Si Mimi At ang Tatlong Bilog

Labing dalawang taong gulang na ang batang si Mimi at nasa ika-Limang baitang na siya sa kanyang pag-aaral. Siya ang pinaka mahusay sa kanilang klase. Bata pa lamang kasi siya ay tinuturuan na siya ng kanyang mga magulang para mag-basa, sumulat at bumilang. Kaya naman naging mahusay na siya sa kaniyang unang pag-pasok sa paaralan. Ipinagmamalaki siya ng kanyang magulang kahit kanino. "Ang anak ko ang pinaka mahusay sa kanilang klase." Pag-mamalaki ng kanyang ama sa kasamahan nito sa bukid. Kahit mahirap ang buhay ng batang si Mimi ay nagtatiyaga siya sa kanyang eskwela. Araw-araw niyang tinatawid ang dalawang ilog sa kanilang lugar upang siya ay makapasok lamang sa kanyang paaralan. Kahit ganoon man ay pinipilit parin niyang mag-sumikap upang marating niya ang nais niyang kurso pag tapak niya sa kolehiyo. Marami siyang kaibigan, mabait kasi si Mimi. Magalang sa matatanda at masunurin sa mga utos nito.At sa mura niyang edad ay alam na niya ang dapat niyang gawin sa arawaraw. Katulong siya ng kanyang ina sa sa pag-hahatid ng pag-kain ng kanyang ama sa bukid, sa tuwing wala siyang klase. Tumutulong din siya sa gawaing bahay at pagluluto tuwing siya ay libre. Ngunit ng araw na iyon ay mag isa lamang siyang mag hahatid ng lutong pag-kain sa kanyang ama. Naglalaba kasi ang kanyang ina ng araw na iyon. Linggo ng tanghali ang araw na iyon, may dalang basket si Mimi upang dalhin sa kanyang ama sa bukid. Masaya siyang nag-lalakad sa pilapil ng bukid at paawit-awit pa, ng bigla siyang matapilok at mawalan ng balanse. Nalag-lag sa bukid ang bata. Naputikan ang kanyang mga kamay at paa, subalit hindi iyon ang kanyang ikinagulat ng sandaling iyon. May nakita kasi siyang tatlong bilog sa kanyang pinag bag-sakan. Hindi niya alam kung anung uri ng bagay ang mga iyon. Kulay pula , asul at puti ang mga kulay nito. "Itlog ba ang mga ito? " Pag tatanong niya sa sarili. "Hindi naman siguro malaki ito sa normal na itlog at iba ang kulay nitong dalawa." Inilapit pa ng bata ang isang bilog na bagay sa kanyang tainga. Para pinakikinggan nito kung anu man ang nasa loob ng bagay na iyon. Inalog alog pa at sinuring mabuti. "Naku! Baka magalit na si itay ang mga pag-kain niya . " Naalalang bigla ni Mimi. Dali-dali siyang tumayo at inilapag ang mga itlog sa loob ng kanyang basket. "Ama! Nandito na po ako. Andito na po ang inyong tang-halian. " Masaya nyang bungad sa ama habang tintawag niya ito mula sa bukid. "Anong nang-yari sa iyo anak?" May halong pag-tataka niya sa anak.

"Naglaro kaba sa putikan?" "Naku! Hindi po, nalag-lag po ako sa bukid." Natatawang sabi ni Mimi. Dahil sa pagkukwento ng bata sa kanyang ama, nalimutan niya ang mga itlog na napulot niya sa putikan ng siya ay mahulog dito. Pauwi na siya at pabalik na sa kanilang tahanan ng ma-alala ulit niya ang mga bagay na napulot niya. Napag pasyahan niyang huminto muna at umupo sa ilalim ng punong mangga na nadaanan niya. Tahimik siya umupo at kinuha ang isang bilog sa kanyang bitbit na basket. "Ano kaya ito?" Muli niyang tanong sa kanyang sarili. Habang pinag mamasdan ay naisip niyang ilagay sa kanyang harapan ang dalawa pang nasa kanyang lalagyan. Humiga siya sa damuhan at humarap sa kanyang nasa harapan. Hanggang sa makatulog siya sa kanyang posisyon. Pahapon na ng siya ay magising, pag mulat niya ay nasa harapan pa rin niya ang tatlong bagay sa kanyang harapan. "Hinahanap na ako ng ina sigurado." Pag-aalala niyang sambit. Iiwanan sana niya ang makukulay na bilog na natagpuan niya kanina. Subalit naisip niyang kunin na lamang ito at gawing palamuti sa kanyang silid. Nadatnan niyang nananahi ng sirang bao ang kanyang ina sa harap ng pintuan. Agad siyang nag mano at pumasok sa kanyang silid. Kasama niyang inakyat ang tatlong bilog at inilagay iyon sa lamesita nasa tabi ng kanyang higaang kawayan. Matapos niyon ay bumaba n siya at nagluto ng kanilang hapunan, pag-dating ng kanyang ama ay sabay sabay silang nagsalo-salo sa hapag. Matapos non ay nag-linis siya ng kanyang katawan at pumanhik na muli sa kanyang silid. Nag-basa ng aklat at nag-aral sa kanyang mga aralin. Nananalagin na siya para sa kanyang pag-tulog ng mapansin niyang muli ang tatlong bagay na napulot sa bukiran. Pinagmasdan niyang muli ang bagay na iyon. Inilagay sa kanyang mga kamay at ipinatong ang isa sa kanyang sikmura. Hanggang sa mahimbing na siya. Kalagitnaan iyon ng tulog ng bata ng magising siya. Nakarinig kasi siya ng hindi kilalang ingay. Para iyong isang pagaspas ng malaking ibon sa tabi ng kanyang silid. Dudungaw sana siya sa binatana ng mapansin niyang may-kakaiba sa mga bagay na nakuha niya sa bukid. May liwanag kasi na nang-gagaling sa paligid nito. Animo’y parang mabibiyak. Lalong lumakas ang ugong sa labas ng kanyang silid, kasunod nito ang isang huni na parang pito sa pandinig niya ng malaking ibon. Napaupo siya sa isang sulok ng kanyang kwarto ng makitta niya na isang dambuhalang ibon ang sumungaw sa kanyang bintana.

"Inay! Itay!" Sigaw ni Mimi na may halong takot at kaba. Subalit parang hindi siya naririnig ng mga ito. Napansin ni Mimi na nakatuon ang pansin ng malaking ibon sa mga bagay na nasa kanyang higaan. Umiilaw ang mga ito na parang may lalabas mula sa loob ng tatlong bagay na iyon. Humuhuni pa rin ang ibon. Lakas loob na lumapit ang bata sa kanyang higaan dahan-dahang hinawakan ang umiilaw na bagay. Para namang nagalit ang malaking ibon at sumigaw ito ng malakas. Napaatras si Mimi, subalit muli siyang sumulong sa pag-lakad. Hinawakan niya ang mga ito at kinuha ng dahan-dahan. Ganoon din ang ginawa niyang pag-lakad papunta sa ibon. Marahan niyang inaabot ang bagay na pinagtutuunan ng pansin ng malaking ibong nakatoon ito sa hawak niya. Para namang nakaintindi ang ibon. Mula sa kanyang mga tuka ay binit-bit ng ibon. Mula sa kanyang silid ay marahang lumabas ng bahay ang batang si Mimi naroroon kasi ang bata .Muli pa'y nakita ni Mimi ang napakalaking ibon na maaring sumakop sa kanilang munting tahanan. Tatlong maliliit na huni ang narinig ng bata. Mula sa tatlong bagay pala na napulot niya ay may mga munting ibon na magmumula sa loob nito mabuti na lamag at hindi niya naisipang pag-laruan ang mga iyon. Sa kanyang kinalalagayan ay muling humarap sa kanya ang malaking nilalang at humuni ito ng marahan paharap sa kanya. Natuwa ang bata, ilang saglit pa'y muling kumampay ang pak-pak nito at marahang inisakay ang tatlong maliliit pang ibon sa likuran nito. Umangat na ito sa lupa marahangmarahan. Para namang nag papasalamat ang malaking ibon sa kanya. Nginitian niya ito hanggang sa lumipad ito palayo ng palayo. Naging maganda ang kinabukasan ni Mimi ng sumunod na araw, hindi maalis sa isipan niya ang mga pangyayari sa kanya ng nagdaang gabi. Umaasa siya na makikita pa niyang muli ang mga nilalang na hindi nawala sa isipan niya..

Ang Inahing Manok
Sa silong ng isang puno ay mayroong isang inahing manok na nagli-limlim sa 5 itlog. Masayang-masaya ang inahing manok dahil malapit na ang pag-sapit ng pag-pisa ng kanyang mga itlog. Ilang araw na lang ang kanyang hihintayin ay makikita na niya ang kanyang mga sisiw. Maging ang mga katabi niyang hayop na naninirahan din sa malaking punong iyon ay tuwang tuwa para sa kanya. "Sa saglit na araw na lamang ay makikita mo na ang iyong mga sisiw manok." Masayang pa-alala ng katabi niyang bibi na nag aalaga ng sampung kiti. Ito na rin ang kanyang naging kaibigan simula ng siya ay mapunta sa ilalim ng punong iyon. Ito rin ang naging katulong niya sa pag babantay sa kanyang mga itlog tuwing siya ay naghahanap ng makakain. "Naku bibi napaka-saya ko sa aking mga itlog sana ay malulusog silang sisiw at walang karamdaman sa kanilang mga katawan. "

sa takot ng manok ay nag mamadali itong lumabas ng pugad at hinabol ang gumugulong na itlog. Habang nag i-isip itoy biglang nag sungit ang panahon. Nandoon pala sa puno ang matsing na nag mamasid . Lalong natakot ang inahing manok habang ang ahas naman na kanina pa lumiligid sa kanila ay lumapit pa sa pugad ng inahin. Maging ang bibi ay natakot din. dahilan upang mag wala ito doon. Nagising ang hayop na naroroon na mga tahimik na nag papahinga. Para namang nawalan ng pag-asa ang inahing manok sa pang-yayari iyong . Lulukuban na sana ng inahing manok ang kanyang mga itlog ng makita niyang nasa likuran pala niya ang malaking ahas at nakangiting nakalabas ang matatalim na ngipin nito. Nakasalalak ito doon at malapit ng malaglag. Alam nilang wala silang laban sa malaking ahas na naroroon. Isang araw habang nag lalakad ang inahing manok sa bukid ay nakita niya na may isang ahas na papunta sa malaking puno na tinitirhan niya kasama ang ibang mga hayop na nandoon. nakita niyang natutulog ang bibi kasama ang kanyang mga kiti na nakapalibot sa inahing bibi. Nag mamadali namang bumaba ang ibang naroroon. Oras na hindi iyon huminto ay malalag-lag an g itlog sa ilog at hindi na makukuha pa ng inahing manok . Hin di naman hinayaang makalapit ng inahin ang ahas. Gumulong ang mga itlog ng manok. Lumabas na ang ahas subalit nataob ang pugad. Pumasok siya sa kanyang pugad. Naalarma ang lahat. nag isip ng maigi nag manok. Agad nilukuban ng inahing bibi ang mga kiti niyang takot na takot din sa malaking ahas. Bumuhos ang malakas na ulan. Nakaramdam ng kaba ang inahing manok. Sumilip ang manok kasama ng ibang hayop na naroroon sa ilog. nag labasan din ang ibang hayop na tutulong sa manok upang masagip ang itlog nito. Kumalat ang mga ito sa kulob ng kanilang tahanan. agad itong bumaba sa puno at patalon ng inabot ang itlog sa pag kalag-lag sa ilog. Para namang nabuhayan ang manok ng makita niyang nakasala-lak pa pala ang itlog niya sa mga ugat ng kahoy na naroroon. Maging ang bibi ay tumulong din. Ang manok nama'y kinuha agad ang kanyang itlog sa nag magandang loob na . Subalit walang umabot ng makita nilang nahulog na ang itlog papunta sa ilog. Takot na takot ang lahat. sa halip ay hinampas niya ito ng papak sabay ng pag kahig. Natatakot siya para sa kanyang mga itlog. Hindi alam ng manok ang kanyang gagawin. Marami na kasing tinakot na mga hayop ang ahas. Nalungkot ang lahat para sa manok.Tuwang-tuwa namang sagot ng inahing manok. Tahimik naman niyang dinatnan ang ibang mga nakatira doon. na binabantayan naman ng bibi ng mga sandaling iyon. Nabasa ito ng tubig. Hindi naman sinsadya nitong mataamaan ang pugad ng manok. Alam niya kasi na kaaway ng lahat ang ahas na iyon. Natakot ang manok at nag-puputak ito. Mga maliliit lamang na uri ang mga hayop na kasama ng inahing manok. Dali dali siyang bumalik sa kanyang pugad upang tignan ang mga naiwan niyang mga itlog. Masaya sila sa ginawang pag-tulong ng matsing sa manok. Nataranta ang ibang hayop para sa itlog. sabay nilang pinag tulungan ang ahas na nais kainin ang itlog ng inahing manok.Habang ang isa naman ay gumulong patungo sa labas . Nakahinga ng maluwag ang lahat. Nasaktan naman ang ahas.

Isa na dito ang pagiging mabait sa mga tao.kapwa niya hayop. sunod sunod naman na ang pag pisa ng mga itlog. Masaya namang dinala ng matsing ang itlog sa pugad ng manok. Matanda na rin kasi ang katuwang niya sa kanyang hanapbuhay. Ngunit sa tagal ng panahon ay nasira na rin ito. Ang pangalan nito ay si Noning. Tinulungan naman ng inahing manok ang kanyang itlog sa pag-pisa nito. Ang sampung taon na niyang katuwang na ibinigay naman ng kanyang ina. Gaya ng hiling ng inahin para dito. Masayang nilukuban ng manok ang kanyang mga bagong pisang sisiw at nag-pasalamat sa lahat ng mga naroroon. Kahit hindi naman maari ay kanyang ginagawa. Dito rin siya kumikita dahil ito ang itinuro sa kanya ng kanyang ama noong nabubuhay pa ito. Mahirap daw kasi ang buhay at kailangang pag-ipunan muna at mag handa sa pag-aasawa. Masayang nag hiyawan ang mga hayop. Maaga pa lamang kasi ay handa na siya upang mag hanapbuhay. bata pa lamang siya ay ito na ang pinag kakaabalahan niya." Walang humpay na pasasalamat nito sa matsing. Ito kasi ang nag iisang pamana nito para sa batang kutsero noon. Isang maliit na tuka naman ang sumilay sa itlog. Sa tagal ng kutsero ni karding ay alam na niya ang lahat ng mga bagay na maari niyang gawin upang mag karoon ng madaming pasahero. Tumulong na rin ito upang ipunin ang itlog na gumulong kanina sa iba pang bahagi ng kanilang pugad. Nagulat naman ito ng dahan-dahang napipisa ang itlog. Masipag siya. Kwentong Kutsero ni Karding Alam nyo ba kung bakit nilalagayn ng tapalodo ang mga mata ng kabayo? Para diretso ang tingin? Tama at para hindi siya magagambala ng mga kasabay niya na nsa tagiliran niya. Sa tagal na niyang Kutsero ay madami nadin ang kanyang karanasan. Kaya't ng kumita siya ng malaki ay pinaayos niya at pinakumpuni ang nasirang kalesa. Maaga siyang gumising . Ng maipo'y masayang pinag masdan ng manok ang knayang mga itlog. mabait at magalang sa mga nagiging pasahero ng kanyang kalesa. Iyon nga lang ay may mga bagay na hindi kanais nais niyang gawain. Maasikaso at magalang. "Maraming salamat kaibigang matsing sa ginawa mong pag-tulong sa aking itlog. Ngayon ay pinag pahinga na niya ito at nakalagay na lamang sa isang kubo . Sa edad na dalawamput pito ay binata pa rin si Karding. Napatingin ang lahat dito. ang kanyang bagong kabayo. kung saan din niya nilalagay si Ameng. Isang Kutsero si Karding. Wala kasi siya matipuhan sa kanilang lugar. Subalit may isa lamang na hindi kaayon ayon sa kanyang gawain. Inabangan nila kung ano ang mga susunod pang manyayari. Naipaayos niya ang pamanang kalesa ng kanyang ama. Gayunman ay ayos lang sa kanya. Nakabili na rin siya ng isa pang kabayo. Lumabas na ang unang sisiw.. Isang turistang dayuhan ang nais sumakay sa kanyang karwahe ng araw na iyon. Limang malulusog na sisiw ang lumabas sa itlog.

" "Naku wala hong problema. Bago lamang ako dito at nais kong maiba ang aking paningin. Propesyonal ito sa kanyang paningin. Sa itsura pa lamang nito ay malalaman ng hindi ito taga roon mula sa kanilang bayan.upang maaga din siyang makahapon sa kanyang tahanan at maagang makapagpahinga." Sambit naman ng lalaki. Tuwang-tuwa naman ang pobreng kutsero sa kanyang ginagawang kwento na ibinabahagi niya sa kanyang pasahero. "Sige ho" magalang niyang sagot sa pasahero. Tuwang tuwa lamang ang kagalang galang na ale mula sa kanyang likuran habang palingon. nag simula ho akong maging kutsero ng yumao ang aking ama. Oras na sambitin ninyo ang aking ngalan ay agad ho akong makikilala" Dugtong pa niya. May edad man ay hindi naman halata sa kanyang dating. at maganda ang tindig. maganda ang kasuotan. Marami ang nakakakilala sa kanya dahil sa kanyang mga gawa gawang kwento at walang katotohanan. "Saan ho ba tayo?" Tanong niya sa babae. Kahit walang katotohanan at kahit mali ay . habang nililingon niya ito mula sa kanyang likuran. Inaalayan niya itong makasakay mula sa kalesa. "Nais kong dalhin mo ako sa magagandang pasyalan dito sa inyong lugar. Makinis ang kutis nito. At ilang saglit pa'y lumalakad na sila. "Marami hong magagandang lugar dito sa aming nayon" Nakangiti niyang panimula sa Ale. Ngumiti naman ito sa kanya. Maingat ang knayang ginawang paghatak sa lubid na kumokontrol sa babae. "Ang ama ko ho ay dating kapitan sa pook na ito. " Ano ito? Mali ang kwento ni Karding? Hindi naman na ito kataka taka.lingon siya rito. dahil isa ito sa asal na hindi na nabago simula ng siya ay naging kutsero. "Maari bang makisakay sa iyong kutsero iho?" Wika ng matandang babae. "Kilalang kilala ho ako rito.

Kahit papano kasi ay naging bayani siya sa simpleng paraan lamang. at madala ko kayo sa inyong paroroonan. Ang suot na sapatos nito ay butas sa ilalim at ang sumbrero nito at nangingitim sa kadumihan. Nang matapos niya itong igala ay tuwang tuwa siya ng bayaran siya ng tatlong daang piso nito. iyon nga lang at hindi pa rin nagbago sa kanyang dating gawain. "Naku karding huwag kang maging imbento sa iyong mga pasahero at baka sa huli'y pag sisihan mo iyan. Mabuti man o masama. "Sakay na ho kayo tatang. Marami ang naging kita niya sa araw na iyon. . Isang matandang ermetanyo ang naglalakad ng araw na iyon . May maganda rin palang dulot ang pagiging malikot ng kanyang mga mata sa kanyang kapaigiran. Lumaki ang kanyang mga tainga sa kanyang mga narinig. Pinagmamasdan niya ito sa malayo dahil nakita niyang papalapit ito sa kangyang pinupwestuhan. Bihira lamang ang mag-abot sa kanila ng ganitong halaga. Aksidente naman itong madadaanan ni Karding. Sa anyong iyon ng matanda ay nahabag ang matagal ng kutsero. Sinwerte naman siya sa kanyang pasada ng araw na iyon . " Paalala sa kanya ni Mang Kanor minsang nagkasalubong sila nito sa daan habang siya ay pauwi sa knayang tahanan. tuwang tuwa ang mga tao sa kanyang paligid. Minsan habang siya ay nasa karinderya na paborito niyang pag kainan ay isang batang babae ang nakita niyang patawid sa malaking kalsada nila. Subalit tinataasan na lamang niya ito ng kanyang balikat. msarap ito sa pakiramdam at maginhawa ang tingin niya sa kanyang mga kapaligiran. " Subalit tinignan lamang siya nito mula ulo hanggang paa. Pahapon na ng siya ay bumalik sa kanyang tahanan. Dahil sa kanyang gawain ay maraming kutsero ang sa kanya'y nagagalit. Matutulog na lamang siya ay iniisip pa rin niya ang kanyang susunod na kwentong kutsero na ibabahagi niya sa kanyang magiging pasahero sa darating pang mga araw. Animo'y sinusuri ang kanyang itsura. Maging siya ay masaya din .diretso pa rin siya sa kanyang istorya. Kinabahan siya sa maaring mangyari sa bata Nasagip niya ito mula sa kapahamakan. mabuti na lamang at naabutan pa niya itoat madali niya naiiwas sa aksidente. Hindi niya inaasahang isang kotseng puti ang rumaragasang sasagi sa bata. Sa itsura nito ay nasa sampung taong gulang pa lamang ito. Papunta sa hindi alam kung saan. Ayon sa mga matatanda lahat ng bagay daw na ginagawa ay may katapat na bagay. Imbentong istorya naman ang kanyang ibinahagi sa mga pasaherong sumasakay sa kanya. Nakasuot ang matanda ng sira sira at maduming kasuotan.

Nagulat siya ng mapansin niyang maging ang kanyang mga paa ay katulad din ng kanyang mga kamay. may buhok sa likuran ng ulo. Lumapit naman ito sa kanya. "Ano ito? Anong nangyari sa katawan ko? Bakit ako naging kabayo? Huhuuh" Tanong niya sa kanyang isipan. Hindi niya kilala ang lalaki at hindi rin niya ito mukha. Nandoon pa rin ang kanyang kabayo. "Hiyyaaaaa" Sigaw nito. Tinawag niya ang kanyang alaga. Tama isa nga itong kabayo. Madali siyang tumayo. Hindi siya maaring magkamali. Iinom siya sa ilog ng makita niya ang kanyang sarili. Nakita sila nito. At tinig ng isang lalaki. Palakad na ang dalawang hayop ng may narining si Karding na pulotong ng isa pang kabayo. Lumalalim na ang gabi. Napaatras siya at muling bumalik sa harapan ng tubig. at mga kuko nito. Mabalahibo ang kanyang katawan. Dahan dahan niyang sinalata ang kanyang katawan. Umiiyak na siya. mula sa repleksyon ng tubig. Subalit hindi niya inaasahan ang sumunod na sambit ng ermitanyo. Nakaramdam ng uhaw ang binata. tahimik na kumakain ang kanyang kabayo. Tumayo na nakalapat ang parehas niyang mga paa sa lupa. Ano kayang ginagawa ng mga kabayong ito dito? Hindi bat kay Karding na mapang-imbento ang isang hayop na ito? " Parang nanliit si Karding sa kanyang narinig. Bumulong ito sa hangin at maya maya pa'y nanghina na lamang ang kutsero at bumagsak sa lupa. Tanging huni lamang ng isang hayop ang lumalabas sa kanyang bibig. Tatayo sana siya ng mapansin niyang mabalahibo ang kanyang kamay."Ah. "Whoaa. Isang Kabayo. Nakaramdam siya ng kagat ng lamok ng siya ay bumangon. Mula sa kanyang mga kamay nagulat siya ng makita niyang iba na ito. Kinuha ng lalaki ang lubid hinatak nito ang Alaga ni Karding na kabayo. Maganda ito para kay Karding ay makakatulong narin sa kanya sa wakas. Naging kabayo si Karding. Masakit ang ulo ng magising si Karding. Kailangan na niyang umuwi. Nandoon pa rin siya sa lugar kung saan siya iniwan ng matandang nais niyang pag magandahan ng loob. Hindi . Patakbo pa ang ginawa nito sabay hinto ng malapit na sa kanya ang hayop. hindi niya alam ang kanyang gagawin. Mahaba ang mukha. dadalhin ko ho kayo sa inyong tirahan. Natulala siya at hindi makagalaw sa kanyang kinatatayuan. Wala ang kanyang limang mga daliri. Animoy nakasuot siya ng makapal na sapatos ang kulay kayumanggi niyang mabalahibong kamay ay nakalapat sa lupa. Subalit walang lumalabas ng letra sa kanyang mga bibig. Inikot niya ang kanyang mga mata. hindi niya anyo ang nasa kanyang harapan. Huling nakita na lamang niya ay ang pag layo ng matanda." Pag mamagandang loob niya dito. "Salamat naman at nandoon pa rin ang kanyang kabayo at ang karwahe nito.

Hindi niya ninais na maaaring mag kaganon ang mangyayari sa kanyang pagkatao. Tulad mo noong ako ay inaalagaan mo dati. wala siyang nagawa kundi ang tiisin na lamang ang gutom para sa gabing iyon. Ngunit bigo siya sa kanyang isipin. Tinitignan lamang siya ng ng ibang hayop na naroroon at tahimik na kumakain. Nag karoon kasi siya ng . habang nasa likuran naman niya si Ameng. Ni ayaw niyang mag pahinga ng gabing iyon. "Hindi ako nag sasalita nag kakaintindihan lamang tayo sapagkat isa kana ring kabayo" " Tao pa rin ako. Malungkot niyang wika. Madaling araw na ng maipikit ni Karding ang kanyang mga mata. Umaasa siya na sa kanyang pag dilat ng mata kinabukasan ay babalik na siya sa normal. " Pumunta sa sulok ang dating kutsero at tumalikod na lamang dito. kalabaw at ibang hayop lamang ang tangi niyang mga kasama. Umiiyak si Karding habang nag lalakad papunta sa Farm na pagpapastulan sa kanila. Sinusundan niya ang mga kabayong nasa kanyang harapan. Binigyan sila Karding ng pagkain. Labis na nalungkot si Karding sa nangyari sa kanya. Umaasang paniginip lamang ang lahat. Nakaramdam siya ng panghihina sa sarili." Kinagulat na gumising sa kabayong si Karding. Subalit hindi siya kumakain ng damo. "Nagalit sa iyo ang matandang ermitanyo" Kwento ni Ameng. Inisip niya ang lahat ng kanyang ginawa. masaya niyang iminulat ang kanyang mga mata. "Kumain kana. nanghinayang lamang siya sa kanyang alaga. Nalungkot siya at bumalik sa pag kakahiga. Hindi niya inaakala na may mga taong nagagalit din pala sa kanyang gawain. Tubig at silungan. baka . "Mahilig ka kasing gumawa ng kwento na hindi naman totoo. Walang tao na naroroon tanging mga kabayo. Tignan mo kami masaya kami kahit mga alaga lang kami. Maaga ring nagising si Karding. Si Ameng pala ang nag salita. Lahat ng ginawa niyang pag-iimbento at pagsisinungaling sa mga tao. " Napaisip si Karding.sana siya susunod dito. Sa laki kasi ng lugar na kanilang pinuntahan kay daming hayop din ang naninirahan doon. " Kahit papano ay nabawasan ang kanyang pag-kalungkot. "Naku Karding hayaan mo na magiging msaya ka rin kahit na ikaw ay isang kabayo. "Paano kang nakapag salita!?" Gulat niyang tanong.

katuwang sa kanyang problema. Binigyan lamang kita ng leksyon. buwan at panahon. butas na sapatos at maduming sumbrero. "Huwag kang magalit Karding. Para sa kanya ay natural na sa kanya ang pagiging isang kabayo. Lumipas pa ang mga araw . "Ikaw pala iyan Karding. Katunayan na pag mamay-ari na sila. Pangako niya sa sarili na hindi na niya uulitin ang kanyang pag iimbento ng kwento. "Huwag kang mag-alala at ibabalik na kita sa iyong dating pag ka tao. linggo . Nakasout ito ng maduming kasuotan. ARAL: Maging totoo at huwag mag imbento. Kasunod ay ang bagong Kutsero na nasa tabi niya na may nakapangalangang KARDING sa likuran nito. " Gusto niya itong sigawan. " Natuwa si Karding sa narinig. Hindi niya inaakala na ang kanyang alaga ay siya rin pala niyang magiging kaibigan. Dali-dali niya itong hinabol at hinarang. Binago na niya ang kanyang gawain. Sana ay nagging-aral sa iyo ang nangyaring ito. Nakabalik na nga siya. kasunod nito'y ang pag iiba ng kanyang anyo. Minsan habang sila ay nag lalakad ay nakita niya ang isang pamilyar na mukha. Tuwang tuwa siyang lumapit kay Ameng at niyakap niya ito. Nilagyan na rin siya ng tatak ng taong nakapulot sa kanilang dalawa ni Ameng ang dati niyang alaga. at mag mula noon ay hindi na gumawa ng Kwentong Kutsero si Karding. At nawala na rin sa isipan niya ang pagiging isang tao. Ito nga ang ermitanyong bumulong sa hangin at nag pahina ng kanyang katawan. Sa katagalan ay nakasanayan na rin ni Karding ang kanyang pagiging isang Kabayo. . at natatandaan. Nandoon rin si Ameng nakasuot ito ng bakal na tumatakip sa gilid ng mga mata nito. Subalit hindi na maari ang iyong gawain lagi kitang babantayan sa lahat ng iyong gawain. nakabalik na siya sa kanyang trabaho. " Napaisip ang Kabayo. Maya-maya pa'y nag laho ang matanda. Bumalik na sa normal ang lahat. Tumingin ito sa kanya at tumawa. Wari niya'y nakikilala siya nito.) Nag pasalamat si Karding sa matanda kahit wala na ito sa kanyang paningin. (Tapalodo ang tawag dito. subalit tanging huni na lamang ng isang kabayo ang lumalabas sa kanyang tinig. Ang Kwento Ng Pagong At Pusa Isa itong kwento na kailanman ay hindi maaring mangyari kahit sa tao man. Natuto siyang kumain ng mga damo darak at ibat-ibang pag kain ng isang hayop. Natutuwa ako at nakikilala mo pa pala ako. Ang lathalang ito ay mula sa pinapalawak kong isip at pag-likha sa pamamagitan ng pag- . Hindi pa rin nag babago at bumabalik sa dati si Karding. Masayang masaya sila at nag sisisi sa lahat ng ginawa niyang panloloko sa tao.

Saglit pa'y dumating na ang amahing Aso at ang kapatid ng pusa. " Kumusta kana?" Nakangiting bungad nito ng batiin siya. Saka naman ito dinilaan ng ina upang linisin ang katawan ng dalawa. tanaw ang buong tanawin. Tuwang tuwa ang Pusa sa ganoong eksena ng mag-iinang aso. Masaya ang buhay ng bawat hayop na nakatira sa gubat na hindi pa napupuntahan ng kahit sinong tao. . Inabutan ng dalawang lalaki ang dalawang babae na papasok na sa kanilang mga tahanan. Bawat araw na lumilipas sa gubat na iyon ay ang pag-usbong din ng mga hayop upang maging mag-kaisa at mag tulungan sa bawat pakikitungo nila. Malaya sila sa kanilang mga nais gawin at mga nais na mangyari sa kanilang mga buhay. siya ang mas nakakaalam ng lahat ng pasikot sikot sa gubat. mga hayop sa lupa at mga hayop sa tubig ay nag kakaisang nagbibigayan para mabuhay. parating kasi ang kapatid nya galing sa pangunguha ng pag kain. Hindi rin sila magka-kilala at hindi rin maaring mag sama. Pagabi na noon kaya nag-aya na ang Pusa na bumalik na sa kanilang mga tahanan. Masagana sa pang araw-araw ." Anyaya nito sa kanya. Lahat ng gawain ng bawat hayop at pati ang mga tao na hindi pa nakikita ng ibang mga hayop ay nalalaman nya din . Masarap ang hangin doon . doon tayo sa lilim ng punong akasya. "Kapatid ko!" Tawag ng pusa sa kanyang kapatid na babae. Halika at dumoon tayo." Mula doon ay nag lakad sila papunta sa puno ng akasya.sulat. Kabilang na dito sina Pagong at Pusa. Lumingon ang pusa at ngumiti ito . masaya silang nag-usap at nagkwentuhan.magkakasundo ang bawat isa sa pamamalakad ng kanilang hari na si Haring Leon. "Halika. Masayang naglalakad ang pusa ng umagang iyon.. Ang mga ibon. Si Leon ang pinakamataas na uri ng hayop na naninirahan sa kagubatang iyon. mag kwentuhan tayo habang hinihintay mo ang iyong kapatid. Maya-maya pa'y lumapit na sa kanila ang dalawang tuta at nag lambing sa inahing aso. Maligaya itong nag-aabang sa tabi ng kanilang tahanan. habang pinapanuod ang mga batang aso na nag-lalaro malayo sa kanya. Nilapitan siya ng Babaeng aso at kinausap. Hindi sila magkatulad at hindi rin sila magka-uri. Ngumiti siya dito at saka nag salita. "Salamat sa anyaya. Sumunod naman ay si Kwago ang pinakamatalinong hayop na kanang kamay ng Leon.

At mamayan kasama kong pupunta ang mag-iina ko papunta sa gitna ng kagubatan. hindi ba sinabi ko na sayo dati na gusto kong sumama sa iyo upang matulungan kita sa pangingisda mo." Bati ng Lalaking pusa sa Amahing aso. Sapat na para sa isang linggo nating pag kain. para sa pagkain natin?" "Oo. " Pasasalamat naman ng Pusa. Sari-saring hayop ang dumalo. Sa tulong ng Kwago dinala sila sa gubat na iyon at doon na nabuhay hanggang sa makayanan na nilang tumayo sa kanilang mga paa. Binilin ka kasi sakin ni inay bago siya pumanaw. Bata pa ang mag-kapatid na pusa ng pumanaw ang kanilang mga magulang. ang humahawak sa kanilang kagubatan." "Kasama mo naman ako kuya eh. Mula pag kabata hanggang sa pag-tanda ay magkasama na ang dalawang pusa hindi sila nag-iiwanan. Kaarawan kasi ng ating Hari. "Malaking selebrasyon ngayon ang magaganap sa ating kagubatan. Nabaril kasi ito ng isang mangangaso sa dati nilang tinitirahang gubat na ngayon ay isa ng syudad. "Sige ba." Sagot ng kanyang kapatid. "Salamat . ito rin ang nag-babantay sa gubat upang protektahan ito. Maarin kayong sumabay sa amin kung nais ninyo" Sambit ni Aso. Kinabukasan maagang nagising ang mga hayop. "Magandang umaga aso. mga . Yamo't sasabihin ko sa aking kapatid upang mag kakasama tayo pag-dalo. Gusto sana kitang yayain sa susunod na panghuhuli ko para matulungan mo ako." "Hayaan mo't sa susunod na linggo'y isasama kita. Malaking kasiyahan ang ka-arawan ng haring Leon." "Oo." Ilang saglit pa'y sabay na naghapunan ang dalawa. Mababantayan mo naman ako kasi mag kasama naman tayong nanghuhuli na pag kain natin. "Ayus lang naman. Lagi silang magkasundo sa kahat ng mga bagay na nais nila. na alagaan daw kita at wag pababayaan. Kaarawan kasi iyon ng kanilang hari na si Haring Leon. subalit ayoko sana na tulungan mo ako kasi baka mahirapan ka."Kamusta kuya. Marami kabang nahuling isda ngayon?" Masaya nitong wika sa kapatid.

. Sinagip ng Pagong ang Pusa dinala niya ito sa tabi upang alisin sa tubig. Masaya ang lahat na nag kukwentuhan at nag tatawanan. Kabilang na dito ang Pagong at ang kanyang pamilya. Sumama ang babaeng Pusa sa kapatid niya. Inaya na ng Lalaking Pusa ang kanyang kapatid. Maya pa'y kinagat ng lalaking pusa ang leeg ng kanyang kapatid upang itakbo. "Oo. Ang hayop nga na nag ligtas sa kanya. " Nag-usap pa ang dalawanhanggang sa hindi na nila namalayan ang oras." Pautal utal na kibo ng pusa. "Ako si Pusa. Si Pagong! Natulala siya at di nakapag salita. Araw na ng panghuhuli ng pag kain nila. Nasira ang kasiyahan at kaarawan ng hari nilang si Leon. Nakita iyon ng Pagong dahil sa kupad nitong kumilos naiwan na sya ng ibang hayop na lumangoy. kasama din nila ang mag-asawang aso at kanilang mga anak.At habang umiinom ang babaeng Pusa isang mukha ang kanyang naaninag.hayop na lumilipad at gumagapang. Ang pusa ay nag lalakad sa tabi ng ilog upang uminom ng tubig. Hindi na nakuhang magpasalamat ng babaeng Pusa. Ng hindi inaasahan isang ingay ang umalingaw-ngaw sa langit dahilang upang mataranta ang lahat. Dito kaba nakatira?" Sagot naman nito na may halong tanong din. "Ako nga pala si Pagong. Naging dahilan pa iyon upang masagip ang pusa mula sa pag kakalunod nito. hanggang s amauna na itong bumati sa kanya. kasama ng ibang mga hayop na lumalangoy din. Simula sa pag kakatitig nama'y parang natauhan ang Pusa. Nagkwentuhan at kumain . nagtulakan at isang dahilan upang matulak ang pusa at malag-lag sa tubig. Nagtakbuhan. Hinarapan nya ito at magalang na nagpakilala . Sa-salam-at nga pala sa pagliligtas mo sa a-akin. "Ikaw?" Tanong nito sa kanya. " Pakilala nito. "A-ayo-s lang ako. Sa kabila nama'y mga hayop na lumalangoy . Nakatingin sa kanya ang Pagong habang nakangiti ito. Oras na para umuwi. Walang lumalabas na baka'y marinig muli nila ang ingay na narinig nila. "Kamusta kana?" Tanong nito. Natakot ang lahat. sabay sabay silang nanguha ng kanilang pag kain. Para namang napahiya ang Pusa kaya tumalikod ito. Sa tahana'y takot na takot ang bawat hayop.

Tumatakbo ang Pusa at lumalangoy naman ng mabilis ang pagong. "Napasugod ka Pusa. Ikaw din. Sabay-sabay na umuwi ang mga Pusa at Aso. Pakiramdam niya'y magkakasakit siya oras na hindi niya ito nailabas mula sa isang nakakaalam. Palukso luksong patakbo ang ginawa niya upang lumipat sa bahay ng mga Aso. "Hindi ko alam kung ano ito. Naging mahina na ang ilog na pinaghuhulihan nila ng isda nababalita kasing may mga taong nakapasok sa gubat. . Tanghali na ng lumabas ang pusa mula sa kanilang tahanan. Araw-araw na rin ang naging pag kikita at pag uusap nina Pagong at Pusa. Hanggang umamin ang Pagong sa Pusa ng minsan sersyoso silang nag uusap tungkol sa kanilang mga karanasan. Mabuti na lamang at may natira oa siang pag kain na nkuha nila sa tulog ni Pagong. Minsan nag-lalaro sila at nag hahabulan. Malungkot naman ako kung hindi kita nakikita. Nakita iyon ng Kwago minsan. Katulad kanina. Hindi nabubuo ang kanilang mga araw kung hindi nila makikita ang bawat isa. Sa isang sulok naman ng Utak ng pusa ay ang saya sa pag kaka-kilala nya sa isang bagong kaibigan. " Seryosong pag-amin nito. Masaya siya sa tuwing makikita niya ito. " Masayang pag papa-alam ng Pusa sa Pagong." Bigkas ng inahin. "May nais lamang kasi akong itanong sa iyo. May nais lang kasing itanong ang Pusa sa inahin g aso. Naguunahan sila na makarating sa batong nakagitna sa ilog. "Hindi ko rin malaman ang ganitong pakiramdam. " Nadam naman iyon ng Pusa. Nakita daw ito ng Kwago na kumukuha ng mga isda sa ilog at ibang mga hayop. Hindi makalabas ang magkapatid na pusa at ang mag aswang hayop. tungkol iyon sa nararamdaman niya mula sa kanyang saloobin. Hindi niya maipaliwanag na sarili kung bakit. Araw-araw sabay silang kumakain."Uuwi na ako. Sabay turo ng Pagong kung saan nakalagay ang tumitibok niyang puso. Sabay sabay na nakarating sa kanilang mga tahanan. sa susunod naman. Masaya ako tuwing kasama kita. Naging mdalas tuloy ang pag punta ng Pusa at Aso sa ilog. Galing ito dito.' Sagot nito. Unti-unti nilang nararamdaman ang bawat sarili nila tuwing sila ay nag kakaharp. Ganito din ang naging pakiramdam ng Pagong sa Pusa. umuulan kasi ng araw na iyon. "Sige. kung iyong mamarapatin.

" Anyaya niya dito sa loob ng kanilang tahanan. Hindi siya nag kakamali . " Hindi nakapunta sa ilog ang Pusa ng boung araw na iyon.. Hindi kasi siya makalabs dahil sa sama ng panahon. Habang siya ay nakatanod sa pintuan ng kanilang tirahan." Nakangiti naman nitong banggit sa kanya. "Kasi nag mamahal kana. Ganito din naman ang bungad nya dito nakangiti rin siya dito. Nakangiti ito ng sobra."Halika't tumuloy ka. Subalit na gulat na lamang siya ng makita nyang may nag lalakad na papunta sa kanya. Wari niya'y parang dapat nalang niya itong itago. Kabog sa dibdib at ligaya. Kinamusta lamang kita. Kaibigan mo ako't hindi ka dapt mag-alangan. Pero ang sa iyo. "Anu ba ang atin? " Panimula nito sa kanya. "Naku hindi na . Nalungkot kasi ako at hindi ka makapunta sa . Si Pagong nga iyon. kasi ano. " Imbis na payuhan ay tumawa ang Aso at tumingin ito sa kanya na sobrang saya at hindi maintindihang ibig sabihin. Palapit iypon ng palapit sa kanya. "Nag tataka lamang ako kung bakit sa tuwing kasama ko si Pgong may nararamdaman akong kakaiba mula sa aking dib dib. "Kamusta ka?" Masaya nitong bati sa kanya. Masaya kami kasi parehas naming nraramdaman yon. "Mabuti naman." Namumulang panimula ng Dalagang pusa. Nagkibit balikat na lamang ang Aso at hindi na kumibo. Parang nahihiya namang mag salita ito dito. Kasabay naman ang magkahalong tuwa at pananabik. Papunta sa kanya. Magpatuyo ka ng iyong balahibo't baka sipunin ka. Pumasok ka. Ikaw kamusta kana? Halika. "Huwag ka ng mahiya sa akin." "Anu yon?" Tanong niya dito. "Ahm. "Iyon ang nadarama namin ng asawa ko." Pag mamagandang loob ng inahing aso sa kanya.

Nakarating ito sa ibang mga hayop.' Nalungkot ang Pusa at Pagong sa pangyayaring iyon. Subalit hindi niya inaasahan ang makikita niya. Kahit na mahirap para kay pagong iyon dahil sa uri ng kanyang pagkilos ay kinakaya niya para lamang makita niya ang pinaka mamahal niyang Pusa. Nagulat ang lahat sa nabalitaan nila. Sa isang liblib na lugar ng kagubatang iyon ay palihim muling nag kikita ang dalawa. Hindi iyon maganda sa pandinig ng kapatid ng lalaking Pusa. Pag kadatin na pagkadating nito'y isang kalmot ang tumama sa mukha ng babaeng pusa. . "Dadalawin ko lamang poa ng kaibigan kong si Pagong. " "Simula ngayon ay hindi kana maaring mag-punta at sumilip sa ilog na ito. Kapatid nya kasi mismo ang usap usapan sa buong kagubatan. Dali-dali syang pumunta sa ilog upang hanapin si Pagong. Maaring paalisin at palayasin siya sa gubat . Masama ang loob ni Pusa.kauring hayop kapag napatunayan ito. " Masayang dugtong pa nito. Ipinag babawal sa batas ng Kagubatan ang pag. Nakita siya nito. Sa ganitong paraan lalong napalapit ang loob ni Pusa sa Pagong. Hindi nila namalayan ang pag mamasid ng pangalawa sa pinakamataas ng hayop sa gubat.patol sa hindi mag. Hindi na nakakibo ang babaeng Pusa sa halip ay tumalikod ito at humiga na lang sa isang sulok. Pakiramdam niya ay lalong siyang nahuhulog dito at hindi na niya ito makontrol." "Masama kasi ang lagay ng panahon. Napasimangot ito sa sakit. masaya na ako't nakita kita. "Alam mong bawal na bawal ang pakikipag mabutihan sa hindi natin kauring hayop. Hindi nila iyon inaashan na mangyayari. Kinagabihay. Subalit hindi sila sumuko. !" Pasigaw na wika ng Lalaking Pusa. Sa mataas na hayop. At iyon ang isa sa mga kinatatakutan nila sa kanilang biuhay. Si Kwago! Nakadapo pala ito sa isang puno kung saan kitang kita ang bawat hayop na nasa ilog at nasa tabi nito. Si haring Leon ang nandoon. "Saan ka pupunta Pusa?" Malaking boses na tanong nito. At maari kang mapaalis oras na malaman ito at napatunayan. Akmang tatakbo siya palayo ng harangin siya nito. Nanginig ang katawan ni Pusa at sumagot. Isang araw masayang nag uusap ang Dalawang hayo sina Pagong at Pusa. Pasensya kana ha?" "Ayos lang.ilog ngayon. Maging kay Haring Leon ay nakarating na rin ito. Oras na maulit pa ito'y paalisin ko kayong dalawa mula sa kagubatan na ito. Oras na mag kasala.

Subalit hindi parin talaga maari ang kanilang mga nais.hindi pa rin sila nag papadaig sa iba. Kahit na minsan hindi na nila kinakaya basta't iniisip lamang nila ang kanilang minamahal ay lumalakas pa rin sila. Ginawa niya iyon para lamang ma. Hangaang sa makarating ito sa kanilang tagpuan. Naiintindihan niya ang nasa saloobin niya. Nahuli sila. Tanging ang inahing aso lamang ang naging katuwang ni pusa para sa pagkikita nila. sapag kat alam niya ang nag mamahal. Lalong lumalim asila sa isat isa. Kapalit noon ay pag ka bilanggo at ang pagf puputol ninyo ng ugnayan ng pusang ito. Hindi na kita papapalisin sa kagubatang ito dahil hiling iyon ng pusang lalaki." "Ayoko din mawala ka sakin pusa. "Ayokong mawala ka sa akin Pagong. Nagpatuloy ito ng nagpatuloy. Ilang saglit pa'y nanduon na rin ang pagong ngunit. Nagmamahalan din sina Ibong Maya at Dagang . Pinapakinggan pa rin nila ang tibok ng knailang mga puso at damdamin. Dahil iyon sa sobrang pag mamahal na nanaig sa knailang mga damdamin. Katulad ng nagyari sa kanila bago sila mapunta sa lugar na ito. Umiiyak siya habang nag sasaad ng mga nangyari ng sandaling iyon. Tumulo na lamang ang luha ng dalaga at umiyak na lamang ito ng umiyak. Ninais pa rin nito. Bigla na lamang syang dinakma ng leon. Nalala tuloy ng Inahing Aso ang nangyari noon. Iniwan ng lalaking Pusa ang knayang kapatid. Nalaman din iyon ng mataas na . Sabay alis habang kagat kagat ang Pagong. Kahit na bawala at kahit na hindi maaari at makakabuti sa kanila. Mahirap mag hanap ng tahanan. Umiiyak na lamang ang Pusa tuwing maaalala niya ang knailang napakahirap na sitwasyon .Upang makipag usap sa inahing aso. Nakita ng pagong na nakagitna sa dalawa ang pusa. Malungkot ang Aso para dito." Nakakatakot na sabi ni leon. Dali naman siyang pumasok sa kanyang proteksyon upang hindi masaktan.Doon ay tahimik silang nag kikita at palihim na nag uusap. Naiintindihan kasi ito ng aso. Alam niyang mahirap talaga ang kanilang sitwasyon subalit nauunawaan din naman nito ang nakakatandang kapatid. Mahal na mahal kita't hindi ko makakaya oras na mawala ka sakin. Ay hahatulan na makulong. Nahihirapan ma'y patuloy pa rin sila. " Minsang pag uusap nila sa pag tatagpo nilang iyon. Ang katulad ng pagmamahalan ni Pagong at Pusa.uwi'y hindi nag deretso sa bahay ang babaing Pusa sa halip ay pumunta ito sa bahay ng aso. Kahit sa ganoong paraan lamang ay masaya pa rin sila. Minsan ng minsang magkikita ang dalawa sa knailang tagpuan ay sinundan ang Pusa ng kanyang nakatatandang kaptid.Tangi si Pagong na lamang ang knayang nagiging lakas para mag patuloy ang kanilang pag mamahalan sa isa't-isa. Dali-dali namang tinwag ng Pusa ang Leon. "Ito na ang huling pag kikita nyo dahil ikaw Paging. Kahit na lihim ito . Madalas kasi itong mag kasama sa pangunguha ng pag kain at pamamasyal sa gubat. Pag.protektahan ang kanyang nakababatang kapatid mula sa pag papalayas sa kagubatang kanilang tinutuluyan. Noong siya ay bata pa lamang at wala pang masyadong alam. Bawat kilos nito ay hindi pinlampas.

Ganun din ang Pagong. Subalit. Hayun nakita na niya Ang pinakamamahal niyang Pagong. Unti-unting nawawala ang mga bantay na hayop. Nababawasan na ang mga ito. prara sa dalawang nilalang na nag mamahalan . Masaya itong ibinalita ni Pusa sa Inahing Aso.antas ng hayop. Nakapasok ang Pusa. Naging kakampi na rin niya ito at naging kunsinti para lamang sa kanya. Lumipas ang marmaing araw. Nawala na rina ng hari dahil ito ay bumalik na sa kanyang tahanan . Kumuha ng tyempo ang pusa para makalusot sa mga nag babantay n mga hayop doon. Katabi nila ang Ibong Loro na tahimik na nag mamasid at gumagala ang paningin. Maipakita lamang na mahal talaga nila ang nagpapakumpleto sa sandali ng buhay nila. Umiyak siya. "Ayaw ko lamang na ikaw ay mapahamak. Mali na kung mali sa paningin ng iba. Malungko dahil ang hirap ng lagay nila." . Ayaw iyon mangayari ng kapatid ni Pusa sa kanya kaya gnaun na lamang ang pag protekta nito dito. Inilahad niyakung paano siya nakapsok at nakalabas sa kulungan. Maraming nakabantay sa labas. Hindi na niya namalayan na nasa tabi na pala niya ang kanyang nakatatandang kapatid . Tahimik ito at nag-iisip ng malayo sa kuryosidad. Isa ito sa pinaka kinatatakutan nilang banaty dahil kakaiba ito sa lahat ng hayop. Hanggang sa dumilim. Hindi niya makontrol ang sarili sa harapan ng Pagong. Ang huling balita nila noon ay namatay ang daga dahil sa gutom sa labas g gubat at napatay naman si Ibong Maya dahil sa isang taong naghuhuli ng mga hayop sa gubat. Kaya nais kong maging mabuti ang lagay mo sa lahat ng oras. Malungkot na may halong tuwa ang kanilang nadadama . Katabi na pala niya ito't pinakikiramdaman lamang siya. Kahit saang anggulo tignan ay sadyang mahirap. Niyap niya ang Pagong sa sobrang pag ka sabik. Pinaalis nila si Daga subalit sinundan ito ng Ibong Maya. Kaya ginagawa ko ang mga bagay na iyon. Inabot siya ng mahabang oras subalit hindi siya napgod sa kahihintay. Sina Leon at Kwago. Sari-saring hayop iyon. "Mahal kita kapatid ko" Iyon ang bumasag sa oag iisip ng dalagang pusa ng mga sandaling iyon. Sa wakas ay mababawasan na rin ang kanyang pag aalala sa kanyang minamahal na hayop. "Ikaw na lamaang ang nag-iisang kayaman ko sa mundo. Masaya sapagkat muli silang nagkita.Hindi na iisipin ang mali at tama mahalaga ayang kaligayahan sa piling ng isa't isa. Patago pa rin ang ginawa nila upang hindi mahalata ang pag puntang iyon ng pusa. Mula sa labas ay nakatanaw ang pusa mula sa tanawin na makikita malapit sa kanilang tahanan. " Dugtong pa nito. Dahil sa tahimik niyang pag lalakad at magaang kilos ay napasok niya ang kulungan. Matahimik niya itong tinawag. Masaya naman ito sa nalaman.Tuwang tuwa naman itong lalapit na kanya. maging ang Kwago ay ganun din. Walang maisip na paraan ang dalawa hanggang sa maisipan ng Pusa na pumuslit at makita man lang si Pagong sa kulungan ng haring Leon. Nandoon din si kwago at si Haring Leon. Samantalang siya ay tahimik lamang na nakikinig at nakitingin sa malayo. Ligtas naman itong nakalabas at nakabalik sa kanyang tahanan. At hanggang sa makatulog na ang Loro.

" Sabay talikod ito sa kanya. Subalit bigo pa rin ito. nakakatakot nakakagimbala sa lahat. Hahabulin sana niya ito. Inisip tuloy niyangsundan ito at hanapin kung saan man ito naroroon. "Kuya pasensya kana. . Subalit wala ito doon.nagulat ang mag kapatid. Subalit nagulat siya ng nasa likuran pala niya ito at sumusunod sa kanya. " Pag-uuna niya dito. Wala siyang nagawa kundi ang umuwi na lang at bumalik sa kanilang tahanan. Naguguluhan siya dahil mahal niya ang kuya nya ayaw niyang mawalay dito. Sa kabila nito ay masaya siya. Wala na siyang nagawa kundi hintayin na lamang ang pag uwi ng kanyang nakatatandang kuya . "Hindi ko kakayanin kung pati ikaw mawawala pa sa piling ko. Napalabs sila pati na rin ang mag asawang aso. Mabilis na tinungo ng Pusa ang gitna ng kagubatan . Umiyak siya ng umiyak. Nauunwaan siya nito. subalit ayaw din niyang mawalay sa kanyang pinakamamahal na pagong. ngunit na huli siya nakalyo na ito dahil mabilis na itong tumakbo. Niyakap siya ng kuya niya. "Naiintindihan kita kapatid ko kaya nga hinayaan kita ng patago kang pumunta sa kulungan ng mga nag kasala sa kagubatan. Lumabas ang pusa para hanapin ang kanyang kuya . Hindi ko lamang makontrol ang bugso ng damdamin ko. Pag dating niya sa bahay ay inabutan na niya ang kanyang kuya. Wala pa rin ito doon. alam kong bawal subalit hindi ko siya kayang mawala sa akin." Nagulat siya dito at niyakap niya ang kuya niya.Bigla na lamang tumulo ang luha ng kuya niya at napatingin siya dito. Pinuntahan niya ang madalas nitong puntahan ang puno ng nara na nasa gawing gilid ng kagubatan. Naalarma naman ang lahat ng hayop na naroroon lahat sila ay natakot. Walang ng masyadong hayop na naroroon. " Nasa ganoong sitwasyon sila ng biglang may narinig silang mga pag putok. "Patawarin mo ako kuya. Wala na tayong magulang . Ikaw na lang nag papalakas sa akin. Animo'y inuuri siya nito at minamaliit. Habang nag lalakad siya pauwi ay hindi niya maiwasan ang mata na tumingin sa mga hayop na nakamsid sa kanya. Ngunit pahapon na'y wala pa rin ito. Pinuntahan niya sa kaibigan nitong kalapati. Tahimik lamang ito at hindi kumikibo. Naiwan siyang nag-iisa doon at naguguluhan. Nakita nila ang isang grupo na may dalang mga liwanag papunta sa kagitnaan ng kagubatan kung saan naroroon ang kanayang pinakamamahal na pagong! Bigla siyang nakarmdam ng panganib. Maingay. Hindi ko na kakayanin pa kung pati ikaw kukunin nila sa akin. Ikinagulat niya iyon. Hindi na siya nag paalam pa sa kanyang nakatatandang kapatid. Ayoko ng mawawala kapa. Dahil sa ginagawa ng kanyang kapatid na lalaki. Nakayukong nag lalakad ang pusa at sabay patakbong nag madali. Alam niyang hindi siya nito papayagan. Nakarating sila sa gitna ng kagubatan. Maging ang Leon Kwago Loro at ibang matataas na antas ng hayop ay wala na rin. Mahal ko si Pagong . Hindi kasi niya alam kung saan ito nag punta at anung oras babalik.

Naghihingalo na itong subalit nakuha pang magsalita. Kahit mag-isa lamang siya at walang kalaro masaya pa rin siya. Malamig na ang kanyang katawan. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari sa pinakamamahal niyang pusa. Si Pagong naman ay marahang nag lakad. "Ma-ha-l n-a mah-al ki-ta Pa-g-ong" Pa-putolputol nitong salita sa pagong Habang iyak naman ng iyak ang pagong.Tanging naiwan ay ang mga nakabilanggong hayop kasama na si Pagong. Patakas silang tumalon. Akmang sasaktan siya ng tao nakatalon naman na ito. nakakatakot. Habang ang Pagong naman ay malungkot at hindi na lang matanggap ang nangyari sa kanilang minamahal. Lumapit ito sa nakakababatang kapatid at niyakap ito. Pinipilit itong gisingin ng Pagong subalit hindi na ito gumagalaw. huhuhuh!. Sa wakas nakatakas na ang tatlo subalit nagulat sila ng masulubong nila ang isang tao! May hawak itong apoy at sa kabilang kamay nito ay mag nakahawak ng parang isang matigas na bagay. Naawa siya at nag sisisi sa sinapit ng kaniyang kapatid.biglang tumunog ang hawak ng tao sa kanyang kamay. Ang ama niya ay pumanaw noong siya ay sanggol pa lamang. Tanging ang mga halaman at hayop na alaga nila ang mga nakakalaro niya araw-araw. Nilapitan niya ang pusa. bumagsak! Babalikan sana iyon ng lalaking Pusa subalit. Dali-daling nag punta ang mag-kapatid na Pusa sa kinalalagyan ng pagong . Araw-araw din ay umaalis ang kanyang ina para magtrbaho sa bayan. Naalarma ang Pusa. Inatake daw ito ng mabangis na hayop kaya hindi na niya ito naabutan ng siya ay lumalaki na. Nakita pala ng pagong ang mga pangyayari.." Pumikit na ang Pusa at hindi na nakapg salita. hindi katulad ng mga kapatid na Pusa na puting puti ang mga balahibo. Ilang oras pa ang lumipas. Dumating ang kapatid nito. Tumalon ang magakapatid subalit. Napahagul-gol na lang ang nakatatandang pusa. Dahil madilim hindi siya masyadon kita. Wala silang ideya kung anu iyon. Itatakwa nila ito upang hindi mapahamak. Palapit na ng palapit ang mga nilalang na may dalang maliwanag na bagay at maiingay sa pag lalakad. Wala na siyang nagawa kundi umiyak na lamang at yakapin ang pinakamamahal niya. Ang kapatid niyang babae. Nakakabingi. Tanging siya . Tanging bakas na lamang ng dugo ang makikita dito. Si Mila At Ang Nuno Nag-lalaro si Mila sa bakuran ng kanilang bahay isang hapon na iyon. Napalingon siya. "Wag kang bibitaw mahal na mahal kita . Malakas ang tunog niyon.. dahil nakita niyang bumasak ang kaniyang kapatid. Hinidi na ito humihinga at hindi na rin ito kumikibo. Wala kasi siyang kapatid na pwede nyang makalaro at makasaya.sa ku-ya k-o maha-l k-o sy-a. Tanging alam lamang niya ay nasasktan ito at nahihirapan." "Pa-ki sabi. Hindi nila alma ang kanilang gagawin. Subalit sabi ng kanyang ina ay hindi na siya magkakaroon ng kapatid dahil wala na siyang ama. Dumating ang umaga hindi umaalis ang pagong sa tabi ng pusa.

maliit na kulay itim na sapatos. Hinawi niya ang mga halaman na nandoon at nagsimulang igala ang kanyang paningin." Laging paalala ng kanyang ina bago ito umalis. Naksuot ito ng kulay pulang maliit na damit. Matagal na kitang kakilala. "Ako ay matagal ng nag babantay sa iyo dito. Kahit ako ay ngayon mo lamang nakilala. Ako ay isang nuno. Subalit ako ngayon mo lang ako nakilala. Ilang saglit pa'y dumating na ang kanyang ina. Dahil sa murang isip niya. At huwag kang pupunta sa mataas na bahagi ng kabundukan marami kasing hayop na mababangis ang nandoon at baka saktan ka nila. "Mila anak. Tuwang-tuwa siya habang ang maliit na tao ay nag ku-kwento sa kanya ng mga nakakatawang bagay. Naawa kasi ako sa iyo. Nais ko sanang makipag laro sa iyo. hinanap niya ang maliit na boses na nag salita at tumawag sa pangalan niya. Wala kang kalaro. Ng hapong habang siya ay nakaupo sa harap ay isang maliit na boses ang kanyang narinig galing sa mga halaman na nasa harapan niya. Inuri niya na parang tumitingin ng isang di kilalang maliit na bagay. sinalubong niya ito at sabay humalik sa kamay. Baka daw kasi mapahamak ako kung hindi ko kilala ang tao. Kinabukasan ay maagang nagising ang ina ni Mila para mag-luto ng kanilang agahan sa ." "Subalit hindi naman ako isang estranghero. "Wag kang matakot. Matagal na kitang kilala. Nakatira sila sa gitna ng kabundukan. " Naglaro ang bata kasama ang nuno. " Dugtong pa nito. "Ako si Mila. Bigla siyang napaatras ng bumungad sa kanya ang isang maliit na taong kasinlaki lamang ng kanyang hintuturong daliri sa kamay. Ako si Berto" Wika ng maliit na nilalang sa kanyang harapan. Natapos ang araw na iyon ni Mila na masaya. "Sabi ng nanay ko wag daw akong makipag usap sa mga estranghero. nag karoon siya ng bagong kaibigan at kalaro. dahil ngayon lang ako nagpakita sa iyo.lamang ang naiiwan na mag-isa sa kanilang bahay para mag bantay at mag asikaso dito. huwag na huwag kang lalabas ng ating bakuran kapag umaalis ako. sampung taong gulang. Imbis na matakot ang bata." Nakangiting wika ng nuno. Ganoon lamang ang kanilang buhay sa araw-araw ng dumadaan sa kanila. madalang ang mga bahay pati na rin ang mga tao na naninirahan doon. at maliit na sumbrerong matulis sa dulo na kulay pula din. Ay hinarap nya pa ito. Nagtatalon talon ito sa harapan niya at umaarteng gaya ng isang artista sa entablado." "Kilala na kita. lagi kitang pinapanuod habang ikaw ay nag lalaro.

binilin nya kasi iyon sa akin. " "Sandali lamang naman iyon. "Halika Mila sumama ka sa akin. Dapat ang ginagawa mo ay nag lalaro lamang. Ilang saglit pay nag paalam na ito sa kanya at lumakad na. "Halika na Mila. Maaga kasing aalis ito paara mag punta sa bayan at maghanap buhay muli. "Saan tayo pupunta?" "Sa lugar namin. Huwag kang mag alala. ? Halika't bilisan mong kumain. Walang kalungkutan. huwag ko daw kakalimutan ang binilin nya. Huwag daw akong aalis sa kulob namin sabi ni inay sakin. Ginising na nito si Mila at sabay na silang kumain sa hapag." "Naku hindi pwede. . Maglaro ng maglaro. Bahala ka mamaya aalis na ako at wala kang makakalaro. Bago daw ako mag-laro.umagang iyon. Nakapasok na sila sa loob isang madilim na daanan at kakaibang amoy ang nalanghap ng bata. Maya-maya'y sumulpot si Berto sa kanyang harapan. Sabay tayong papasok sa loob at sabay tayong papasok doon. Hanggang isang liwanag ang kanyang naaninag. "Kamusta ka Mila. hanggang mag salita ang nuno sa kanya. Hangggang sa mawaglit na dito ang mga bilin ng kanyang ina. " Sa pagpupumilit'y napapayag din nito ang bata. " "Naku! Mamaya kana mag linis. Naglaro sila ng naglaro . Nakangiti ito at nakatingin sa kanya. Tuwang-tuwa si Mila. Bababalik din tayo. "Paano tayo makakapasok diyan? Wala namang lagusan ? Tanong ni mila. Marami pa tayong makakalaro. Maglaro na tayo sa labasan.!" Sambit ng nuno sa kanya. " Sinundan ni Mila ang nuno." Sabay turo sa punso. "Yumuko ka at ilagay mo ako sa iyong mga palad. Duon tayo mag lalaro maraming pwedeng laruin doon." "Naku hindi naman natin sasabihin. Pupunta ako sa taas ng bundok para duon mag-hanap ng ibang kalaro. Sa likod ng kanilang tahanan ay may isang punso ." Anyaya nito. " "Baka kasi magalit ang inay ko at pagalitan ako. Masaya sa amin. " "Naku mag lilinis pa ako ng bahay.

"Gusto ko ng umuwi sa amin. "Inay huhuh. Huminto sa pag lapit ang nuno. Sabay nito ang pag sigaw ng malakas ni Mila. " Iyak niya "HAHAHA! Hindi kana makakauwi iniwan kana ng ina mo! " "Hindi totoo iyan. Sabi mo kaibigan kita pero hindi mo ako tinutulungan makaligtas dito! huhuhu! Gusto ko ng umuwi sa amin. Tatakbo sana ito palayo sa mga ito subalit bigla siyang napaupo. Ng biglang marinig ni Mila ang boses ng kanyang ina." Iyak niya.. Lalong umiyak ang bata." Lumayo ang katabing nuno ng bata Humalo ito sa mga kauri nitong mga nuno. "Hindi kana makakaalis dito!" Sigaw ng maliit na boses na katabi ni Berto." Dugtong pa ng isa doon.! Babalikan nya ako huhuhu!" Tuwang tuwa ang maliliit na nilalang habang ang batang si Mila ay iyak ng iyak. tumama kasi ang kanyang paa sa batong nasa paanan niya.Parang isang kweba na may tumutulong tubig sa itaas na galing sa hamog. Subalit hindi siya nito makikita. Mula sa ilalim ay itinali ng nuno ang paa ng bata. "Dito ka na lamang habang buhay. "Tinitignan nila ako Berto. Tumawa ng tumawa ang mga nuno. Tinignan din siya nito at tumawa ng malakas. Pagabi na nga pala noon at umuwi na ang kanyang ina. Tulungan ninyo ako!" Mula sa labas ng punso narinig iyon ng ina ni Mila. Umiyak na ang bata. "Anak nasan ka!" "Nandidito po ako sa loob ng punso! Tulungan ninyo ako sasaktan nila ako!" Nataranta ang nanay ng batang babae. . Ang sasama ng tingin nila sa akin. at maliliit na nilalang ang nabungaran ni Mila. Nakaitim na kasuotan ang iba at ang iba naman ay naka pula. Akmang lalapit na ang isa na may dalang manipis na animoy sinulid. Maya-maya pa'y nawala na ang boses ng ina ni Mila. "Niloko mo ako Berto. Lalong natakot ang bata. Natakot si Mila ng tumingin sa kanya ang mga ito. Lahat ay kasing laki ni Berto.

Isa na dito si Wana isang diwata na nais magkaroon ng kaibigang tao. Isa kasing sambit ang isinasagawa nito. sa tabi nito ay si Mang Tino ang kilalang albularyo sa kanilang lugar. Pangarap ng Diwata Sa isang kagubatan ay masayang naglalaro ang lambana at iba pang uri ng engkanto na tahimik na nagbabantay sa isang kagubatan. "Masaya. "Hindi ko na po uulitin ina. Hindi na niya alam ang mga sumunod na pangyayari. Ito pala ang tumulong sa kanya mula sa punso. masaya.. Lumipat na rin ng bahay sila Mila sa bayan kung saan nakatira ang kanyang lola. Hindi niya inaasahan ang pag sagot nito sa kanya ng tinanong niya kung maari ba. at sumunod sa magulang. Susundin ko na ulit ang bilin ninyo sa akin. Ilang saglit pa'y nawalan ng malay ang bata. "Naku hindi kaba masaya dito sa ating kaharian Wana?: Minsang tanong ng kaibigan nitong si Yumi. Ay nasambit nya sa kanyang ama na nais niyang lumabas ng kaharian at makakita ng tao. Subalit ang engkantong si Wana ay nag nanais ng kakaibang karanasan. Isang gabi habang nagpupulong ang pamilya ni Wana kasama siya at mga kapatid niya. ARAL: Huwag sasama sa hindi masyadong kakilala. Subalit isang daang taon na siyang nabubuhay sa mundo ay wala parin siyang nakikilala ni wala siyang ideya kung ano ang itsura ng tunay na tao. At mag mula noon hindi na nag pakita ang maliit na nilalang sa kanya. Nais niyang lumabas sa kanilang kaharian at makita at makakilala ng mga tao. .Isang boses ang narinig ng lahat mula sa itaas ng punso ang nakapg pagimbal sa lahat ng nuno. Maganda sa kanilang kaharian. Ang kaharian ng mga engkanto na gaya ni Wana ay sa likuran ng mga punong malalaki at walang nakakapasok na kahit anong nilalang na galing sa labas ng kanilang kaharian o kahit anong nilalang na may isip na galing sa gubat." Niyakap siya nito at nagpasalamat sa matandang tumulong sa kanila. Para silang sinaksaktan sa bawat salita na kanilang naririnig. isa ring diwata. Ito na ang mag babantay sa kanya habang wala ang kanyang ina. kaso nag sasawa na kasi ako dito sa ating kaharian. Nagising si Mila sa kanlungan ng kanyang ina. Ang lahat ng engkanto ay mag kakasundo at masayang nag lalaro. Narinig lamang niya iyon sa isang tikbalang na nakakita daw ng tao sa isang kakahuyan noong bata pa lamang siya. walang problema." Sagot niya dito na walang kagatol-gatol. Hindi na ako sasama sa hindi ko kakilala. Yumakap siya sa kanyang ina. Simula noon ay ninais na niyang makakita ng tunay na tao.

Naglalakad na siya papunta roon ng makadama siya ng panlalamig sa katawan. Subalit bakit ganun ang sinabi ng kanyang amang engkanto? Sa mga panahon at araw na lumilipas ay lalong nanabik ang diwata na makalabas sa kanilang kaharian. subalit sa kanyang utak at isipan ay hindi pa rin iyon naalis. Narinig niya noon na mababait daw ang mga tao at hindi nanakit." Isang kisap lamang ay nawala na ito sa kanyang paningin. Hanggang sa makarating siya sa gulod. Nakita niya ang munting kubo na nakatayo sa ilalim ng puno at natatakpan iyon ng mga ugat at makakapal na dahon."Hindi maari! Hindi mo ba alam na masasama ang mga tao at mapanakit sila sa katulad nating mga engkanto? " Ikinagulat ito ng diwata at hindi na lamang kumibo. Lumapit siya sa bahay at tangka na niyang katukin iyon ng bigla itong bumukas at nagulat siya sa paglabas ng matanda mula roon. Dali dali na lamang umuwi ang diwata sa kanilang tahanan at hindi na kumuha ng pagkain. " Nagulat ang magandang diwata at nagtanong siya sa matanda. Nabuo ang kanyang desisyon na puntahan iyon. Lumabas ang maiitim nitong ngipin at lalong kumulubot ang balat nito sa mukha. Napahinto siya sa paglalakad at tinanong ang matanda kung bakit siya nito tinitignan. "Ang tahanan ko ay nasa dulo ng gulod na iyon maari mo akong puntahan para akin kitang matulungan. "Kanina pa kita hinihintay dahil alam kong darating ka" Malamig na salita ng mangkukulam sa kanya. "Nais kong pumunta sa lupa kung saan nakatira ang mga tao" . Subalit hindi niya iyon pinansin. Subalit iba ang sinagot nito sa kanya." Ngumiti ang nakakatakot na matanda. "Tungkol po ito sa sinabi ninyo sa akin noong nakaraang magkasalubong tayo. Kaya kong ibigay sa iyo ang daan upang makalabas dito sa ating kaharian at makakilala ng mga tao na pinapangarap mo. "Paano nyo po nalaman iyon?" Tumawa lamang ito at nagsalita. Matagal na pinag-isipan ni Wana ang pagpunta sa bahay ng mangkukulam na nakatira sa gulod. Naglalakad ang dalagang engkanto isang araw sa isang masukal na daanan upang kumuha ng prutas at pagkain na dadalhin niya sa kanilang tahanan ng isang mangkukulam ang nakasalubong niya at tinitigan siya nito ng matagal. "Matutulungan kita sa pangarap mo.

" Dali dali nilang pinuntahan ang ilog at nagulat sila ng nakabukas na ang pinto. Lalapitan sana niya ang bata ng bigla siya nito sinigawan. At napapapayag siya nitong ibigay ang gintong suklay na suot suot niya. Natakot siya ng inambahan siya nitong babatuhin ng hawak nitong parang isang matalim na bagay . Maliit ang tainga nito hindi katulad ng sa kanya. Namangha ang diwata subalit takot naman iyon sa ibang engkantong nakaramdam niyon. nakita niya ang paligid naglakad lakad siya at may nakita siyang isang tahanan sa tabi ng puno. Yumanig ang paligid at umabot ito sa buong kaharian ng mga engkanto. Kakaiba ang kasuotan na suot nito . kumatok siya sa pinto at natanaw nya mula sa bintana ang takot na takot na itsura ng bata. Sa sobrang pagod at gutom na nararamdaman niya ay nanghina siya at bumagsak sa tabi ng isang puno. "Masama ang pangitaing ito. Padilim na subalit lakad pa din siya ng lakad. Kabilugan iyon ng buwan ng magpunta siya sa ilog. Binigyan siya ng matanda ng isang sambit ng magbubukas ng pinto patungo sa lugar ng mga mortal. Nagtataka siya sa kakaibang itsura ng bata. Nagising na lamang siya na nakatutok ang mukha ng isang bata at isang matandang . Sa malaking bato na nakaharang papunta sa malaking talon ay binigkas niya ang sambit na ibinigay sa kanya ng matanda upang buksan ang pintuan na itinuro sa kanya nito. At pinagbabawalan ang pagbukas nito dahil mapanganib na sa mga engkantong naninirahan dito. Sinundan niya ito. Subalit hindi niya maintindihan ang sinasabi nito. Nakalabas na si Wana. Mayroon siyang mahabang buhok na umaabot na sa kanyang tuhod. nanginginig ang kanyang katawan. Hindi nakakabuti.Dali dali siyang nagtatakbo palayo. " wika ng matandang tikbalang sa mga kapwa engkantong nasa loob ng tahanan nito. Sa ilog niya ito gagawin subalit siya lamang ang pwedeng gumamit noon at hindi na siya makakabalik oras na gawin niya iyon. Gutom na gutom na sya subalit walang pagkain siyang nakikita. Na alarma ang mga naninirahan dito subalit ilang sandali pa ay may liwanag na lumabas mula sa liwanag galing sa bato. May naglalarong bata sa tabi nito. "May nagbubukas ng pintuan patungo sa mortal. Isinara nila iyon sambit ang ibang bulong na alam ng mga matatandang engkanto. Ngunit nanaig pa rin sa kanya ang kanyang nais. Kailangan nating isara ang pinto ngayon din. Tangka niyang lapitan ito subalit ng makita siya nito ay dali-dali itong nagtatakbo at pumasok sa loob ng bahay. Mahabang panahon na rin ang nakakalipas simula ng hindi nabubuksan ang pintuan patungo sa mundo ng imortal. Samantalang ang kanya ay dahon lamang na tuyo na pinag tagpi-tagpi."At ano ang magiging kabayaran nito?" Nagulat ang diwata sa sinabing iyon ng matanda.

Palapit na iyon sa kanila ng bigkasin ni Wana ang sambit na tanda niya. Sinubukan sila nitong saktan sa pamamagitan ng pagbabato ng mga matitigas na bahay. Humina ng humina ang aking katawan simula ng umalis ako sa kaharian. Mabuti na lamang at may natitira pa akong kapangyarihan noon . Sa tulong ng matandang tumulong sa kanya. malapit ng magsara ang pintuan. Sa kamalasan ay tinamaan ang matandang diwata bumagsak ito at umiiyak na nag salita. Gusto na niyang umuwi kung saan siya talaga nakatira. Umiiyak ang diwata. Isang grupo ng mga tao ang nakakita sa kanya at tinatangka siyang hulihin papalapit ito sa kanila. Nakangiti ito at nagsalita.' . At kayong dalawa na lamang ang may kakayahan upang makapasok sa pintuan. Nakangiti ang dalawa sa kanya. Nais na niyang bumalik sa kanilang kaharian.. Nauunawaan niya ang matanda. natakot ang diwata. Takot na takot ang diwata. Nawala na ang ingay sa labas. "Umalis na kayo at isama mo na ang apo ko. Matahimik siya ng bigla siyang kalabitin ng matandang babae. Subalit ninanais ko pa rin na masilayan ang kaharian na aking pinanggalingan. Subalit gaya ng nauna hindi rin niya ito naintindihan. " Lumungkot din ang mukha ni Wana. Nakakaramdam na siya ng panghihina. Binigyan siya ng bata ng isang bagay. inamoy niya ito at dahan dahan niyang kinagat.. Muntik na kaming mapatay ng mga tao. Lumungkot ang mukha ng matanda at humarap ito sa kanya.. Nawala na rin ang lalaking nais siyang saktan. Ayaw na niyang magtagal pa dito. Nasalabas ng bahay si Wana ng bigla na lamang may bumato sa kanyang ulo dahilan upang bumagsak ito. ngunit hindi iyon naging mabuti sa kanilang pag-alis. Nagulat siya ng magsalita ito ng katulad ng kanilang lengwahe." Kinuwento ng diwata kung paano siya napunta sa mundo ng mga mortal at kung bakit siya nagpunta dito. "Isa din akong diwata kami ng apo ko ay nakatira sa kaharian na pinaggalingan mo din. "Hindi maganda ang naging trato ng mga tao sa katulad nating engkanto. Pinagbabato ng tao ang bahay na pinagtataguan nito. Nag-punta sila sa ilog na pinanggalingan niya ng siya ay lumabas. Animoy nakikipagkaibigan sa estrangherong hindi nila kakilala. Nagsalita ang matanda. Ayaw na niya sa mundo ng mga mortal .Kahit nanghihina ay dali dali siyang bumangon at nagtatakbo siya paloob sa bahay ng matanda. Nasa lugar pa rin ng mortal ang diwatang si Wana. "Anong pangalan mo diwata?" Tanong nito "Wana po. Alam niyang bunga iyon ng punong kahoy. Sa ngayon ako ang katulad na lamang ng isang mortal. Dumating ang matanda at yumakap siya sa lola. " Nakaramdam ng pagsisi si Wana hindi na sana niya ninais ang ganito. Lumipas pa ng lumipas ang panahon.babae sa kanya. Nakita niya ang isang lalaki na papalapit sa kanya may hawak itong matalim na bagay at patutuk sa kanya.. Nginitian siya nito. Dumating na ang panahon para makabalik siya sa kanyang mundo. Kinain niya iyon at naubos niya ang binigay pa ng matanda sa kanya.Subalit umalis ako doon upang sundan ang aking yumaong anak dito.

Umiiyak ang bata at ang diwatang si Wana. Masayang binigyan ito ng halaman. Lumapit ito kay Gumamela para sumipsip ng nectar sa bulak-lak nito. Nabibiliang dito si Rosas na Ubod ng yabang. Ayaw niyang iwanan ang matanda subalit. Umiiyak siya at malungkot na nagsalita. Sinalubong siya nito at niyakap. Nakabalik na nga siya at ligtas na. ng kumapal ang kanyang mga dahon at nag karoon siya ng mga bulaklak ay nag bago na ang ugali nito at naging mapag mataas na sa ibang kapwa nya bulaklak. Ang Mayabang na Rosas Sa isang malaking hardin ay may mga nag gagandahang halaman at mga bulaklak. " Simula noon ay hindi na pumasok sa isipan niya na ang mundo na mananakit at sisira sa kanya. dahil sa kanyang kagandahan at aking kayabangan ay marami ang sa kanya ay naiinis. Lalo pa't naging pansinin siya ng kanilang tagapag alaga dahil sa kanyang mapupungay na bulaklak. Minsan isang Paru-paro ang lilipad lipad sa hardin na iyon. Sila Rosas ay matagal ng Nakatanim sa hardin na kasbayan nyang itinanim sina Kapupot at Gumamela. " Misang sambit ni Rosas isang umaga matapos silang diligan ng kanilang taga pag alaga. "Ang yabang mo talaga!" Paangil naman na sagot ni Gumamela. Sa lagusan ay nakita niya ang kanyang pamilya at kaibigan kasama ang mga iba pang-engkanto. hindi ko na po uulitin. "Kung hindi ka lang namin kauring bulaklak baka pinakain ko na ang mga dahon mo sa kaibigan naming uod!" Maasim naman na singit ni kampupot. "Patawad po ama hindi ko kayo sinunod. "Ang ganda ko talaga lalo na kapag ako ay nababasa ng tubig. Hindi na lamang kumikibo ang ibang mga halaman na naroroon dahil alam nilang mayabang talaga si Rosas. kailangan niyang maisalba ang buhay niya at ng bata. Dali-dali niyang kinarga ang bata at patakbong tumalon sa pasara ng lagusan. . Hmp!" Pag mamataas pa ni Rosas sa kanila. kaya wala itong kaibigang halaman na pumupuri sa kanya. Lalo na si Gumamela at ang kapwa bulaklak nito na si Kampupot. "Inggit lang kayo dahil ako ang pinakamaganda sa inyo. Huli na lamang niyang narinig ang umiiyak na nasasaktang matanda. Noon una ay hindi naman sya ganon kaarte at kayabang.

Maging ang halamang Rosas ay nagtaka sa amoy na iyon. Dahil sa pag ka pahiya ng Rosas ay hindi na lamang ito kumibo at tinignan ng matalim ang kanyang kauring halaman.Ang swerte ko talaga. Iyon pala ang tinatakpan ng kulay brown na plastic na nasa malaking paso kahapon ng dalhin ng mga tao iyon sa . Ng dadapo na ito sa kanyang Tangkay ay biglang sumigaw ang Rosas. Sabay talikod sa mga ito. Pinag taasan na lamang ito ng sanga at dahon ng iba pag naroroon sabay talikod sa kanya. Araw araw ay nililinis ang kanilang paligid at sinisinghap singhap nito ang kanilang mga amoy. Matapos ay huli nitong pinuntahan ang Rosas. Subalit ng hapong iyon ay nag-taka ang mga halaman ng hindi dumating ang kanilang tagapag alaga. At nagulat siya ng makita nya ang bagong halaman na naroroon na may puting puting bulalak. At nagulat sila ng may mga lalaking nag punta roon na may dalang malaking paso na nakasupot ng kulay brown na plastic. "Hmm. Napaisip tuloy si Rosas at nag-salita. Hmp!" Napahiyang iniwan ng Paru-paro ang mayabang na Rosas. Kinabukasan nagising sa pag kakahimbing ang mga nakatanim na halaman sa harding iyon dahil sa pag ka bangong halimuyak na kanilang naamoy."Sige lang Paru0-paro sumipsip ka lang para sa iyong pag kain. Alam ko yan isa iyang malaking lalagyan para sa akin. Hindi nya alam kung saan nanggagaling ang kakaibang halimuyak na hindi naman sa kanya nag mula. Nuon lang sila nakaamoy ng ganuong halimuyak na hindi nakakasawang amoy katulad ng kay Rosas na lagi nyang ibinibida. Sumunod naman ay nilapitan nito si Kampupot na Masayang pinag mamasdan ang lilipad lipad na Paru-paro. Sinundan ni rosas ang amoy kung saan nanggagaling iyon. Habang sa paligid niya ay nag bubulungan at nag tatawanan ang mga halamang naroroon. Dahil sa walang amoy si gumamela ay hindi na ito nilalapitang masyado ng kanilang tagapagalaga. Nag-salita ito at tinitigan sya nito. "Ih! Huwag mo nga akong lapitan! At wag kang lalapit sa mga bulaklak ko! Baka masira ang mga talulot nito at pumanget pa ako! Subukan mo lamang at hahampasin kita ng aking mga tinik!" Ang pagsigaw ng Rosas ay hinid kina tuwa ng Paro-paro. "Ang arte mo! Hindi mag tatagal ay malalagas ang mga dahon at bulaklak mo. Mauubos lahat hanggang sa alisin kna ng tagapag alaga mo dito. Ilalagay nila ako dyan para hindi ako masira. Laging si Kampupot at Rosas lamang ang tinatanuran nito at hinahalikan sa mga bulaklak. Tuwing hapon ay binibisita sila ng kanilang tagapag-alaga upang alisan ng mga natutuyong dahon sa kanila. at maliliit na talulot ang bumungad sa kanya. Takang taka ang mga halaman kung bakit mayroong nagpasok sa kanilang hardin noon. Uminom din ito ng Nectar sa iba pang halamang may bulaklak na nandoon sa hardin na iyon. haha!" Sabay tawang may halong pangi-inggit sa mga halamang naroon." Nakangiting wika ni Gumamela.

Nakangiting nag salita ang halaman sa kanila at bumati." Singit ni Gumamela dito.nakita nyang nakatingin sa kanya ang ibang halaman na naroroon na nakangiti sa kanyang may halong insulto.. Nakipag kamustahan ito at nakipag batiaan sa sa bagong halaman.lagas ang dahon. Pinatawad naman siya ng mga ito at Naging magkaibigan silang lahat sa harding iyon. . Subalit hindi ito pinansin ng Rosas hindi sya nakiipon sa mga halamang naruruon upang hindi masira. Hindi naka imik ang Rosas . Iyak ito ng iyak." Masayang bumungad dito ang dalawang halamang bulaklak na sina Gumamela at Kampupot. Ayaw niya ang natataasan ng iba. Nilapitan ito nila Gumamela at Sampaguitta. Nagising na ang misteryosong halaman na kanina pa nila pinag mamasdan at inaamuy amoy. Nalungkot naman ang iba para sa kanya. Hindi naman ito napahiya at niyakap ng malalalaking halaman. Binati ni Sampaguitta si Rosas ngunit hindi sya nito kinibo at tinalikuran na lang. Wala na ang kanyang magagandang dahon at bulak-lak. Bababla na may parating na bagyo oras na hindi ito huminto ay maaring masira ang ang ibang halaman kasama na si Rosas. " Naiyak ang rosas at nanghingi ito ng tawad sa mga halamang pinag mataasan niya. Nagtuloy ang ulan at malaks na hangin ang nag iipon ipon na halaman ay hindi nasisira habang ang Rosas ay nag iisa at unti-unting nalalagas ang mga talulot nito at dahon. Mabait naman itong nakipag usap sa ibang halaman na naroroon at madaling nakipag kaibigan. Hanggang sa hindi na nito nakayanan at humingi na ito ng tulong sa ibang halaman. Habang ang rosas naman ay naka simangot at naktingin lamang. Wag kang mag alalay babalik din ang mga nasira mong bulaklak. ako si Sampaguitta ang bago ninyong kasama sa hardin na ito. Akala ng halamang bulaklak ay lalaitin sya nito subalit nag kamali sya ng yakapin ito ng dalawa at sabay na nagsabi. Kinabukasan ay huminto na ang bagyo at nakit nilang si Rosas ay lagas. Ngumiti na lamang ito at Tumalikod na. Malakas ang hangin ng gabing iyon. Iyak na ito ng iyak. "Hayaan mo na Rosas andito lang kami mga kaibigan mo. "Hayaan mo na siya Sampaguitta ganyan talaga iyan.hardin. Nilapitan naman ito ng Sampaguita ngunit tumanggi lamang wala ng nagawa ito kundi hayaan na lamang. "Magandang umaga sa inyo mga kapwa ko halama.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful