang niya iyon sa isang tikbalang na nakakita daw ng tao sa isang kakahuyan noong bata pa lamang siya. Subalit isang daang taon na siyang nabubuhay sa mundo ay wala parin siyang nakikilala ni wala siyang ideya kung ano ang itsura ng tunay na tao. Isa na dito si Wana isang diwata na nais magkaroon ng kaibigang tao." Sagot niya dito na walang kagatol-gatol. Nais niyang lumabas sa kanilang kaharian at makita at makakilala ng mga tao. Hindi niya inaasahan ang pag sagot nito sa kanya ng tinanong niya kung maari ba." Niyakap siya nito at nagpasalamat sa matandang tumulong sa kanila. . Ilang saglit pa'y nawalan ng malay ang bata. At mag mula noon hindi na nag pakita ang maliit na nilalang sa kanya. Lumipat na rin ng bahay sila Mila sa bayan kung saan nakatira ang kanyang lola. Ang kaharian ng mga engkanto na gaya ni Wana ay sa likuran ng mga punong malalaki at walang nakakapasok na kahit anong nilalang na galing sa labas ng kanilang kaharian o kahit anong nilalang na may isip na galing sa gubat. "Masaya. Yumakap siya sa kanyang ina. Pangarap ng Diwata Sa isang kagubatan ay masayang naglalaro ang lambana at iba pang uri ng engkanto na tahimik na nagbabantay sa isang kagubatan. Ito na ang mag babantay sa kanya habang wala ang kanyang ina.

Kaya kong ibigay sa iyo ang daan upang makalabas dito sa ating kaharian at makakilala ng mga tao na pinapangarap mo. Napahinto siya sa paglalakad at tinanong ang matanda kung bakit siya nito tinitignan. Hanggang sa makarating siya sa gulod. subalit sa kanyang utak at isipan ay hindi pa rin iyon naalis. Matagal na pinag-isipan ni Wana ang pagpunta sa bahay ng mangkukulam na nakatira sa gulod. Naglalakad na siya papunta roon ng makadama siya ng panlalamig sa katawan. Subalit hindi niya iyon pinansin. Nakita niya ang munting kubo na nakatayo sa ilalim ng puno at natatakpan iyon ng mga ugat at makakapal na dahon. Naglalakad ang dalagang engkanto isang araw sa isang masukal na daanan upang kumuha ng prutas at pagkain na dadalhin niya sa kanilang tahanan ng isang mangkukulam ang nakasalubong niya at tinitigan siya nito ng matagal. Lumapit siya sa bahay at tangka na niyang katukin iyon ng bigla itong bumukas at nagulat siya sa paglabas ng matanda mula roon. "Kanina pa kita hinihintay dahil alam kong darating ka" Malamig na salita ng mangkukulam sa kanya. Subalit iba ang sinagot nito sa kanya. "Matutulungan kita sa pangarap mo. "Nais kong pumunta sa lupa kung saan nakatira ang mga tao" . Narinig niya noon na mababait daw ang mga tao at hindi nanakit." Ngumiti ang nakakatakot na matanda. Lumabas ang maiitim nitong ngipin at lalong kumulubot ang balat nito sa mukha. "Tungkol po ito sa sinabi ninyo sa akin noong nakaraang magkasalubong tayo. Subalit bakit ganun ang sinabi ng kanyang amang engkanto? Sa mga panahon at araw na lumilipas ay lalong nanabik ang diwata na makalabas sa kanilang kaharian. "Ang tahanan ko ay nasa dulo ng gulod na iyon maari mo akong puntahan para akin kitang matulungan. " Nagulat ang magandang diwata at nagtanong siya sa matanda. "Paano nyo po nalaman iyon?" Tumawa lamang ito at nagsalita. Nabuo ang kanyang desisyon na puntahan iyon."Hindi maari! Hindi mo ba alam na masasama ang mga tao at mapanakit sila sa katulad nating mga engkanto? " Ikinagulat ito ng diwata at hindi na lamang kumibo. Dali dali na lamang umuwi ang diwata sa kanilang tahanan at hindi na kumuha ng pagkain." Isang kisap lamang ay nawala na ito sa kanyang paningin.

Kabilugan iyon ng buwan ng magpunta siya sa ilog."At ano ang magiging kabayaran nito?" Nagulat ang diwata sa sinabing iyon ng matanda. Nagtataka siya sa kakaibang itsura ng bata. Maliit ang tainga nito hindi katulad ng sa kanya. May naglalarong bata sa tabi nito. Yumanig ang paligid at umabot ito sa buong kaharian ng mga engkanto. Sinundan niya ito. Padilim na subalit lakad pa din siya ng lakad. Binigyan siya ng matanda ng isang sambit ng magbubukas ng pinto patungo sa lugar ng mga mortal. Hindi nakakabuti. Kailangan nating isara ang pinto ngayon din. At pinagbabawalan ang pagbukas nito dahil mapanganib na sa mga engkantong naninirahan dito. Sa malaking bato na nakaharang papunta sa malaking talon ay binigkas niya ang sambit na ibinigay sa kanya ng matanda upang buksan ang pintuan na itinuro sa kanya nito. kumatok siya sa pinto at natanaw nya mula sa bintana ang takot na takot na itsura ng bata. Natakot siya ng inambahan siya nitong babatuhin ng hawak nitong parang isang matalim na bagay . "Masama ang pangitaing ito. "May nagbubukas ng pintuan patungo sa mortal. nakita niya ang paligid naglakad lakad siya at may nakita siyang isang tahanan sa tabi ng puno. Namangha ang diwata subalit takot naman iyon sa ibang engkantong nakaramdam niyon. Ngunit nanaig pa rin sa kanya ang kanyang nais. Samantalang ang kanya ay dahon lamang na tuyo na pinag tagpi-tagpi. Nakalabas na si Wana. Sa sobrang pagod at gutom na nararamdaman niya ay nanghina siya at bumagsak sa tabi ng isang puno. Mahabang panahon na rin ang nakakalipas simula ng hindi nabubuksan ang pintuan patungo sa mundo ng imortal. Lalapitan sana niya ang bata ng bigla siya nito sinigawan. Mayroon siyang mahabang buhok na umaabot na sa kanyang tuhod. nanginginig ang kanyang katawan. Isinara nila iyon sambit ang ibang bulong na alam ng mga matatandang engkanto. Kakaiba ang kasuotan na suot nito ." Dali dali nilang pinuntahan ang ilog at nagulat sila ng nakabukas na ang pinto. Tangka niyang lapitan ito subalit ng makita siya nito ay dali-dali itong nagtatakbo at pumasok sa loob ng bahay. Subalit hindi niya maintindihan ang sinasabi nito. Nagising na lamang siya na nakatutok ang mukha ng isang bata at isang matandang . At napapapayag siya nitong ibigay ang gintong suklay na suot suot niya. Na alarma ang mga naninirahan dito subalit ilang sandali pa ay may liwanag na lumabas mula sa liwanag galing sa bato. " wika ng matandang tikbalang sa mga kapwa engkantong nasa loob ng tahanan nito. Sa ilog niya ito gagawin subalit siya lamang ang pwedeng gumamit noon at hindi na siya makakabalik oras na gawin niya iyon. Gutom na gutom na sya subalit walang pagkain siyang nakikita.Dali dali siyang nagtatakbo palayo.

Sa ngayon ako ang katulad na lamang ng isang mortal. Nagsalita ang matanda. Alam niyang bunga iyon ng punong kahoy. Muntik na kaming mapatay ng mga tao. Sa tulong ng matandang tumulong sa kanya. "Hindi maganda ang naging trato ng mga tao sa katulad nating engkanto. Nginitian siya nito. Dumating na ang panahon para makabalik siya sa kanyang mundo. Binigyan siya ng bata ng isang bagay. Nagulat siya ng magsalita ito ng katulad ng kanilang lengwahe. inamoy niya ito at dahan dahan niyang kinagat. Takot na takot ang diwata. Pinagbabato ng tao ang bahay na pinagtataguan nito. "Isa din akong diwata kami ng apo ko ay nakatira sa kaharian na pinaggalingan mo din. Umiiyak ang diwata. Isang grupo ng mga tao ang nakakita sa kanya at tinatangka siyang hulihin papalapit ito sa kanila. Lumungkot ang mukha ng matanda at humarap ito sa kanya.. Mabuti na lamang at may natitira pa akong kapangyarihan noon . Palapit na iyon sa kanila ng bigkasin ni Wana ang sambit na tanda niya. Nakakaramdam na siya ng panghihina. " Nakaramdam ng pagsisi si Wana hindi na sana niya ninais ang ganito. Humina ng humina ang aking katawan simula ng umalis ako sa kaharian. Lumipas pa ng lumipas ang panahon." Kinuwento ng diwata kung paano siya napunta sa mundo ng mga mortal at kung bakit siya nagpunta dito. Nauunawaan niya ang matanda. Nawala na ang ingay sa labas.Kahit nanghihina ay dali dali siyang bumangon at nagtatakbo siya paloob sa bahay ng matanda. Ayaw na niyang magtagal pa dito.. natakot ang diwata.. Dumating ang matanda at yumakap siya sa lola. Gusto na niyang umuwi kung saan siya talaga nakatira. Nag-punta sila sa ilog na pinanggalingan niya ng siya ay lumabas. At kayong dalawa na lamang ang may kakayahan upang makapasok sa pintuan. Matahimik siya ng bigla siyang kalabitin ng matandang babae. Nakangiti ang dalawa sa kanya. malapit ng magsara ang pintuan. " Lumungkot din ang mukha ni Wana. Ayaw na niya sa mundo ng mga mortal . Subalit ninanais ko pa rin na masilayan ang kaharian na aking pinanggalingan.' . Sinubukan sila nitong saktan sa pamamagitan ng pagbabato ng mga matitigas na bahay. ngunit hindi iyon naging mabuti sa kanilang pag-alis. Nasalabas ng bahay si Wana ng bigla na lamang may bumato sa kanyang ulo dahilan upang bumagsak ito. Sa kamalasan ay tinamaan ang matandang diwata bumagsak ito at umiiyak na nag salita.babae sa kanya. Nais na niyang bumalik sa kanilang kaharian. Subalit gaya ng nauna hindi rin niya ito naintindihan. Nasa lugar pa rin ng mortal ang diwatang si Wana.Subalit umalis ako doon upang sundan ang aking yumaong anak dito. "Umalis na kayo at isama mo na ang apo ko. Nakita niya ang isang lalaki na papalapit sa kanya may hawak itong matalim na bagay at patutuk sa kanya. Kinain niya iyon at naubos niya ang binigay pa ng matanda sa kanya. "Anong pangalan mo diwata?" Tanong nito "Wana po. Animoy nakikipagkaibigan sa estrangherong hindi nila kakilala. Nakangiti ito at nagsalita. Nawala na rin ang lalaking nais siyang saktan..

kaya wala itong kaibigang halaman na pumupuri sa kanya. Ang Mayabang na Rosas Sa isang malaking hardin ay may mga nag gagandahang halaman at mga bulaklak. ng kumapal ang kanyang mga dahon at nag karoon siya ng mga bulaklak ay nag bago na ang ugali nito at naging mapag mataas na sa ibang kapwa nya bulaklak. . Dali-dali niyang kinarga ang bata at patakbong tumalon sa pasara ng lagusan. "Inggit lang kayo dahil ako ang pinakamaganda sa inyo. hindi ko na po uulitin. Lalo na si Gumamela at ang kapwa bulaklak nito na si Kampupot. Sila Rosas ay matagal ng Nakatanim sa hardin na kasbayan nyang itinanim sina Kapupot at Gumamela. "Kung hindi ka lang namin kauring bulaklak baka pinakain ko na ang mga dahon mo sa kaibigan naming uod!" Maasim naman na singit ni kampupot.Umiiyak ang bata at ang diwatang si Wana. Sinalubong siya nito at niyakap. Masayang binigyan ito ng halaman. " Simula noon ay hindi na pumasok sa isipan niya na ang mundo na mananakit at sisira sa kanya. Lalo pa't naging pansinin siya ng kanilang tagapag alaga dahil sa kanyang mapupungay na bulaklak. Lumapit ito kay Gumamela para sumipsip ng nectar sa bulak-lak nito. Umiiyak siya at malungkot na nagsalita. Hmp!" Pag mamataas pa ni Rosas sa kanila. "Ang ganda ko talaga lalo na kapag ako ay nababasa ng tubig. Nakabalik na nga siya at ligtas na. Sa lagusan ay nakita niya ang kanyang pamilya at kaibigan kasama ang mga iba pang-engkanto. Hindi na lamang kumikibo ang ibang mga halaman na naroroon dahil alam nilang mayabang talaga si Rosas. Minsan isang Paru-paro ang lilipad lipad sa hardin na iyon. Noon una ay hindi naman sya ganon kaarte at kayabang. Nabibiliang dito si Rosas na Ubod ng yabang. " Misang sambit ni Rosas isang umaga matapos silang diligan ng kanilang taga pag alaga. Ayaw niyang iwanan ang matanda subalit. "Patawad po ama hindi ko kayo sinunod. dahil sa kanyang kagandahan at aking kayabangan ay marami ang sa kanya ay naiinis. "Ang yabang mo talaga!" Paangil naman na sagot ni Gumamela. kailangan niyang maisalba ang buhay niya at ng bata. Huli na lamang niyang narinig ang umiiyak na nasasaktang matanda.

"Sige lang Paru0-paro sumipsip ka lang para sa iyong pag kain. Sabay talikod sa mga ito. Nag-salita ito at tinitigan sya nito. at maliliit na talulot ang bumungad sa kanya. Tuwing hapon ay binibisita sila ng kanilang tagapag-alaga upang alisan ng mga natutuyong dahon sa kanila. Sumunod naman ay nilapitan nito si Kampupot na Masayang pinag mamasdan ang lilipad lipad na Paru-paro. Ilalagay nila ako dyan para hindi ako masira. Laging si Kampupot at Rosas lamang ang tinatanuran nito at hinahalikan sa mga bulaklak. Dahil sa pag ka pahiya ng Rosas ay hindi na lamang ito kumibo at tinignan ng matalim ang kanyang kauring halaman.Ang swerte ko talaga. Subalit ng hapong iyon ay nag-taka ang mga halaman ng hindi dumating ang kanilang tagapag alaga. Alam ko yan isa iyang malaking lalagyan para sa akin." Nakangiting wika ni Gumamela. "Ang arte mo! Hindi mag tatagal ay malalagas ang mga dahon at bulaklak mo. Nuon lang sila nakaamoy ng ganuong halimuyak na hindi nakakasawang amoy katulad ng kay Rosas na lagi nyang ibinibida. "Ih! Huwag mo nga akong lapitan! At wag kang lalapit sa mga bulaklak ko! Baka masira ang mga talulot nito at pumanget pa ako! Subukan mo lamang at hahampasin kita ng aking mga tinik!" Ang pagsigaw ng Rosas ay hinid kina tuwa ng Paro-paro. Hindi nya alam kung saan nanggagaling ang kakaibang halimuyak na hindi naman sa kanya nag mula. Matapos ay huli nitong pinuntahan ang Rosas. "Hmm. Pinag taasan na lamang ito ng sanga at dahon ng iba pag naroroon sabay talikod sa kanya. haha!" Sabay tawang may halong pangi-inggit sa mga halamang naroon. At nagulat sila ng may mga lalaking nag punta roon na may dalang malaking paso na nakasupot ng kulay brown na plastic. Habang sa paligid niya ay nag bubulungan at nag tatawanan ang mga halamang naroroon. Sinundan ni rosas ang amoy kung saan nanggagaling iyon. Takang taka ang mga halaman kung bakit mayroong nagpasok sa kanilang hardin noon. Mauubos lahat hanggang sa alisin kna ng tagapag alaga mo dito. Dahil sa walang amoy si gumamela ay hindi na ito nilalapitang masyado ng kanilang tagapagalaga. Iyon pala ang tinatakpan ng kulay brown na plastic na nasa malaking paso kahapon ng dalhin ng mga tao iyon sa . Maging ang halamang Rosas ay nagtaka sa amoy na iyon. Uminom din ito ng Nectar sa iba pang halamang may bulaklak na nandoon sa hardin na iyon. Hmp!" Napahiyang iniwan ng Paru-paro ang mayabang na Rosas. At nagulat siya ng makita nya ang bagong halaman na naroroon na may puting puting bulalak. Ng dadapo na ito sa kanyang Tangkay ay biglang sumigaw ang Rosas. Kinabukasan nagising sa pag kakahimbing ang mga nakatanim na halaman sa harding iyon dahil sa pag ka bangong halimuyak na kanilang naamoy. Napaisip tuloy si Rosas at nag-salita. Araw araw ay nililinis ang kanilang paligid at sinisinghap singhap nito ang kanilang mga amoy.

lagas ang dahon.. Subalit hindi ito pinansin ng Rosas hindi sya nakiipon sa mga halamang naruruon upang hindi masira. ako si Sampaguitta ang bago ninyong kasama sa hardin na ito. Pinatawad naman siya ng mga ito at Naging magkaibigan silang lahat sa harding iyon. Nagising na ang misteryosong halaman na kanina pa nila pinag mamasdan at inaamuy amoy. Hindi naman ito napahiya at niyakap ng malalalaking halaman. . "Hayaan mo na Rosas andito lang kami mga kaibigan mo. Wala na ang kanyang magagandang dahon at bulak-lak. Akala ng halamang bulaklak ay lalaitin sya nito subalit nag kamali sya ng yakapin ito ng dalawa at sabay na nagsabi. Nagtuloy ang ulan at malaks na hangin ang nag iipon ipon na halaman ay hindi nasisira habang ang Rosas ay nag iisa at unti-unting nalalagas ang mga talulot nito at dahon. Hindi naka imik ang Rosas ." Singit ni Gumamela dito. Nilapitan ito nila Gumamela at Sampaguitta. Iyak na ito ng iyak. Bababla na may parating na bagyo oras na hindi ito huminto ay maaring masira ang ang ibang halaman kasama na si Rosas. Ngumiti na lamang ito at Tumalikod na. Hanggang sa hindi na nito nakayanan at humingi na ito ng tulong sa ibang halaman. Mabait naman itong nakipag usap sa ibang halaman na naroroon at madaling nakipag kaibigan. Nakangiting nag salita ang halaman sa kanila at bumati. "Hayaan mo na siya Sampaguitta ganyan talaga iyan. Nalungkot naman ang iba para sa kanya.nakita nyang nakatingin sa kanya ang ibang halaman na naroroon na nakangiti sa kanyang may halong insulto. Habang ang rosas naman ay naka simangot at naktingin lamang. Kinabukasan ay huminto na ang bagyo at nakit nilang si Rosas ay lagas. Ayaw niya ang natataasan ng iba.hardin." Masayang bumungad dito ang dalawang halamang bulaklak na sina Gumamela at Kampupot. "Magandang umaga sa inyo mga kapwa ko halama. Nilapitan naman ito ng Sampaguita ngunit tumanggi lamang wala ng nagawa ito kundi hayaan na lamang. Binati ni Sampaguitta si Rosas ngunit hindi sya nito kinibo at tinalikuran na lang. " Naiyak ang rosas at nanghingi ito ng tawad sa mga halamang pinag mataasan niya. Wag kang mag alalay babalik din ang mga nasira mong bulaklak. Nakipag kamustahan ito at nakipag batiaan sa sa bagong halaman. Malakas ang hangin ng gabing iyon. Iyak ito ng iyak.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful