Si Mimi At ang Tatlong Bilog

Labing dalawang taong gulang na ang batang si Mimi at nasa ika-Limang baitang na siya sa kanyang pag-aaral. Siya ang pinaka mahusay sa kanilang klase. Bata pa lamang kasi siya ay tinuturuan na siya ng kanyang mga magulang para mag-basa, sumulat at bumilang. Kaya naman naging mahusay na siya sa kaniyang unang pag-pasok sa paaralan. Ipinagmamalaki siya ng kanyang magulang kahit kanino. "Ang anak ko ang pinaka mahusay sa kanilang klase." Pag-mamalaki ng kanyang ama sa kasamahan nito sa bukid. Kahit mahirap ang buhay ng batang si Mimi ay nagtatiyaga siya sa kanyang eskwela. Araw-araw niyang tinatawid ang dalawang ilog sa kanilang lugar upang siya ay makapasok lamang sa kanyang paaralan. Kahit ganoon man ay pinipilit parin niyang mag-sumikap upang marating niya ang nais niyang kurso pag tapak niya sa kolehiyo. Marami siyang kaibigan, mabait kasi si Mimi. Magalang sa matatanda at masunurin sa mga utos nito.At sa mura niyang edad ay alam na niya ang dapat niyang gawin sa arawaraw. Katulong siya ng kanyang ina sa sa pag-hahatid ng pag-kain ng kanyang ama sa bukid, sa tuwing wala siyang klase. Tumutulong din siya sa gawaing bahay at pagluluto tuwing siya ay libre. Ngunit ng araw na iyon ay mag isa lamang siyang mag hahatid ng lutong pag-kain sa kanyang ama. Naglalaba kasi ang kanyang ina ng araw na iyon. Linggo ng tanghali ang araw na iyon, may dalang basket si Mimi upang dalhin sa kanyang ama sa bukid. Masaya siyang nag-lalakad sa pilapil ng bukid at paawit-awit pa, ng bigla siyang matapilok at mawalan ng balanse. Nalag-lag sa bukid ang bata. Naputikan ang kanyang mga kamay at paa, subalit hindi iyon ang kanyang ikinagulat ng sandaling iyon. May nakita kasi siyang tatlong bilog sa kanyang pinag bag-sakan. Hindi niya alam kung anung uri ng bagay ang mga iyon. Kulay pula , asul at puti ang mga kulay nito. "Itlog ba ang mga ito? " Pag tatanong niya sa sarili. "Hindi naman siguro malaki ito sa normal na itlog at iba ang kulay nitong dalawa." Inilapit pa ng bata ang isang bilog na bagay sa kanyang tainga. Para pinakikinggan nito kung anu man ang nasa loob ng bagay na iyon. Inalog alog pa at sinuring mabuti. "Naku! Baka magalit na si itay ang mga pag-kain niya . " Naalalang bigla ni Mimi. Dali-dali siyang tumayo at inilapag ang mga itlog sa loob ng kanyang basket. "Ama! Nandito na po ako. Andito na po ang inyong tang-halian. " Masaya nyang bungad sa ama habang tintawag niya ito mula sa bukid. "Anong nang-yari sa iyo anak?" May halong pag-tataka niya sa anak.

"Naglaro kaba sa putikan?" "Naku! Hindi po, nalag-lag po ako sa bukid." Natatawang sabi ni Mimi. Dahil sa pagkukwento ng bata sa kanyang ama, nalimutan niya ang mga itlog na napulot niya sa putikan ng siya ay mahulog dito. Pauwi na siya at pabalik na sa kanilang tahanan ng ma-alala ulit niya ang mga bagay na napulot niya. Napag pasyahan niyang huminto muna at umupo sa ilalim ng punong mangga na nadaanan niya. Tahimik siya umupo at kinuha ang isang bilog sa kanyang bitbit na basket. "Ano kaya ito?" Muli niyang tanong sa kanyang sarili. Habang pinag mamasdan ay naisip niyang ilagay sa kanyang harapan ang dalawa pang nasa kanyang lalagyan. Humiga siya sa damuhan at humarap sa kanyang nasa harapan. Hanggang sa makatulog siya sa kanyang posisyon. Pahapon na ng siya ay magising, pag mulat niya ay nasa harapan pa rin niya ang tatlong bagay sa kanyang harapan. "Hinahanap na ako ng ina sigurado." Pag-aalala niyang sambit. Iiwanan sana niya ang makukulay na bilog na natagpuan niya kanina. Subalit naisip niyang kunin na lamang ito at gawing palamuti sa kanyang silid. Nadatnan niyang nananahi ng sirang bao ang kanyang ina sa harap ng pintuan. Agad siyang nag mano at pumasok sa kanyang silid. Kasama niyang inakyat ang tatlong bilog at inilagay iyon sa lamesita nasa tabi ng kanyang higaang kawayan. Matapos niyon ay bumaba n siya at nagluto ng kanilang hapunan, pag-dating ng kanyang ama ay sabay sabay silang nagsalo-salo sa hapag. Matapos non ay nag-linis siya ng kanyang katawan at pumanhik na muli sa kanyang silid. Nag-basa ng aklat at nag-aral sa kanyang mga aralin. Nananalagin na siya para sa kanyang pag-tulog ng mapansin niyang muli ang tatlong bagay na napulot sa bukiran. Pinagmasdan niyang muli ang bagay na iyon. Inilagay sa kanyang mga kamay at ipinatong ang isa sa kanyang sikmura. Hanggang sa mahimbing na siya. Kalagitnaan iyon ng tulog ng bata ng magising siya. Nakarinig kasi siya ng hindi kilalang ingay. Para iyong isang pagaspas ng malaking ibon sa tabi ng kanyang silid. Dudungaw sana siya sa binatana ng mapansin niyang may-kakaiba sa mga bagay na nakuha niya sa bukid. May liwanag kasi na nang-gagaling sa paligid nito. Animo’y parang mabibiyak. Lalong lumakas ang ugong sa labas ng kanyang silid, kasunod nito ang isang huni na parang pito sa pandinig niya ng malaking ibon. Napaupo siya sa isang sulok ng kanyang kwarto ng makitta niya na isang dambuhalang ibon ang sumungaw sa kanyang bintana.

"Inay! Itay!" Sigaw ni Mimi na may halong takot at kaba. Subalit parang hindi siya naririnig ng mga ito. Napansin ni Mimi na nakatuon ang pansin ng malaking ibon sa mga bagay na nasa kanyang higaan. Umiilaw ang mga ito na parang may lalabas mula sa loob ng tatlong bagay na iyon. Humuhuni pa rin ang ibon. Lakas loob na lumapit ang bata sa kanyang higaan dahan-dahang hinawakan ang umiilaw na bagay. Para namang nagalit ang malaking ibon at sumigaw ito ng malakas. Napaatras si Mimi, subalit muli siyang sumulong sa pag-lakad. Hinawakan niya ang mga ito at kinuha ng dahan-dahan. Ganoon din ang ginawa niyang pag-lakad papunta sa ibon. Marahan niyang inaabot ang bagay na pinagtutuunan ng pansin ng malaking ibong nakatoon ito sa hawak niya. Para namang nakaintindi ang ibon. Mula sa kanyang mga tuka ay binit-bit ng ibon. Mula sa kanyang silid ay marahang lumabas ng bahay ang batang si Mimi naroroon kasi ang bata .Muli pa'y nakita ni Mimi ang napakalaking ibon na maaring sumakop sa kanilang munting tahanan. Tatlong maliliit na huni ang narinig ng bata. Mula sa tatlong bagay pala na napulot niya ay may mga munting ibon na magmumula sa loob nito mabuti na lamag at hindi niya naisipang pag-laruan ang mga iyon. Sa kanyang kinalalagayan ay muling humarap sa kanya ang malaking nilalang at humuni ito ng marahan paharap sa kanya. Natuwa ang bata, ilang saglit pa'y muling kumampay ang pak-pak nito at marahang inisakay ang tatlong maliliit pang ibon sa likuran nito. Umangat na ito sa lupa marahangmarahan. Para namang nag papasalamat ang malaking ibon sa kanya. Nginitian niya ito hanggang sa lumipad ito palayo ng palayo. Naging maganda ang kinabukasan ni Mimi ng sumunod na araw, hindi maalis sa isipan niya ang mga pangyayari sa kanya ng nagdaang gabi. Umaasa siya na makikita pa niyang muli ang mga nilalang na hindi nawala sa isipan niya..

Ang Inahing Manok
Sa silong ng isang puno ay mayroong isang inahing manok na nagli-limlim sa 5 itlog. Masayang-masaya ang inahing manok dahil malapit na ang pag-sapit ng pag-pisa ng kanyang mga itlog. Ilang araw na lang ang kanyang hihintayin ay makikita na niya ang kanyang mga sisiw. Maging ang mga katabi niyang hayop na naninirahan din sa malaking punong iyon ay tuwang tuwa para sa kanya. "Sa saglit na araw na lamang ay makikita mo na ang iyong mga sisiw manok." Masayang pa-alala ng katabi niyang bibi na nag aalaga ng sampung kiti. Ito na rin ang kanyang naging kaibigan simula ng siya ay mapunta sa ilalim ng punong iyon. Ito rin ang naging katulong niya sa pag babantay sa kanyang mga itlog tuwing siya ay naghahanap ng makakain. "Naku bibi napaka-saya ko sa aking mga itlog sana ay malulusog silang sisiw at walang karamdaman sa kanilang mga katawan. "

Tahimik naman niyang dinatnan ang ibang mga nakatira doon. Lulukuban na sana ng inahing manok ang kanyang mga itlog ng makita niyang nasa likuran pala niya ang malaking ahas at nakangiting nakalabas ang matatalim na ngipin nito. Dali dali siyang bumalik sa kanyang pugad upang tignan ang mga naiwan niyang mga itlog.Habang ang isa naman ay gumulong patungo sa labas . agad itong bumaba sa puno at patalon ng inabot ang itlog sa pag kalag-lag sa ilog. Hin di naman hinayaang makalapit ng inahin ang ahas. Nag mamadali namang bumaba ang ibang naroroon. Nakaramdam ng kaba ang inahing manok. Natakot ang manok at nag-puputak ito. Subalit walang umabot ng makita nilang nahulog na ang itlog papunta sa ilog. Para namang nawalan ng pag-asa ang inahing manok sa pang-yayari iyong . Sumilip ang manok kasama ng ibang hayop na naroroon sa ilog. Takot na takot ang lahat. Ang manok nama'y kinuha agad ang kanyang itlog sa nag magandang loob na . Nalungkot ang lahat para sa manok. sabay nilang pinag tulungan ang ahas na nais kainin ang itlog ng inahing manok. Nataranta ang ibang hayop para sa itlog. nakita niyang natutulog ang bibi kasama ang kanyang mga kiti na nakapalibot sa inahing bibi. Nabasa ito ng tubig. Nasaktan naman ang ahas. Agad nilukuban ng inahing bibi ang mga kiti niyang takot na takot din sa malaking ahas. Alam nilang wala silang laban sa malaking ahas na naroroon. Bumuhos ang malakas na ulan. Masaya sila sa ginawang pag-tulong ng matsing sa manok. dahilan upang mag wala ito doon. Lumabas na ang ahas subalit nataob ang pugad. Nandoon pala sa puno ang matsing na nag mamasid . Nagising ang hayop na naroroon na mga tahimik na nag papahinga. Maging ang bibi ay natakot din. Hindi naman sinsadya nitong mataamaan ang pugad ng manok. nag isip ng maigi nag manok. Para namang nabuhayan ang manok ng makita niyang nakasala-lak pa pala ang itlog niya sa mga ugat ng kahoy na naroroon. Mga maliliit lamang na uri ang mga hayop na kasama ng inahing manok. sa halip ay hinampas niya ito ng papak sabay ng pag kahig. na binabantayan naman ng bibi ng mga sandaling iyon. Pumasok siya sa kanyang pugad.Tuwang-tuwa namang sagot ng inahing manok. Isang araw habang nag lalakad ang inahing manok sa bukid ay nakita niya na may isang ahas na papunta sa malaking puno na tinitirhan niya kasama ang ibang mga hayop na nandoon. sa takot ng manok ay nag mamadali itong lumabas ng pugad at hinabol ang gumugulong na itlog. Kumalat ang mga ito sa kulob ng kanilang tahanan. Oras na hindi iyon huminto ay malalag-lag an g itlog sa ilog at hindi na makukuha pa ng inahing manok . Nakahinga ng maluwag ang lahat. Nakasalalak ito doon at malapit ng malaglag. Naalarma ang lahat. Habang nag i-isip itoy biglang nag sungit ang panahon. Alam niya kasi na kaaway ng lahat ang ahas na iyon. Gumulong ang mga itlog ng manok. Maging ang bibi ay tumulong din. Natatakot siya para sa kanyang mga itlog. nag labasan din ang ibang hayop na tutulong sa manok upang masagip ang itlog nito. Marami na kasing tinakot na mga hayop ang ahas. Hindi alam ng manok ang kanyang gagawin. Lalong natakot ang inahing manok habang ang ahas naman na kanina pa lumiligid sa kanila ay lumapit pa sa pugad ng inahin.

sunod sunod naman na ang pag pisa ng mga itlog. Naipaayos niya ang pamanang kalesa ng kanyang ama. Subalit may isa lamang na hindi kaayon ayon sa kanyang gawain. bata pa lamang siya ay ito na ang pinag kakaabalahan niya. kung saan din niya nilalagay si Ameng. Mahirap daw kasi ang buhay at kailangang pag-ipunan muna at mag handa sa pag-aasawa. Ngayon ay pinag pahinga na niya ito at nakalagay na lamang sa isang kubo . Ngunit sa tagal ng panahon ay nasira na rin ito. Masayang nag hiyawan ang mga hayop. Nakabili na rin siya ng isa pang kabayo. Sa edad na dalawamput pito ay binata pa rin si Karding. Ito kasi ang nag iisang pamana nito para sa batang kutsero noon. Masipag siya. Sa tagal ng kutsero ni karding ay alam na niya ang lahat ng mga bagay na maari niyang gawin upang mag karoon ng madaming pasahero. Sa tagal na niyang Kutsero ay madami nadin ang kanyang karanasan. Ang pangalan nito ay si Noning. Tinulungan naman ng inahing manok ang kanyang itlog sa pag-pisa nito.. Maaga siyang gumising .kapwa niya hayop. Kwentong Kutsero ni Karding Alam nyo ba kung bakit nilalagayn ng tapalodo ang mga mata ng kabayo? Para diretso ang tingin? Tama at para hindi siya magagambala ng mga kasabay niya na nsa tagiliran niya. Gaya ng hiling ng inahin para dito. Maasikaso at magalang. Masayang nilukuban ng manok ang kanyang mga bagong pisang sisiw at nag-pasalamat sa lahat ng mga naroroon. Masaya namang dinala ng matsing ang itlog sa pugad ng manok. Matanda na rin kasi ang katuwang niya sa kanyang hanapbuhay. Lumabas na ang unang sisiw. Gayunman ay ayos lang sa kanya. Kaya't ng kumita siya ng malaki ay pinaayos niya at pinakumpuni ang nasirang kalesa. ang kanyang bagong kabayo. Wala kasi siya matipuhan sa kanilang lugar. "Maraming salamat kaibigang matsing sa ginawa mong pag-tulong sa aking itlog. Ang sampung taon na niyang katuwang na ibinigay naman ng kanyang ina. Iyon nga lang ay may mga bagay na hindi kanais nais niyang gawain. Ng maipo'y masayang pinag masdan ng manok ang knayang mga itlog." Walang humpay na pasasalamat nito sa matsing. Dito rin siya kumikita dahil ito ang itinuro sa kanya ng kanyang ama noong nabubuhay pa ito. Inabangan nila kung ano ang mga susunod pang manyayari. Limang malulusog na sisiw ang lumabas sa itlog. Tumulong na rin ito upang ipunin ang itlog na gumulong kanina sa iba pang bahagi ng kanilang pugad. Isang maliit na tuka naman ang sumilay sa itlog. Kahit hindi naman maari ay kanyang ginagawa. Maaga pa lamang kasi ay handa na siya upang mag hanapbuhay. Napatingin ang lahat dito. Isang Kutsero si Karding. Isa na dito ang pagiging mabait sa mga tao. mabait at magalang sa mga nagiging pasahero ng kanyang kalesa. Isang turistang dayuhan ang nais sumakay sa kanyang karwahe ng araw na iyon. Nagulat naman ito ng dahan-dahang napipisa ang itlog.

nag simula ho akong maging kutsero ng yumao ang aking ama." Sambit naman ng lalaki. habang nililingon niya ito mula sa kanyang likuran. "Nais kong dalhin mo ako sa magagandang pasyalan dito sa inyong lugar. Tuwang-tuwa naman ang pobreng kutsero sa kanyang ginagawang kwento na ibinabahagi niya sa kanyang pasahero. "Maari bang makisakay sa iyong kutsero iho?" Wika ng matandang babae. Sa itsura pa lamang nito ay malalaman ng hindi ito taga roon mula sa kanilang bayan. Propesyonal ito sa kanyang paningin. Maingat ang knayang ginawang paghatak sa lubid na kumokontrol sa babae.upang maaga din siyang makahapon sa kanyang tahanan at maagang makapagpahinga. at maganda ang tindig. Kahit walang katotohanan at kahit mali ay . "Saan ho ba tayo?" Tanong niya sa babae. dahil isa ito sa asal na hindi na nabago simula ng siya ay naging kutsero. " Ano ito? Mali ang kwento ni Karding? Hindi naman na ito kataka taka. Makinis ang kutis nito. Marami ang nakakakilala sa kanya dahil sa kanyang mga gawa gawang kwento at walang katotohanan. Inaalayan niya itong makasakay mula sa kalesa. Tuwang tuwa lamang ang kagalang galang na ale mula sa kanyang likuran habang palingon. May edad man ay hindi naman halata sa kanyang dating.lingon siya rito. "Marami hong magagandang lugar dito sa aming nayon" Nakangiti niyang panimula sa Ale. "Sige ho" magalang niyang sagot sa pasahero. " "Naku wala hong problema. Ngumiti naman ito sa kanya. maganda ang kasuotan. Bago lamang ako dito at nais kong maiba ang aking paningin. Oras na sambitin ninyo ang aking ngalan ay agad ho akong makikilala" Dugtong pa niya. "Ang ama ko ho ay dating kapitan sa pook na ito. At ilang saglit pa'y lumalakad na sila. "Kilalang kilala ho ako rito.

Ang suot na sapatos nito ay butas sa ilalim at ang sumbrero nito at nangingitim sa kadumihan. mabuti na lamang at naabutan pa niya itoat madali niya naiiwas sa aksidente. May maganda rin palang dulot ang pagiging malikot ng kanyang mga mata sa kanyang kapaigiran. Mabuti man o masama. Papunta sa hindi alam kung saan. Isang matandang ermetanyo ang naglalakad ng araw na iyon . Dahil sa kanyang gawain ay maraming kutsero ang sa kanya'y nagagalit. Kinabahan siya sa maaring mangyari sa bata Nasagip niya ito mula sa kapahamakan. Pahapon na ng siya ay bumalik sa kanyang tahanan. iyon nga lang at hindi pa rin nagbago sa kanyang dating gawain. Maging siya ay masaya din . tuwang tuwa ang mga tao sa kanyang paligid. Nakasuot ang matanda ng sira sira at maduming kasuotan. Lumaki ang kanyang mga tainga sa kanyang mga narinig. " Paalala sa kanya ni Mang Kanor minsang nagkasalubong sila nito sa daan habang siya ay pauwi sa knayang tahanan. at madala ko kayo sa inyong paroroonan. Pinagmamasdan niya ito sa malayo dahil nakita niyang papalapit ito sa kangyang pinupwestuhan. Subalit tinataasan na lamang niya ito ng kanyang balikat. Kahit papano kasi ay naging bayani siya sa simpleng paraan lamang. Hindi niya inaasahang isang kotseng puti ang rumaragasang sasagi sa bata. Imbentong istorya naman ang kanyang ibinahagi sa mga pasaherong sumasakay sa kanya. Sinwerte naman siya sa kanyang pasada ng araw na iyon . Nang matapos niya itong igala ay tuwang tuwa siya ng bayaran siya ng tatlong daang piso nito. Marami ang naging kita niya sa araw na iyon.diretso pa rin siya sa kanyang istorya. " Subalit tinignan lamang siya nito mula ulo hanggang paa. "Naku karding huwag kang maging imbento sa iyong mga pasahero at baka sa huli'y pag sisihan mo iyan. Ayon sa mga matatanda lahat ng bagay daw na ginagawa ay may katapat na bagay. Aksidente naman itong madadaanan ni Karding. Bihira lamang ang mag-abot sa kanila ng ganitong halaga. Minsan habang siya ay nasa karinderya na paborito niyang pag kainan ay isang batang babae ang nakita niyang patawid sa malaking kalsada nila. Sa anyong iyon ng matanda ay nahabag ang matagal ng kutsero. Sa itsura nito ay nasa sampung taong gulang pa lamang ito. msarap ito sa pakiramdam at maginhawa ang tingin niya sa kanyang mga kapaligiran. "Sakay na ho kayo tatang. Animo'y sinusuri ang kanyang itsura. . Matutulog na lamang siya ay iniisip pa rin niya ang kanyang susunod na kwentong kutsero na ibabahagi niya sa kanyang magiging pasahero sa darating pang mga araw.

may buhok sa likuran ng ulo. Lumapit naman ito sa kanya. Natulala siya at hindi makagalaw sa kanyang kinatatayuan. "Ano ito? Anong nangyari sa katawan ko? Bakit ako naging kabayo? Huhuuh" Tanong niya sa kanyang isipan. at mga kuko nito. Tinawag niya ang kanyang alaga. Iinom siya sa ilog ng makita niya ang kanyang sarili. hindi niya anyo ang nasa kanyang harapan." Pag mamagandang loob niya dito. mula sa repleksyon ng tubig. tahimik na kumakain ang kanyang kabayo. "Hiyyaaaaa" Sigaw nito. Nandoon pa rin ang kanyang kabayo. Nakaramdam siya ng kagat ng lamok ng siya ay bumangon. Naging kabayo si Karding. Kailangan na niyang umuwi. Maganda ito para kay Karding ay makakatulong narin sa kanya sa wakas. Tatayo sana siya ng mapansin niyang mabalahibo ang kanyang kamay. Tama isa nga itong kabayo. Nakita sila nito. Ano kayang ginagawa ng mga kabayong ito dito? Hindi bat kay Karding na mapang-imbento ang isang hayop na ito? " Parang nanliit si Karding sa kanyang narinig. Animoy nakasuot siya ng makapal na sapatos ang kulay kayumanggi niyang mabalahibong kamay ay nakalapat sa lupa. Nagulat siya ng mapansin niyang maging ang kanyang mga paa ay katulad din ng kanyang mga kamay. "Whoaa. Hindi . Umiiyak na siya. Masakit ang ulo ng magising si Karding. Subalit walang lumalabas ng letra sa kanyang mga bibig. Nakaramdam ng uhaw ang binata. At tinig ng isang lalaki. Napaatras siya at muling bumalik sa harapan ng tubig. Tumayo na nakalapat ang parehas niyang mga paa sa lupa. Kinuha ng lalaki ang lubid hinatak nito ang Alaga ni Karding na kabayo. Hindi niya kilala ang lalaki at hindi rin niya ito mukha. Tanging huni lamang ng isang hayop ang lumalabas sa kanyang bibig. Hindi siya maaring magkamali. Mahaba ang mukha. Inikot niya ang kanyang mga mata. "Salamat naman at nandoon pa rin ang kanyang kabayo at ang karwahe nito. Huling nakita na lamang niya ay ang pag layo ng matanda. Isang Kabayo. Bumulong ito sa hangin at maya maya pa'y nanghina na lamang ang kutsero at bumagsak sa lupa. Nandoon pa rin siya sa lugar kung saan siya iniwan ng matandang nais niyang pag magandahan ng loob. Wala ang kanyang limang mga daliri. Mabalahibo ang kanyang katawan. Palakad na ang dalawang hayop ng may narining si Karding na pulotong ng isa pang kabayo. Mula sa kanyang mga kamay nagulat siya ng makita niyang iba na ito. hindi niya alam ang kanyang gagawin. Dahan dahan niyang sinalata ang kanyang katawan. Madali siyang tumayo. dadalhin ko ho kayo sa inyong tirahan."Ah. Lumalalim na ang gabi. Patakbo pa ang ginawa nito sabay hinto ng malapit na sa kanya ang hayop. Subalit hindi niya inaasahan ang sumunod na sambit ng ermitanyo.

nanghinayang lamang siya sa kanyang alaga. Binigyan sila Karding ng pagkain. baka . Tulad mo noong ako ay inaalagaan mo dati. Si Ameng pala ang nag salita. Tubig at silungan. kalabaw at ibang hayop lamang ang tangi niyang mga kasama. Lahat ng ginawa niyang pag-iimbento at pagsisinungaling sa mga tao. " Napaisip si Karding. masaya niyang iminulat ang kanyang mga mata. Hindi niya inaakala na may mga taong nagagalit din pala sa kanyang gawain. Sinusundan niya ang mga kabayong nasa kanyang harapan. Tinitignan lamang siya ng ng ibang hayop na naroroon at tahimik na kumakain. Nakaramdam siya ng panghihina sa sarili. habang nasa likuran naman niya si Ameng. Sa laki kasi ng lugar na kanilang pinuntahan kay daming hayop din ang naninirahan doon. Hindi niya ninais na maaaring mag kaganon ang mangyayari sa kanyang pagkatao. Umiiyak si Karding habang nag lalakad papunta sa Farm na pagpapastulan sa kanila. Umaasang paniginip lamang ang lahat. Nalungkot siya at bumalik sa pag kakahiga. "Paano kang nakapag salita!?" Gulat niyang tanong. Walang tao na naroroon tanging mga kabayo. "Hindi ako nag sasalita nag kakaintindihan lamang tayo sapagkat isa kana ring kabayo" " Tao pa rin ako. Subalit hindi siya kumakain ng damo. Tignan mo kami masaya kami kahit mga alaga lang kami. " Pumunta sa sulok ang dating kutsero at tumalikod na lamang dito. "Mahilig ka kasing gumawa ng kwento na hindi naman totoo. "Kumain kana. Inisip niya ang lahat ng kanyang ginawa. Umaasa siya na sa kanyang pag dilat ng mata kinabukasan ay babalik na siya sa normal. " Kahit papano ay nabawasan ang kanyang pag-kalungkot. Ngunit bigo siya sa kanyang isipin." Kinagulat na gumising sa kabayong si Karding. Madaling araw na ng maipikit ni Karding ang kanyang mga mata. "Naku Karding hayaan mo na magiging msaya ka rin kahit na ikaw ay isang kabayo. Nag karoon kasi siya ng . "Nagalit sa iyo ang matandang ermitanyo" Kwento ni Ameng. Maaga ring nagising si Karding. Ni ayaw niyang mag pahinga ng gabing iyon. Labis na nalungkot si Karding sa nangyari sa kanya.sana siya susunod dito. wala siyang nagawa kundi ang tiisin na lamang ang gutom para sa gabing iyon. Malungkot niyang wika.

butas na sapatos at maduming sumbrero. Tuwang tuwa siyang lumapit kay Ameng at niyakap niya ito. " Natuwa si Karding sa narinig. Dali-dali niya itong hinabol at hinarang. Masayang masaya sila at nag sisisi sa lahat ng ginawa niyang panloloko sa tao. Ito nga ang ermitanyong bumulong sa hangin at nag pahina ng kanyang katawan. Binigyan lamang kita ng leksyon. " Gusto niya itong sigawan. Hindi niya inaakala na ang kanyang alaga ay siya rin pala niyang magiging kaibigan. At nawala na rin sa isipan niya ang pagiging isang tao.katuwang sa kanyang problema. at mag mula noon ay hindi na gumawa ng Kwentong Kutsero si Karding. ARAL: Maging totoo at huwag mag imbento. Subalit hindi na maari ang iyong gawain lagi kitang babantayan sa lahat ng iyong gawain. Hindi pa rin nag babago at bumabalik sa dati si Karding. Ang Kwento Ng Pagong At Pusa Isa itong kwento na kailanman ay hindi maaring mangyari kahit sa tao man. Para sa kanya ay natural na sa kanya ang pagiging isang kabayo. kasunod nito'y ang pag iiba ng kanyang anyo. subalit tanging huni na lamang ng isang kabayo ang lumalabas sa kanyang tinig. Binago na niya ang kanyang gawain. Katunayan na pag mamay-ari na sila. Natutuwa ako at nakikilala mo pa pala ako. Nakabalik na nga siya. Nandoon rin si Ameng nakasuot ito ng bakal na tumatakip sa gilid ng mga mata nito. "Huwag kang mag-alala at ibabalik na kita sa iyong dating pag ka tao. Sa katagalan ay nakasanayan na rin ni Karding ang kanyang pagiging isang Kabayo. "Ikaw pala iyan Karding. Minsan habang sila ay nag lalakad ay nakita niya ang isang pamilyar na mukha. Pangako niya sa sarili na hindi na niya uulitin ang kanyang pag iimbento ng kwento. Natuto siyang kumain ng mga damo darak at ibat-ibang pag kain ng isang hayop. Maya-maya pa'y nag laho ang matanda. (Tapalodo ang tawag dito. Wari niya'y nakikilala siya nito. buwan at panahon. Nakasout ito ng maduming kasuotan. Lumipas pa ang mga araw . Kasunod ay ang bagong Kutsero na nasa tabi niya na may nakapangalangang KARDING sa likuran nito. . Sana ay nagging-aral sa iyo ang nangyaring ito. Bumalik na sa normal ang lahat. at natatandaan. Nilagyan na rin siya ng tatak ng taong nakapulot sa kanilang dalawa ni Ameng ang dati niyang alaga. "Huwag kang magalit Karding.) Nag pasalamat si Karding sa matanda kahit wala na ito sa kanyang paningin. Tumingin ito sa kanya at tumawa. Ang lathalang ito ay mula sa pinapalawak kong isip at pag-likha sa pamamagitan ng pag- . nakabalik na siya sa kanyang trabaho. " Napaisip ang Kabayo. linggo .

masaya silang nag-usap at nagkwentuhan.. Saglit pa'y dumating na ang amahing Aso at ang kapatid ng pusa.sulat. Inabutan ng dalawang lalaki ang dalawang babae na papasok na sa kanilang mga tahanan." Anyaya nito sa kanya. Saka naman ito dinilaan ng ina upang linisin ang katawan ng dalawa. Bawat araw na lumilipas sa gubat na iyon ay ang pag-usbong din ng mga hayop upang maging mag-kaisa at mag tulungan sa bawat pakikitungo nila. Masarap ang hangin doon . Ang mga ibon. habang pinapanuod ang mga batang aso na nag-lalaro malayo sa kanya. Maligaya itong nag-aabang sa tabi ng kanilang tahanan. Ngumiti siya dito at saka nag salita. Lahat ng gawain ng bawat hayop at pati ang mga tao na hindi pa nakikita ng ibang mga hayop ay nalalaman nya din . tanaw ang buong tanawin. Masaya ang buhay ng bawat hayop na nakatira sa gubat na hindi pa napupuntahan ng kahit sinong tao. siya ang mas nakakaalam ng lahat ng pasikot sikot sa gubat. "Halika. Nilapitan siya ng Babaeng aso at kinausap. Pagabi na noon kaya nag-aya na ang Pusa na bumalik na sa kanilang mga tahanan. Kabilang na dito sina Pagong at Pusa. "Kapatid ko!" Tawag ng pusa sa kanyang kapatid na babae. Hindi sila magkatulad at hindi rin sila magka-uri. parating kasi ang kapatid nya galing sa pangunguha ng pag kain. Lumingon ang pusa at ngumiti ito . Maya-maya pa'y lumapit na sa kanila ang dalawang tuta at nag lambing sa inahing aso. " Kumusta kana?" Nakangiting bungad nito ng batiin siya. Si Leon ang pinakamataas na uri ng hayop na naninirahan sa kagubatang iyon. Halika at dumoon tayo. Hindi rin sila magka-kilala at hindi rin maaring mag sama. "Salamat sa anyaya. Masagana sa pang araw-araw .magkakasundo ang bawat isa sa pamamalakad ng kanilang hari na si Haring Leon. Tuwang tuwa ang Pusa sa ganoong eksena ng mag-iinang aso. doon tayo sa lilim ng punong akasya. Malaya sila sa kanilang mga nais gawin at mga nais na mangyari sa kanilang mga buhay. Masayang naglalakad ang pusa ng umagang iyon. mag kwentuhan tayo habang hinihintay mo ang iyong kapatid. mga hayop sa lupa at mga hayop sa tubig ay nag kakaisang nagbibigayan para mabuhay. Sumunod naman ay si Kwago ang pinakamatalinong hayop na kanang kamay ng Leon. ." Mula doon ay nag lakad sila papunta sa puno ng akasya.

Gusto sana kitang yayain sa susunod na panghuhuli ko para matulungan mo ako."Kamusta kuya. Yamo't sasabihin ko sa aking kapatid upang mag kakasama tayo pag-dalo. Maarin kayong sumabay sa amin kung nais ninyo" Sambit ni Aso. Malaking kasiyahan ang ka-arawan ng haring Leon. Nabaril kasi ito ng isang mangangaso sa dati nilang tinitirahang gubat na ngayon ay isa ng syudad. hindi ba sinabi ko na sayo dati na gusto kong sumama sa iyo upang matulungan kita sa pangingisda mo." Bati ng Lalaking pusa sa Amahing aso. Kinabukasan maagang nagising ang mga hayop. Bata pa ang mag-kapatid na pusa ng pumanaw ang kanilang mga magulang." "Kasama mo naman ako kuya eh. ang humahawak sa kanilang kagubatan. Mula pag kabata hanggang sa pag-tanda ay magkasama na ang dalawang pusa hindi sila nag-iiwanan. "Sige ba. Binilin ka kasi sakin ni inay bago siya pumanaw." Ilang saglit pa'y sabay na naghapunan ang dalawa. para sa pagkain natin?" "Oo. "Salamat . na alagaan daw kita at wag pababayaan. "Ayus lang naman. Marami kabang nahuling isda ngayon?" Masaya nitong wika sa kapatid. At mamayan kasama kong pupunta ang mag-iina ko papunta sa gitna ng kagubatan. "Malaking selebrasyon ngayon ang magaganap sa ating kagubatan. Sa tulong ng Kwago dinala sila sa gubat na iyon at doon na nabuhay hanggang sa makayanan na nilang tumayo sa kanilang mga paa. mga ." "Hayaan mo't sa susunod na linggo'y isasama kita. Sapat na para sa isang linggo nating pag kain. "Magandang umaga aso. Kaarawan kasi ng ating Hari. Lagi silang magkasundo sa kahat ng mga bagay na nais nila. Kaarawan kasi iyon ng kanilang hari na si Haring Leon. Sari-saring hayop ang dumalo." Sagot ng kanyang kapatid. subalit ayoko sana na tulungan mo ako kasi baka mahirapan ka. ito rin ang nag-babantay sa gubat upang protektahan ito. " Pasasalamat naman ng Pusa." "Oo. Mababantayan mo naman ako kasi mag kasama naman tayong nanghuhuli na pag kain natin.

Masaya ang lahat na nag kukwentuhan at nag tatawanan. . kasama ng ibang mga hayop na lumalangoy din. Oras na para umuwi. Si Pagong! Natulala siya at di nakapag salita. Nagtakbuhan. "Ako si Pusa. sabay sabay silang nanguha ng kanilang pag kain. Maya pa'y kinagat ng lalaking pusa ang leeg ng kanyang kapatid upang itakbo. Sinagip ng Pagong ang Pusa dinala niya ito sa tabi upang alisin sa tubig. nagtulakan at isang dahilan upang matulak ang pusa at malag-lag sa tubig. kasama din nila ang mag-asawang aso at kanilang mga anak. Hinarapan nya ito at magalang na nagpakilala . Sa kabila nama'y mga hayop na lumalangoy . Sa tahana'y takot na takot ang bawat hayop. Simula sa pag kakatitig nama'y parang natauhan ang Pusa. Inaya na ng Lalaking Pusa ang kanyang kapatid. Nakita iyon ng Pagong dahil sa kupad nitong kumilos naiwan na sya ng ibang hayop na lumangoy. hanggang s amauna na itong bumati sa kanya. "Ikaw?" Tanong nito sa kanya.At habang umiinom ang babaeng Pusa isang mukha ang kanyang naaninag. Hindi na nakuhang magpasalamat ng babaeng Pusa. "Kamusta kana?" Tanong nito. Ang pusa ay nag lalakad sa tabi ng ilog upang uminom ng tubig. " Nag-usap pa ang dalawanhanggang sa hindi na nila namalayan ang oras. Nasira ang kasiyahan at kaarawan ng hari nilang si Leon. Walang lumalabas na baka'y marinig muli nila ang ingay na narinig nila. Araw na ng panghuhuli ng pag kain nila. Sa-salam-at nga pala sa pagliligtas mo sa a-akin." Pautal utal na kibo ng pusa. Nakatingin sa kanya ang Pagong habang nakangiti ito. Dito kaba nakatira?" Sagot naman nito na may halong tanong din. "A-ayo-s lang ako. "Oo.hayop na lumilipad at gumagapang. "Ako nga pala si Pagong. Nagkwentuhan at kumain . Naging dahilan pa iyon upang masagip ang pusa mula sa pag kakalunod nito. " Pakilala nito. Ang hayop nga na nag ligtas sa kanya. Para namang napahiya ang Pusa kaya tumalikod ito. Kabilang na dito ang Pagong at ang kanyang pamilya. Ng hindi inaasahan isang ingay ang umalingaw-ngaw sa langit dahilang upang mataranta ang lahat. Natakot ang lahat. Sumama ang babaeng Pusa sa kapatid niya.

Naging mdalas tuloy ang pag punta ng Pusa at Aso sa ilog. Araw-araw sabay silang kumakain. Masaya ako tuwing kasama kita. May nais lang kasing itanong ang Pusa sa inahin g aso. Sabay-sabay na umuwi ang mga Pusa at Aso. Katulad kanina. Tumatakbo ang Pusa at lumalangoy naman ng mabilis ang pagong. Hindi makalabas ang magkapatid na pusa at ang mag aswang hayop. Sa isang sulok naman ng Utak ng pusa ay ang saya sa pag kaka-kilala nya sa isang bagong kaibigan.' Sagot nito. Nakita iyon ng Kwago minsan. Minsan nag-lalaro sila at nag hahabulan. Masaya siya sa tuwing makikita niya ito. Naguunahan sila na makarating sa batong nakagitna sa ilog. Araw-araw na rin ang naging pag kikita at pag uusap nina Pagong at Pusa. Galing ito dito. Palukso luksong patakbo ang ginawa niya upang lumipat sa bahay ng mga Aso. " Seryosong pag-amin nito. Ganito din ang naging pakiramdam ng Pagong sa Pusa. Malungkot naman ako kung hindi kita nakikita. " Masayang pag papa-alam ng Pusa sa Pagong. sa susunod naman. "Sige. kung iyong mamarapatin. Sabay sabay na nakarating sa kanilang mga tahanan. umuulan kasi ng araw na iyon. Pakiramdam niya'y magkakasakit siya oras na hindi niya ito nailabas mula sa isang nakakaalam. tungkol iyon sa nararamdaman niya mula sa kanyang saloobin. Nakita daw ito ng Kwago na kumukuha ng mga isda sa ilog at ibang mga hayop. . " Nadam naman iyon ng Pusa. Ikaw din. "Hindi ko rin malaman ang ganitong pakiramdam. "Napasugod ka Pusa. Tanghali na ng lumabas ang pusa mula sa kanilang tahanan. Hindi niya maipaliwanag na sarili kung bakit. Naging mahina na ang ilog na pinaghuhulihan nila ng isda nababalita kasing may mga taong nakapasok sa gubat. "May nais lamang kasi akong itanong sa iyo. Hindi nabubuo ang kanilang mga araw kung hindi nila makikita ang bawat isa. Sabay turo ng Pagong kung saan nakalagay ang tumitibok niyang puso. Mabuti na lamang at may natira oa siang pag kain na nkuha nila sa tulog ni Pagong. "Hindi ko alam kung ano ito."Uuwi na ako. Hanggang umamin ang Pagong sa Pusa ng minsan sersyoso silang nag uusap tungkol sa kanilang mga karanasan. Unti-unti nilang nararamdaman ang bawat sarili nila tuwing sila ay nag kakaharp." Bigkas ng inahin.

Subalit na gulat na lamang siya ng makita nyang may nag lalakad na papunta sa kanya. Pero ang sa iyo. Kaibigan mo ako't hindi ka dapt mag-alangan." Pag mamagandang loob ng inahing aso sa kanya. Wari niya'y parang dapat nalang niya itong itago. Nalungkot kasi ako at hindi ka makapunta sa . Habang siya ay nakatanod sa pintuan ng kanilang tirahan. "Iyon ang nadarama namin ng asawa ko. "Naku hindi na . Masaya kami kasi parehas naming nraramdaman yon. " Anyaya niya dito sa loob ng kanilang tahanan. Papunta sa kanya. Ikaw kamusta kana? Halika. Magpatuyo ka ng iyong balahibo't baka sipunin ka." "Anu yon?" Tanong niya dito. "Huwag ka ng mahiya sa akin. "Kamusta ka?" Masaya nitong bati sa kanya. " Imbis na payuhan ay tumawa ang Aso at tumingin ito sa kanya na sobrang saya at hindi maintindihang ibig sabihin. "Mabuti naman.. Palapit iypon ng palapit sa kanya. Pumasok ka. Parang nahihiya namang mag salita ito dito. Kabog sa dibdib at ligaya. "Nag tataka lamang ako kung bakit sa tuwing kasama ko si Pgong may nararamdaman akong kakaiba mula sa aking dib dib." Nakangiti naman nitong banggit sa kanya. Ganito din naman ang bungad nya dito nakangiti rin siya dito. Nagkibit balikat na lamang ang Aso at hindi na kumibo. Kasabay naman ang magkahalong tuwa at pananabik. Hindi kasi siya makalabs dahil sa sama ng panahon. kasi ano." Namumulang panimula ng Dalagang pusa. "Kasi nag mamahal kana. Si Pagong nga iyon. Kinamusta lamang kita. Hindi siya nag kakamali . " Hindi nakapunta sa ilog ang Pusa ng boung araw na iyon. "Ahm."Halika't tumuloy ka. Nakangiti ito ng sobra. "Anu ba ang atin? " Panimula nito sa kanya.

Pakiramdam niya ay lalong siyang nahuhulog dito at hindi na niya ito makontrol. masaya na ako't nakita kita. Oras na maulit pa ito'y paalisin ko kayong dalawa mula sa kagubatan na ito. Nakarating ito sa ibang mga hayop. Kahit na mahirap para kay pagong iyon dahil sa uri ng kanyang pagkilos ay kinakaya niya para lamang makita niya ang pinaka mamahal niyang Pusa. . Hindi nila namalayan ang pag mamasid ng pangalawa sa pinakamataas ng hayop sa gubat. Sa ganitong paraan lalong napalapit ang loob ni Pusa sa Pagong. Ipinag babawal sa batas ng Kagubatan ang pag. Oras na mag kasala. "Saan ka pupunta Pusa?" Malaking boses na tanong nito. " "Simula ngayon ay hindi kana maaring mag-punta at sumilip sa ilog na ito. Sa isang liblib na lugar ng kagubatang iyon ay palihim muling nag kikita ang dalawa. Isang araw masayang nag uusap ang Dalawang hayo sina Pagong at Pusa. Hindi nila iyon inaashan na mangyayari. Napasimangot ito sa sakit. Nanginig ang katawan ni Pusa at sumagot. Nakita siya nito. "Alam mong bawal na bawal ang pakikipag mabutihan sa hindi natin kauring hayop. Pasensya kana ha?" "Ayos lang. Maging kay Haring Leon ay nakarating na rin ito.ilog ngayon.' Nalungkot ang Pusa at Pagong sa pangyayaring iyon. Maaring paalisin at palayasin siya sa gubat . !" Pasigaw na wika ng Lalaking Pusa. Hindi iyon maganda sa pandinig ng kapatid ng lalaking Pusa. Nagulat ang lahat sa nabalitaan nila. Pag kadatin na pagkadating nito'y isang kalmot ang tumama sa mukha ng babaeng pusa. Masama ang loob ni Pusa. Sa mataas na hayop.kauring hayop kapag napatunayan ito. At iyon ang isa sa mga kinatatakutan nila sa kanilang biuhay. Akmang tatakbo siya palayo ng harangin siya nito. " Masayang dugtong pa nito.patol sa hindi mag. Subalit hindi sila sumuko. "Dadalawin ko lamang poa ng kaibigan kong si Pagong. Dali-dali syang pumunta sa ilog upang hanapin si Pagong. Si haring Leon ang nandoon. Si Kwago! Nakadapo pala ito sa isang puno kung saan kitang kita ang bawat hayop na nasa ilog at nasa tabi nito. Kinagabihay. Kapatid nya kasi mismo ang usap usapan sa buong kagubatan. At maari kang mapaalis oras na malaman ito at napatunayan. Hindi na nakakibo ang babaeng Pusa sa halip ay tumalikod ito at humiga na lang sa isang sulok." "Masama kasi ang lagay ng panahon. Subalit hindi niya inaasahan ang makikita niya.

Ang katulad ng pagmamahalan ni Pagong at Pusa. Subalit hindi parin talaga maari ang kanilang mga nais. Mahal na mahal kita't hindi ko makakaya oras na mawala ka sakin. Naiintindihan niya ang nasa saloobin niya. Malungkot ang Aso para dito. Ginawa niya iyon para lamang ma." Nakakatakot na sabi ni leon. Naiintindihan kasi ito ng aso. Nakita ng pagong na nakagitna sa dalawa ang pusa. Madalas kasi itong mag kasama sa pangunguha ng pag kain at pamamasyal sa gubat. Hangaang sa makarating ito sa kanilang tagpuan.Doon ay tahimik silang nag kikita at palihim na nag uusap.Tangi si Pagong na lamang ang knayang nagiging lakas para mag patuloy ang kanilang pag mamahalan sa isa't-isa. Bigla na lamang syang dinakma ng leon. Dali naman siyang pumasok sa kanyang proteksyon upang hindi masaktan. Katulad ng nagyari sa kanila bago sila mapunta sa lugar na ito.uwi'y hindi nag deretso sa bahay ang babaing Pusa sa halip ay pumunta ito sa bahay ng aso. Ay hahatulan na makulong. Lalong lumalim asila sa isat isa. Nagpatuloy ito ng nagpatuloy. Kahit na minsan hindi na nila kinakaya basta't iniisip lamang nila ang kanilang minamahal ay lumalakas pa rin sila. Kahit na lihim ito . " Minsang pag uusap nila sa pag tatagpo nilang iyon. Umiiyak na lamang ang Pusa tuwing maaalala niya ang knailang napakahirap na sitwasyon . Hindi na kita papapalisin sa kagubatang ito dahil hiling iyon ng pusang lalaki. Pinapakinggan pa rin nila ang tibok ng knailang mga puso at damdamin. Minsan ng minsang magkikita ang dalawa sa knailang tagpuan ay sinundan ang Pusa ng kanyang nakatatandang kaptid. Pag. Alam niyang mahirap talaga ang kanilang sitwasyon subalit nauunawaan din naman nito ang nakakatandang kapatid. Nahuli sila. Dahil iyon sa sobrang pag mamahal na nanaig sa knailang mga damdamin. Kahit sa ganoong paraan lamang ay masaya pa rin sila. Ninais pa rin nito. Noong siya ay bata pa lamang at wala pang masyadong alam. Iniwan ng lalaking Pusa ang knayang kapatid. Nagmamahalan din sina Ibong Maya at Dagang . Mahirap mag hanap ng tahanan. Nalaman din iyon ng mataas na .hindi pa rin sila nag papadaig sa iba. Tumulo na lamang ang luha ng dalaga at umiyak na lamang ito ng umiyak." "Ayoko din mawala ka sakin pusa.protektahan ang kanyang nakababatang kapatid mula sa pag papalayas sa kagubatang kanilang tinutuluyan. sapag kat alam niya ang nag mamahal. Nahihirapan ma'y patuloy pa rin sila. "Ito na ang huling pag kikita nyo dahil ikaw Paging. "Ayokong mawala ka sa akin Pagong. Sabay alis habang kagat kagat ang Pagong. Umiiyak siya habang nag sasaad ng mga nangyari ng sandaling iyon. Dali-dali namang tinwag ng Pusa ang Leon. Nalala tuloy ng Inahing Aso ang nangyari noon. Kapalit noon ay pag ka bilanggo at ang pagf puputol ninyo ng ugnayan ng pusang ito.Upang makipag usap sa inahing aso. Ilang saglit pa'y nanduon na rin ang pagong ngunit. Kahit na bawala at kahit na hindi maaari at makakabuti sa kanila. Tanging ang inahing aso lamang ang naging katuwang ni pusa para sa pagkikita nila. Bawat kilos nito ay hindi pinlampas.

Matahimik niya itong tinawag. prara sa dalawang nilalang na nag mamahalan . Unti-unting nawawala ang mga bantay na hayop. Pinaalis nila si Daga subalit sinundan ito ng Ibong Maya. Ang huling balita nila noon ay namatay ang daga dahil sa gutom sa labas g gubat at napatay naman si Ibong Maya dahil sa isang taong naghuhuli ng mga hayop sa gubat. Hindi niya makontrol ang sarili sa harapan ng Pagong. Katabi nila ang Ibong Loro na tahimik na nag mamasid at gumagala ang paningin. Walang maisip na paraan ang dalawa hanggang sa maisipan ng Pusa na pumuslit at makita man lang si Pagong sa kulungan ng haring Leon. Malungko dahil ang hirap ng lagay nila. Nandoon din si kwago at si Haring Leon. Hindi na niya namalayan na nasa tabi na pala niya ang kanyang nakatatandang kapatid . Nawala na rina ng hari dahil ito ay bumalik na sa kanyang tahanan . Inilahad niyakung paano siya nakapsok at nakalabas sa kulungan. "Mahal kita kapatid ko" Iyon ang bumasag sa oag iisip ng dalagang pusa ng mga sandaling iyon. Maipakita lamang na mahal talaga nila ang nagpapakumpleto sa sandali ng buhay nila.Tuwang tuwa naman itong lalapit na kanya. Umiyak siya. Hayun nakita na niya Ang pinakamamahal niyang Pagong. Nakapasok ang Pusa. Kahit saang anggulo tignan ay sadyang mahirap. Patago pa rin ang ginawa nila upang hindi mahalata ang pag puntang iyon ng pusa. Mali na kung mali sa paningin ng iba. Malungkot na may halong tuwa ang kanilang nadadama . Nababawasan na ang mga ito. Sina Leon at Kwago. Inabot siya ng mahabang oras subalit hindi siya napgod sa kahihintay." . Niyap niya ang Pagong sa sobrang pag ka sabik. At hanggang sa makatulog na ang Loro. "Ikaw na lamaang ang nag-iisang kayaman ko sa mundo. Naging kakampi na rin niya ito at naging kunsinti para lamang sa kanya. Dahil sa tahimik niyang pag lalakad at magaang kilos ay napasok niya ang kulungan. Tahimik ito at nag-iisip ng malayo sa kuryosidad. " Dugtong pa nito. Maraming nakabantay sa labas. Masaya itong ibinalita ni Pusa sa Inahing Aso. Ganun din ang Pagong. Sari-saring hayop iyon. Mula sa labas ay nakatanaw ang pusa mula sa tanawin na makikita malapit sa kanilang tahanan. Masaya sapagkat muli silang nagkita. Katabi na pala niya ito't pinakikiramdaman lamang siya. Hanggang sa dumilim. Subalit. Sa wakas ay mababawasan na rin ang kanyang pag aalala sa kanyang minamahal na hayop. Isa ito sa pinaka kinatatakutan nilang banaty dahil kakaiba ito sa lahat ng hayop. Samantalang siya ay tahimik lamang na nakikinig at nakitingin sa malayo. Kaya nais kong maging mabuti ang lagay mo sa lahat ng oras. maging ang Kwago ay ganun din. Lumipas ang marmaing araw.antas ng hayop.Hindi na iisipin ang mali at tama mahalaga ayang kaligayahan sa piling ng isa't isa. "Ayaw ko lamang na ikaw ay mapahamak. Kaya ginagawa ko ang mga bagay na iyon. Ayaw iyon mangayari ng kapatid ni Pusa sa kanya kaya gnaun na lamang ang pag protekta nito dito. Kumuha ng tyempo ang pusa para makalusot sa mga nag babantay n mga hayop doon. Ligtas naman itong nakalabas at nakabalik sa kanyang tahanan. Masaya naman ito sa nalaman.

"Kuya pasensya kana. Hindi ko na kakayanin pa kung pati ikaw kukunin nila sa akin." Sabay talikod ito sa kanya. Naiwan siyang nag-iisa doon at naguguluhan. Maging ang Leon Kwago Loro at ibang matataas na antas ng hayop ay wala na rin. Wala siyang nagawa kundi ang umuwi na lang at bumalik sa kanilang tahanan. Hindi kasi niya alam kung saan ito nag punta at anung oras babalik. Wala na tayong magulang . "Patawarin mo ako kuya. Naguguluhan siya dahil mahal niya ang kuya nya ayaw niyang mawalay dito. " Pag-uuna niya dito. " Nasa ganoong sitwasyon sila ng biglang may narinig silang mga pag putok. "Naiintindihan kita kapatid ko kaya nga hinayaan kita ng patago kang pumunta sa kulungan ng mga nag kasala sa kagubatan. Subalit bigo pa rin ito. "Hindi ko kakayanin kung pati ikaw mawawala pa sa piling ko. Mahal ko si Pagong . Tahimik lamang ito at hindi kumikibo. Nauunwaan siya nito. Hindi ko lamang makontrol ang bugso ng damdamin ko. Animo'y inuuri siya nito at minamaliit. Hahabulin sana niya ito. ngunit na huli siya nakalyo na ito dahil mabilis na itong tumakbo. Mabilis na tinungo ng Pusa ang gitna ng kagubatan . Maingay.nagulat ang mag kapatid. Napalabs sila pati na rin ang mag asawang aso. . Nakayukong nag lalakad ang pusa at sabay patakbong nag madali. Inisip tuloy niyangsundan ito at hanapin kung saan man ito naroroon. Ikinagulat niya iyon. Dahil sa ginagawa ng kanyang kapatid na lalaki. Ikaw na lang nag papalakas sa akin. Habang nag lalakad siya pauwi ay hindi niya maiwasan ang mata na tumingin sa mga hayop na nakamsid sa kanya. Wala na siyang nagawa kundi hintayin na lamang ang pag uwi ng kanyang nakatatandang kuya . Walang ng masyadong hayop na naroroon. Ayoko ng mawawala kapa." Nagulat siya dito at niyakap niya ang kuya niya. subalit ayaw din niyang mawalay sa kanyang pinakamamahal na pagong. Naalarma naman ang lahat ng hayop na naroroon lahat sila ay natakot. Lumabas ang pusa para hanapin ang kanyang kuya . Subalit nagulat siya ng nasa likuran pala niya ito at sumusunod sa kanya.Bigla na lamang tumulo ang luha ng kuya niya at napatingin siya dito. Alam niyang hindi siya nito papayagan. Wala pa rin ito doon. nakakatakot nakakagimbala sa lahat. Pinuntahan niya sa kaibigan nitong kalapati. Sa kabila nito ay masaya siya. Pag dating niya sa bahay ay inabutan na niya ang kanyang kuya. Umiyak siya ng umiyak. alam kong bawal subalit hindi ko siya kayang mawala sa akin. Subalit wala ito doon. Nakita nila ang isang grupo na may dalang mga liwanag papunta sa kagitnaan ng kagubatan kung saan naroroon ang kanayang pinakamamahal na pagong! Bigla siyang nakarmdam ng panganib. Ngunit pahapon na'y wala pa rin ito. Hindi na siya nag paalam pa sa kanyang nakatatandang kapatid. Pinuntahan niya ang madalas nitong puntahan ang puno ng nara na nasa gawing gilid ng kagubatan. Nakarating sila sa gitna ng kagubatan. Niyakap siya ng kuya niya.

Ilang oras pa ang lumipas. Wala silang ideya kung anu iyon. Si Pagong naman ay marahang nag lakad. Tanging bakas na lamang ng dugo ang makikita dito. Inatake daw ito ng mabangis na hayop kaya hindi na niya ito naabutan ng siya ay lumalaki na. "Wag kang bibitaw mahal na mahal kita . Malakas ang tunog niyon. Tanging alam lamang niya ay nasasktan ito at nahihirapan." "Pa-ki sabi. Lumapit ito sa nakakababatang kapatid at niyakap ito. Naghihingalo na itong subalit nakuha pang magsalita. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari sa pinakamamahal niyang pusa. Malamig na ang kanyang katawan. Si Mila At Ang Nuno Nag-lalaro si Mila sa bakuran ng kanilang bahay isang hapon na iyon. Patakas silang tumalon. Naawa siya at nag sisisi sa sinapit ng kaniyang kapatid. Nilapitan niya ang pusa. Hindi nila alma ang kanilang gagawin. Ang kapatid niyang babae. Dumating ang umaga hindi umaalis ang pagong sa tabi ng pusa. bumagsak! Babalikan sana iyon ng lalaking Pusa subalit. Kahit mag-isa lamang siya at walang kalaro masaya pa rin siya.biglang tumunog ang hawak ng tao sa kanyang kamay. Napahagul-gol na lang ang nakatatandang pusa. Tumalon ang magakapatid subalit. dahil nakita niyang bumasak ang kaniyang kapatid. Subalit sabi ng kanyang ina ay hindi na siya magkakaroon ng kapatid dahil wala na siyang ama." Pumikit na ang Pusa at hindi na nakapg salita. Dahil madilim hindi siya masyadon kita. Pinipilit itong gisingin ng Pagong subalit hindi na ito gumagalaw. Sa wakas nakatakas na ang tatlo subalit nagulat sila ng masulubong nila ang isang tao! May hawak itong apoy at sa kabilang kamay nito ay mag nakahawak ng parang isang matigas na bagay. Naalarma ang Pusa. Tanging siya . Napalingon siya. Dumating ang kapatid nito. Araw-araw din ay umaalis ang kanyang ina para magtrbaho sa bayan.. Hinidi na ito humihinga at hindi na rin ito kumikibo. Nakita pala ng pagong ang mga pangyayari. Itatakwa nila ito upang hindi mapahamak.Tanging naiwan ay ang mga nakabilanggong hayop kasama na si Pagong. Wala na siyang nagawa kundi umiyak na lamang at yakapin ang pinakamamahal niya. Dali-daling nag punta ang mag-kapatid na Pusa sa kinalalagyan ng pagong . Akmang sasaktan siya ng tao nakatalon naman na ito. "Ma-ha-l n-a mah-al ki-ta Pa-g-ong" Pa-putolputol nitong salita sa pagong Habang iyak naman ng iyak ang pagong. huhuhuh!. Habang ang Pagong naman ay malungkot at hindi na lang matanggap ang nangyari sa kanilang minamahal. Wala kasi siyang kapatid na pwede nyang makalaro at makasaya. hindi katulad ng mga kapatid na Pusa na puting puti ang mga balahibo.sa ku-ya k-o maha-l k-o sy-a. Ang ama niya ay pumanaw noong siya ay sanggol pa lamang. Tanging ang mga halaman at hayop na alaga nila ang mga nakakalaro niya araw-araw.. nakakatakot. Palapit na ng palapit ang mga nilalang na may dalang maliwanag na bagay at maiingay sa pag lalakad. Nakakabingi.

Nakatira sila sa gitna ng kabundukan. Nais ko sanang makipag laro sa iyo." "Kilala na kita.lamang ang naiiwan na mag-isa sa kanilang bahay para mag bantay at mag asikaso dito. maliit na kulay itim na sapatos. "Ako ay matagal ng nag babantay sa iyo dito. " Naglaro ang bata kasama ang nuno. madalang ang mga bahay pati na rin ang mga tao na naninirahan doon. Matagal na kitang kakilala. sinalubong niya ito at sabay humalik sa kamay. Ganoon lamang ang kanilang buhay sa araw-araw ng dumadaan sa kanila. " Dugtong pa nito." "Subalit hindi naman ako isang estranghero. Subalit ako ngayon mo lang ako nakilala. Ilang saglit pa'y dumating na ang kanyang ina." Nakangiting wika ng nuno. "Ako si Mila. Tuwang-tuwa siya habang ang maliit na tao ay nag ku-kwento sa kanya ng mga nakakatawang bagay. At huwag kang pupunta sa mataas na bahagi ng kabundukan marami kasing hayop na mababangis ang nandoon at baka saktan ka nila. "Sabi ng nanay ko wag daw akong makipag usap sa mga estranghero. Inuri niya na parang tumitingin ng isang di kilalang maliit na bagay. Ay hinarap nya pa ito. nag karoon siya ng bagong kaibigan at kalaro. Dahil sa murang isip niya. Kahit ako ay ngayon mo lamang nakilala. Naksuot ito ng kulay pulang maliit na damit. Bigla siyang napaatras ng bumungad sa kanya ang isang maliit na taong kasinlaki lamang ng kanyang hintuturong daliri sa kamay. Naawa kasi ako sa iyo. Matagal na kitang kilala. Nagtatalon talon ito sa harapan niya at umaarteng gaya ng isang artista sa entablado. dahil ngayon lang ako nagpakita sa iyo. Baka daw kasi mapahamak ako kung hindi ko kilala ang tao. "Mila anak. sampung taong gulang." Laging paalala ng kanyang ina bago ito umalis. Kinabukasan ay maagang nagising ang ina ni Mila para mag-luto ng kanilang agahan sa . Natapos ang araw na iyon ni Mila na masaya. "Wag kang matakot. Ng hapong habang siya ay nakaupo sa harap ay isang maliit na boses ang kanyang narinig galing sa mga halaman na nasa harapan niya. hinanap niya ang maliit na boses na nag salita at tumawag sa pangalan niya. Ako ay isang nuno. Ako si Berto" Wika ng maliit na nilalang sa kanyang harapan. Hinawi niya ang mga halaman na nandoon at nagsimulang igala ang kanyang paningin. huwag na huwag kang lalabas ng ating bakuran kapag umaalis ako. Wala kang kalaro. Imbis na matakot ang bata. at maliit na sumbrerong matulis sa dulo na kulay pula din. lagi kitang pinapanuod habang ikaw ay nag lalaro.

umagang iyon. Pupunta ako sa taas ng bundok para duon mag-hanap ng ibang kalaro. Ilang saglit pay nag paalam na ito sa kanya at lumakad na. "Saan tayo pupunta?" "Sa lugar namin. huwag ko daw kakalimutan ang binilin nya. Maya-maya'y sumulpot si Berto sa kanyang harapan. "Kamusta ka Mila. Tuwang-tuwa si Mila. Maaga kasing aalis ito paara mag punta sa bayan at maghanap buhay muli. " Sa pagpupumilit'y napapayag din nito ang bata. "Halika Mila sumama ka sa akin.!" Sambit ng nuno sa kanya. Ginising na nito si Mila at sabay na silang kumain sa hapag. Bababalik din tayo." "Naku hindi pwede." Anyaya nito. Maglaro ng maglaro. ? Halika't bilisan mong kumain. Nakapasok na sila sa loob isang madilim na daanan at kakaibang amoy ang nalanghap ng bata. Naglaro sila ng naglaro . . " Sinundan ni Mila ang nuno. Huwag kang mag alala. Hangggang sa mawaglit na dito ang mga bilin ng kanyang ina. Huwag daw akong aalis sa kulob namin sabi ni inay sakin. binilin nya kasi iyon sa akin. "Paano tayo makakapasok diyan? Wala namang lagusan ? Tanong ni mila. Nakangiti ito at nakatingin sa kanya. " "Sandali lamang naman iyon. " "Naku! Mamaya kana mag linis. Sabay tayong papasok sa loob at sabay tayong papasok doon. Marami pa tayong makakalaro. "Yumuko ka at ilagay mo ako sa iyong mga palad. Bago daw ako mag-laro. " "Baka kasi magalit ang inay ko at pagalitan ako." Sabay turo sa punso. " "Naku mag lilinis pa ako ng bahay. Duon tayo mag lalaro maraming pwedeng laruin doon. "Halika na Mila. Hanggang isang liwanag ang kanyang naaninag." "Naku hindi naman natin sasabihin. Sa likod ng kanilang tahanan ay may isang punso . Bahala ka mamaya aalis na ako at wala kang makakalaro. Walang kalungkutan. Masaya sa amin. Maglaro na tayo sa labasan. hanggang mag salita ang nuno sa kanya. Dapat ang ginagawa mo ay nag lalaro lamang.

"Dito ka na lamang habang buhay. Tumawa ng tumawa ang mga nuno. Ang sasama ng tingin nila sa akin. Natakot si Mila ng tumingin sa kanya ang mga ito." Lumayo ang katabing nuno ng bata Humalo ito sa mga kauri nitong mga nuno. . "Hindi kana makakaalis dito!" Sigaw ng maliit na boses na katabi ni Berto. "Niloko mo ako Berto. tumama kasi ang kanyang paa sa batong nasa paanan niya. Ng biglang marinig ni Mila ang boses ng kanyang ina. Nakaitim na kasuotan ang iba at ang iba naman ay naka pula. Mula sa ilalim ay itinali ng nuno ang paa ng bata. " Iyak niya "HAHAHA! Hindi kana makakauwi iniwan kana ng ina mo! " "Hindi totoo iyan. Lalong umiyak ang bata. Akmang lalapit na ang isa na may dalang manipis na animoy sinulid." Dugtong pa ng isa doon. Huminto sa pag lapit ang nuno. Tulungan ninyo ako!" Mula sa labas ng punso narinig iyon ng ina ni Mila. "Anak nasan ka!" "Nandidito po ako sa loob ng punso! Tulungan ninyo ako sasaktan nila ako!" Nataranta ang nanay ng batang babae. "Gusto ko ng umuwi sa amin. Umiyak na ang bata. Lahat ay kasing laki ni Berto. Tatakbo sana ito palayo sa mga ito subalit bigla siyang napaupo.! Babalikan nya ako huhuhu!" Tuwang tuwa ang maliliit na nilalang habang ang batang si Mila ay iyak ng iyak. Subalit hindi siya nito makikita. Pagabi na nga pala noon at umuwi na ang kanyang ina.Parang isang kweba na may tumutulong tubig sa itaas na galing sa hamog. "Inay huhuh. Sabay nito ang pag sigaw ng malakas ni Mila. Sabi mo kaibigan kita pero hindi mo ako tinutulungan makaligtas dito! huhuhu! Gusto ko ng umuwi sa amin. Tinignan din siya nito at tumawa ng malakas.. Lalong natakot ang bata. at maliliit na nilalang ang nabungaran ni Mila. Maya-maya pa'y nawala na ang boses ng ina ni Mila." Iyak niya. "Tinitignan nila ako Berto.

Simula noon ay ninais na niyang makakita ng tunay na tao. Ay nasambit nya sa kanyang ama na nais niyang lumabas ng kaharian at makakita ng tao. Pangarap ng Diwata Sa isang kagubatan ay masayang naglalaro ang lambana at iba pang uri ng engkanto na tahimik na nagbabantay sa isang kagubatan. Nais niyang lumabas sa kanilang kaharian at makita at makakilala ng mga tao. Lumipat na rin ng bahay sila Mila sa bayan kung saan nakatira ang kanyang lola. Para silang sinaksaktan sa bawat salita na kanilang naririnig. Nagising si Mila sa kanlungan ng kanyang ina. Isa na dito si Wana isang diwata na nais magkaroon ng kaibigang tao. Isa kasing sambit ang isinasagawa nito.Isang boses ang narinig ng lahat mula sa itaas ng punso ang nakapg pagimbal sa lahat ng nuno. "Hindi ko na po uulitin ina. At mag mula noon hindi na nag pakita ang maliit na nilalang sa kanya. Hindi na niya alam ang mga sumunod na pangyayari." Sagot niya dito na walang kagatol-gatol. ARAL: Huwag sasama sa hindi masyadong kakilala. masaya. Yumakap siya sa kanyang ina." Niyakap siya nito at nagpasalamat sa matandang tumulong sa kanila. Maganda sa kanilang kaharian. isa ring diwata. "Naku hindi kaba masaya dito sa ating kaharian Wana?: Minsang tanong ng kaibigan nitong si Yumi. Subalit ang engkantong si Wana ay nag nanais ng kakaibang karanasan. walang problema. Ito na ang mag babantay sa kanya habang wala ang kanyang ina. Susundin ko na ulit ang bilin ninyo sa akin. . Ilang saglit pa'y nawalan ng malay ang bata. Narinig lamang niya iyon sa isang tikbalang na nakakita daw ng tao sa isang kakahuyan noong bata pa lamang siya. "Masaya. sa tabi nito ay si Mang Tino ang kilalang albularyo sa kanilang lugar. Hindi niya inaasahan ang pag sagot nito sa kanya ng tinanong niya kung maari ba. Ang lahat ng engkanto ay mag kakasundo at masayang nag lalaro. Ito pala ang tumulong sa kanya mula sa punso. Subalit isang daang taon na siyang nabubuhay sa mundo ay wala parin siyang nakikilala ni wala siyang ideya kung ano ang itsura ng tunay na tao.. Hindi na ako sasama sa hindi ko kakilala. Ang kaharian ng mga engkanto na gaya ni Wana ay sa likuran ng mga punong malalaki at walang nakakapasok na kahit anong nilalang na galing sa labas ng kanilang kaharian o kahit anong nilalang na may isip na galing sa gubat. at sumunod sa magulang. Isang gabi habang nagpupulong ang pamilya ni Wana kasama siya at mga kapatid niya. kaso nag sasawa na kasi ako dito sa ating kaharian.

"Tungkol po ito sa sinabi ninyo sa akin noong nakaraang magkasalubong tayo. "Kanina pa kita hinihintay dahil alam kong darating ka" Malamig na salita ng mangkukulam sa kanya. "Ang tahanan ko ay nasa dulo ng gulod na iyon maari mo akong puntahan para akin kitang matulungan. "Matutulungan kita sa pangarap mo. Napahinto siya sa paglalakad at tinanong ang matanda kung bakit siya nito tinitignan. "Paano nyo po nalaman iyon?" Tumawa lamang ito at nagsalita. Matagal na pinag-isipan ni Wana ang pagpunta sa bahay ng mangkukulam na nakatira sa gulod. Dali dali na lamang umuwi ang diwata sa kanilang tahanan at hindi na kumuha ng pagkain. Hanggang sa makarating siya sa gulod. Lumabas ang maiitim nitong ngipin at lalong kumulubot ang balat nito sa mukha. "Nais kong pumunta sa lupa kung saan nakatira ang mga tao" . Naglalakad ang dalagang engkanto isang araw sa isang masukal na daanan upang kumuha ng prutas at pagkain na dadalhin niya sa kanilang tahanan ng isang mangkukulam ang nakasalubong niya at tinitigan siya nito ng matagal. Subalit bakit ganun ang sinabi ng kanyang amang engkanto? Sa mga panahon at araw na lumilipas ay lalong nanabik ang diwata na makalabas sa kanilang kaharian. Nabuo ang kanyang desisyon na puntahan iyon. Naglalakad na siya papunta roon ng makadama siya ng panlalamig sa katawan. Kaya kong ibigay sa iyo ang daan upang makalabas dito sa ating kaharian at makakilala ng mga tao na pinapangarap mo. Nakita niya ang munting kubo na nakatayo sa ilalim ng puno at natatakpan iyon ng mga ugat at makakapal na dahon. Subalit iba ang sinagot nito sa kanya. Subalit hindi niya iyon pinansin. Narinig niya noon na mababait daw ang mga tao at hindi nanakit."Hindi maari! Hindi mo ba alam na masasama ang mga tao at mapanakit sila sa katulad nating mga engkanto? " Ikinagulat ito ng diwata at hindi na lamang kumibo. " Nagulat ang magandang diwata at nagtanong siya sa matanda." Isang kisap lamang ay nawala na ito sa kanyang paningin. Lumapit siya sa bahay at tangka na niyang katukin iyon ng bigla itong bumukas at nagulat siya sa paglabas ng matanda mula roon. subalit sa kanyang utak at isipan ay hindi pa rin iyon naalis." Ngumiti ang nakakatakot na matanda.

Hindi nakakabuti. Nagtataka siya sa kakaibang itsura ng bata. Sa sobrang pagod at gutom na nararamdaman niya ay nanghina siya at bumagsak sa tabi ng isang puno. At pinagbabawalan ang pagbukas nito dahil mapanganib na sa mga engkantong naninirahan dito. " wika ng matandang tikbalang sa mga kapwa engkantong nasa loob ng tahanan nito. Nakalabas na si Wana. May naglalarong bata sa tabi nito. Yumanig ang paligid at umabot ito sa buong kaharian ng mga engkanto. Nagising na lamang siya na nakatutok ang mukha ng isang bata at isang matandang . Maliit ang tainga nito hindi katulad ng sa kanya. Sa ilog niya ito gagawin subalit siya lamang ang pwedeng gumamit noon at hindi na siya makakabalik oras na gawin niya iyon. Ngunit nanaig pa rin sa kanya ang kanyang nais. Sinundan niya ito. Lalapitan sana niya ang bata ng bigla siya nito sinigawan. Subalit hindi niya maintindihan ang sinasabi nito. Isinara nila iyon sambit ang ibang bulong na alam ng mga matatandang engkanto. At napapapayag siya nitong ibigay ang gintong suklay na suot suot niya. Samantalang ang kanya ay dahon lamang na tuyo na pinag tagpi-tagpi. Gutom na gutom na sya subalit walang pagkain siyang nakikita. Tangka niyang lapitan ito subalit ng makita siya nito ay dali-dali itong nagtatakbo at pumasok sa loob ng bahay. kumatok siya sa pinto at natanaw nya mula sa bintana ang takot na takot na itsura ng bata. "Masama ang pangitaing ito. Mahabang panahon na rin ang nakakalipas simula ng hindi nabubuksan ang pintuan patungo sa mundo ng imortal. Kabilugan iyon ng buwan ng magpunta siya sa ilog. Natakot siya ng inambahan siya nitong babatuhin ng hawak nitong parang isang matalim na bagay . Kailangan nating isara ang pinto ngayon din. "May nagbubukas ng pintuan patungo sa mortal. nanginginig ang kanyang katawan. Kakaiba ang kasuotan na suot nito . Namangha ang diwata subalit takot naman iyon sa ibang engkantong nakaramdam niyon. nakita niya ang paligid naglakad lakad siya at may nakita siyang isang tahanan sa tabi ng puno. Sa malaking bato na nakaharang papunta sa malaking talon ay binigkas niya ang sambit na ibinigay sa kanya ng matanda upang buksan ang pintuan na itinuro sa kanya nito. Na alarma ang mga naninirahan dito subalit ilang sandali pa ay may liwanag na lumabas mula sa liwanag galing sa bato."At ano ang magiging kabayaran nito?" Nagulat ang diwata sa sinabing iyon ng matanda. Mayroon siyang mahabang buhok na umaabot na sa kanyang tuhod. Binigyan siya ng matanda ng isang sambit ng magbubukas ng pinto patungo sa lugar ng mga mortal.Dali dali siyang nagtatakbo palayo." Dali dali nilang pinuntahan ang ilog at nagulat sila ng nakabukas na ang pinto. Padilim na subalit lakad pa din siya ng lakad.

Nauunawaan niya ang matanda. Sinubukan sila nitong saktan sa pamamagitan ng pagbabato ng mga matitigas na bahay. Takot na takot ang diwata. Binigyan siya ng bata ng isang bagay. " Nakaramdam ng pagsisi si Wana hindi na sana niya ninais ang ganito. Humina ng humina ang aking katawan simula ng umalis ako sa kaharian. Ayaw na niyang magtagal pa dito. Sa ngayon ako ang katulad na lamang ng isang mortal. Subalit ninanais ko pa rin na masilayan ang kaharian na aking pinanggalingan. Dumating ang matanda at yumakap siya sa lola. Kinain niya iyon at naubos niya ang binigay pa ng matanda sa kanya.Subalit umalis ako doon upang sundan ang aking yumaong anak dito. Pinagbabato ng tao ang bahay na pinagtataguan nito. Nasalabas ng bahay si Wana ng bigla na lamang may bumato sa kanyang ulo dahilan upang bumagsak ito. Muntik na kaming mapatay ng mga tao. Umiiyak ang diwata. Nakangiti ito at nagsalita. "Umalis na kayo at isama mo na ang apo ko. Lumungkot ang mukha ng matanda at humarap ito sa kanya. Nagsalita ang matanda. "Isa din akong diwata kami ng apo ko ay nakatira sa kaharian na pinaggalingan mo din. Nais na niyang bumalik sa kanilang kaharian. Dumating na ang panahon para makabalik siya sa kanyang mundo.babae sa kanya. Alam niyang bunga iyon ng punong kahoy." Kinuwento ng diwata kung paano siya napunta sa mundo ng mga mortal at kung bakit siya nagpunta dito. Nasa lugar pa rin ng mortal ang diwatang si Wana. Palapit na iyon sa kanila ng bigkasin ni Wana ang sambit na tanda niya. inamoy niya ito at dahan dahan niyang kinagat. Nakita niya ang isang lalaki na papalapit sa kanya may hawak itong matalim na bagay at patutuk sa kanya. Nag-punta sila sa ilog na pinanggalingan niya ng siya ay lumabas. "Hindi maganda ang naging trato ng mga tao sa katulad nating engkanto. Nakangiti ang dalawa sa kanya. malapit ng magsara ang pintuan.. Nginitian siya nito. natakot ang diwata. Sa kamalasan ay tinamaan ang matandang diwata bumagsak ito at umiiyak na nag salita. Sa tulong ng matandang tumulong sa kanya. Nakakaramdam na siya ng panghihina. "Anong pangalan mo diwata?" Tanong nito "Wana po. Ayaw na niya sa mundo ng mga mortal .. Nawala na ang ingay sa labas. Subalit gaya ng nauna hindi rin niya ito naintindihan.' . Mabuti na lamang at may natitira pa akong kapangyarihan noon . Gusto na niyang umuwi kung saan siya talaga nakatira. Nagulat siya ng magsalita ito ng katulad ng kanilang lengwahe. Matahimik siya ng bigla siyang kalabitin ng matandang babae. Nawala na rin ang lalaking nais siyang saktan. At kayong dalawa na lamang ang may kakayahan upang makapasok sa pintuan. Lumipas pa ng lumipas ang panahon. ngunit hindi iyon naging mabuti sa kanilang pag-alis. Isang grupo ng mga tao ang nakakita sa kanya at tinatangka siyang hulihin papalapit ito sa kanila. " Lumungkot din ang mukha ni Wana..Kahit nanghihina ay dali dali siyang bumangon at nagtatakbo siya paloob sa bahay ng matanda. Animoy nakikipagkaibigan sa estrangherong hindi nila kakilala..

Hindi na lamang kumikibo ang ibang mga halaman na naroroon dahil alam nilang mayabang talaga si Rosas. Dali-dali niyang kinarga ang bata at patakbong tumalon sa pasara ng lagusan. Sila Rosas ay matagal ng Nakatanim sa hardin na kasbayan nyang itinanim sina Kapupot at Gumamela. "Inggit lang kayo dahil ako ang pinakamaganda sa inyo. dahil sa kanyang kagandahan at aking kayabangan ay marami ang sa kanya ay naiinis. Minsan isang Paru-paro ang lilipad lipad sa hardin na iyon. Nabibiliang dito si Rosas na Ubod ng yabang. kaya wala itong kaibigang halaman na pumupuri sa kanya. "Patawad po ama hindi ko kayo sinunod. Umiiyak siya at malungkot na nagsalita. "Ang yabang mo talaga!" Paangil naman na sagot ni Gumamela. Lalo na si Gumamela at ang kapwa bulaklak nito na si Kampupot. kailangan niyang maisalba ang buhay niya at ng bata. Masayang binigyan ito ng halaman.Umiiyak ang bata at ang diwatang si Wana. Hmp!" Pag mamataas pa ni Rosas sa kanila. Huli na lamang niyang narinig ang umiiyak na nasasaktang matanda. Sa lagusan ay nakita niya ang kanyang pamilya at kaibigan kasama ang mga iba pang-engkanto. Lalo pa't naging pansinin siya ng kanilang tagapag alaga dahil sa kanyang mapupungay na bulaklak. hindi ko na po uulitin. Ayaw niyang iwanan ang matanda subalit. Sinalubong siya nito at niyakap. Ang Mayabang na Rosas Sa isang malaking hardin ay may mga nag gagandahang halaman at mga bulaklak. "Kung hindi ka lang namin kauring bulaklak baka pinakain ko na ang mga dahon mo sa kaibigan naming uod!" Maasim naman na singit ni kampupot. ng kumapal ang kanyang mga dahon at nag karoon siya ng mga bulaklak ay nag bago na ang ugali nito at naging mapag mataas na sa ibang kapwa nya bulaklak. Nakabalik na nga siya at ligtas na. Noon una ay hindi naman sya ganon kaarte at kayabang. " Simula noon ay hindi na pumasok sa isipan niya na ang mundo na mananakit at sisira sa kanya. . " Misang sambit ni Rosas isang umaga matapos silang diligan ng kanilang taga pag alaga. Lumapit ito kay Gumamela para sumipsip ng nectar sa bulak-lak nito. "Ang ganda ko talaga lalo na kapag ako ay nababasa ng tubig.

Ng dadapo na ito sa kanyang Tangkay ay biglang sumigaw ang Rosas. Ilalagay nila ako dyan para hindi ako masira. Matapos ay huli nitong pinuntahan ang Rosas. Subalit ng hapong iyon ay nag-taka ang mga halaman ng hindi dumating ang kanilang tagapag alaga. Takang taka ang mga halaman kung bakit mayroong nagpasok sa kanilang hardin noon. Sumunod naman ay nilapitan nito si Kampupot na Masayang pinag mamasdan ang lilipad lipad na Paru-paro. Dahil sa walang amoy si gumamela ay hindi na ito nilalapitang masyado ng kanilang tagapagalaga. Mauubos lahat hanggang sa alisin kna ng tagapag alaga mo dito." Nakangiting wika ni Gumamela. haha!" Sabay tawang may halong pangi-inggit sa mga halamang naroon. At nagulat siya ng makita nya ang bagong halaman na naroroon na may puting puting bulalak. at maliliit na talulot ang bumungad sa kanya. Alam ko yan isa iyang malaking lalagyan para sa akin. Pinag taasan na lamang ito ng sanga at dahon ng iba pag naroroon sabay talikod sa kanya. Habang sa paligid niya ay nag bubulungan at nag tatawanan ang mga halamang naroroon. Maging ang halamang Rosas ay nagtaka sa amoy na iyon. Hindi nya alam kung saan nanggagaling ang kakaibang halimuyak na hindi naman sa kanya nag mula. Sabay talikod sa mga ito. Kinabukasan nagising sa pag kakahimbing ang mga nakatanim na halaman sa harding iyon dahil sa pag ka bangong halimuyak na kanilang naamoy. Nuon lang sila nakaamoy ng ganuong halimuyak na hindi nakakasawang amoy katulad ng kay Rosas na lagi nyang ibinibida. Tuwing hapon ay binibisita sila ng kanilang tagapag-alaga upang alisan ng mga natutuyong dahon sa kanila. Araw araw ay nililinis ang kanilang paligid at sinisinghap singhap nito ang kanilang mga amoy. Dahil sa pag ka pahiya ng Rosas ay hindi na lamang ito kumibo at tinignan ng matalim ang kanyang kauring halaman."Sige lang Paru0-paro sumipsip ka lang para sa iyong pag kain. "Ih! Huwag mo nga akong lapitan! At wag kang lalapit sa mga bulaklak ko! Baka masira ang mga talulot nito at pumanget pa ako! Subukan mo lamang at hahampasin kita ng aking mga tinik!" Ang pagsigaw ng Rosas ay hinid kina tuwa ng Paro-paro. Iyon pala ang tinatakpan ng kulay brown na plastic na nasa malaking paso kahapon ng dalhin ng mga tao iyon sa . "Ang arte mo! Hindi mag tatagal ay malalagas ang mga dahon at bulaklak mo. Nag-salita ito at tinitigan sya nito. Napaisip tuloy si Rosas at nag-salita. Uminom din ito ng Nectar sa iba pang halamang may bulaklak na nandoon sa hardin na iyon. "Hmm. At nagulat sila ng may mga lalaking nag punta roon na may dalang malaking paso na nakasupot ng kulay brown na plastic. Hmp!" Napahiyang iniwan ng Paru-paro ang mayabang na Rosas. Sinundan ni rosas ang amoy kung saan nanggagaling iyon. Laging si Kampupot at Rosas lamang ang tinatanuran nito at hinahalikan sa mga bulaklak.Ang swerte ko talaga.

Hanggang sa hindi na nito nakayanan at humingi na ito ng tulong sa ibang halaman. Nakipag kamustahan ito at nakipag batiaan sa sa bagong halaman. Nilapitan naman ito ng Sampaguita ngunit tumanggi lamang wala ng nagawa ito kundi hayaan na lamang. " Naiyak ang rosas at nanghingi ito ng tawad sa mga halamang pinag mataasan niya. Malakas ang hangin ng gabing iyon. Binati ni Sampaguitta si Rosas ngunit hindi sya nito kinibo at tinalikuran na lang. Kinabukasan ay huminto na ang bagyo at nakit nilang si Rosas ay lagas.nakita nyang nakatingin sa kanya ang ibang halaman na naroroon na nakangiti sa kanyang may halong insulto. Habang ang rosas naman ay naka simangot at naktingin lamang. ako si Sampaguitta ang bago ninyong kasama sa hardin na ito. Nakangiting nag salita ang halaman sa kanila at bumati. Wala na ang kanyang magagandang dahon at bulak-lak.lagas ang dahon. Nagising na ang misteryosong halaman na kanina pa nila pinag mamasdan at inaamuy amoy. "Hayaan mo na siya Sampaguitta ganyan talaga iyan. Ayaw niya ang natataasan ng iba. Nilapitan ito nila Gumamela at Sampaguitta. Nalungkot naman ang iba para sa kanya.. "Hayaan mo na Rosas andito lang kami mga kaibigan mo. Nagtuloy ang ulan at malaks na hangin ang nag iipon ipon na halaman ay hindi nasisira habang ang Rosas ay nag iisa at unti-unting nalalagas ang mga talulot nito at dahon." Masayang bumungad dito ang dalawang halamang bulaklak na sina Gumamela at Kampupot. Akala ng halamang bulaklak ay lalaitin sya nito subalit nag kamali sya ng yakapin ito ng dalawa at sabay na nagsabi. Bababla na may parating na bagyo oras na hindi ito huminto ay maaring masira ang ang ibang halaman kasama na si Rosas.hardin. "Magandang umaga sa inyo mga kapwa ko halama. Hindi naka imik ang Rosas ." Singit ni Gumamela dito. . Pinatawad naman siya ng mga ito at Naging magkaibigan silang lahat sa harding iyon. Subalit hindi ito pinansin ng Rosas hindi sya nakiipon sa mga halamang naruruon upang hindi masira. Ngumiti na lamang ito at Tumalikod na. Iyak na ito ng iyak. Mabait naman itong nakipag usap sa ibang halaman na naroroon at madaling nakipag kaibigan. Wag kang mag alalay babalik din ang mga nasira mong bulaklak. Iyak ito ng iyak. Hindi naman ito napahiya at niyakap ng malalalaking halaman.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful