Mark Christopher Roi P. Montemayor Bb. April J.

Perez Kom 1 22 Marso 2012 Walang Nabubuhay Para sa Sarili Lamang (Isang liham ng pagpupugay)

Para sa mga kinauukulan, Sa kasalukuyan, hindi lingid sa ating mga kaalaman ang samu’t saring problema na nagpapahirap at humihila sa ating mga tao na bumaba sa pedestal. Nariyan ang iba’t ibang mukha ng kriminalidad na hindi pa rin matapos-tapos at hindi na rin bago sa ating mga pandinig. Masakit mang isipin ay mas lalo pa nitong pinabababa ang moralidad nating mga tao sapagkat taliwas ito sa kagandahang asal. Hindi lang dahil sa hindi ito makatao ngunit dahil kahit na anong gawin natin ay mali at mali pa rin ito sa paningin ng Poong Maykapal. Bagamat ang ilan sa atin ay may sari-sariling dahilan kung bakit nila ito ginagawa at upang pagtakpan na rin ang kanilang mga kasalanan, sa kaparusahan pa rin ito hahantong at nisinuman ay walang makakatakas dito.

Alam naman nating lahat na utik-utik ng humihirap ang ekonomiya ng bansa. Marahil ay isa na doon ang kawalan ng trabaho na ang puno ay kamangmangan. Ayon sa isa sa mga librong aming binasa sa Filipino ay matuturing na isa ang kamangmangan sa tatlong mukha ng kasalanan. Bagamat hindi ko na masyadong maala-ala ang natitirang dalawa ay sinentro ko ang aking isip sa bagay na ito. Hindi ko lubos maisip ng mga oras na iyon na ang kamangmangan ay isang napakabigat na kasalanan at ang isang simpleng kasalanan ay sapat na upang ihulog tayo sa bangin ng kaparusahan. Dumating ang oras na ako ay naliwanagan hanggang sa aking napagtagni-tagni ang mga bagay na sa aking hinagap ay di ko naisip. Aking napagtanto ang mga puno ng mga krimeng nangyayari sa ating kapaligiran. Isang halimbawa ang pagnanakaw. Sa kadahilanang wala tayong maipangtustos sa ating mga pang-araw-araw na pamumuhay dulot na rin ng kawalan ng trabaho ay napipilitan tayong magnakaw. Ibig sabihin ay nakagawa tayo ng

Maraming-maraming salamat din po sa Buenavista National High School na siyang nagbigay sa amin ng de kalidad at di matatawarang bagay pagdating sa larangan ng pagtuturo. Ngunit isa na rito ang kahirapan. Sa tuwing magkikita kasi kami ay puro pangaral ang kanyang sinasabi sa akin. Kaya naman ako ay nanalig na hindi kahirapan ang dahilan ng kamangmangan kundi katamaran. Isa kayo sa mga inspirasyon na aking matagal na inipon para makamit ang tagumpay na aking tinatamasa ngayon. Isang simple lang po akong bata dati na makikita sa lansangan ngunit ngayon ay may tinatanaw ng pag-asa sa buhay. maraming salamat. Kaya naman maraming salamat La sa pagiging maaalalahanin po ninyo sa aming mga apo ninyo. Ina. Ito ang magpapabago sa ating mga buhay tungo sa isang makulay at buhay na kasiya-siya. Ako man ay nagmula sa isang simple at payak na tahanan ngunit dahil sa aking sipag at tiyaga maging ng aking mga magulang na laging nandiyan upang ako ay tulungan ay nakapasok ako sa unibersidad na ito na hindi maitatatwa ang taas ng kalidad ng edukasyon na hinahangad ng mga kabataang kagaya ko. Hindi sa kasipagan na gumawa ng krimen kundi sa kasipagan na humingi ng tulong sa Kanya dahil Siya at wala ng iba pang makatutulong sa atin. Montemayor at Cathrine P. saksi po ako sa lahat ng inyong pagpapakapagal para lang mabigyan kaming magkakapatid ng isang bukas na paniguradong maganda. Ang mga pangaral po ninyo ay ilan lamang sa mga sandigan na nagpapanatili sa aking matibay. Kaya naman nais kong pasalamatan ang aking mga magulang na sina Rolando F. Katamaran na naguudyok sa atin na pumasok sa isang mapanganib na daan tungo sa kapahamakan. Ama. Saan ba nag-uugat ang kamangmangan? Sa dami ng pinag-uugatan ng bagay na ito ay di ko na iisa-isahin pa. Napakasuwerte ko po na ako ay isinilang at tumayo sa mundong ito na kayo ang aking mga magulang. Ang paaralang nagmulat sa aming mga isipan na magpunyagi sa aming . Sa aking mga kapatid. Ang edukasyon ang tunay na solusyon sa ating mga problema at siyang wawaksi sa kamangmangan. Nais ko ding pasalamatan ang aking Lola na sa akin ay laging nangangaral. Hindi lang pagnanakaw ang halimbawa kundi ang pagpatay at pagbebenta ng sariling laman para lang makawala sa kadena ng kahirapan na nakasuot sa kanila. Ako’y naniniwalang hindi kahirapan ang dahilan ng ating kamangmangan sapagkat di mangyayari ito kung mayaman tayo sa kasipagan.kasalanan. Montemayor. kay Michael at Cedij.

Kayo po ang mga alagad ng Edukasyon na kami’y hindi iniwan at hindi nagsawang kami ay turuan. Larawan ng isang mahusay at mga dedikadong guro ang ilan lamang sa mga paglalarawang aking masasabi para sa kanila. Saksi ako sa kanilang mga nagawa para sa kapakanan naming lahat sa Buenavista National High School. Gayundin.pag-aaral at tahanan ng kagalingan. ang Buenavista National High School na ngayo’y ating lilisanin upang humakbang sa mas mataas na baitang ng edukasyon at ito ay ang pagkokolehiyo. Gayundin sa mga guro kong nagakay sa amin sa tamang landas at nagbigay kaalaman sa aming lahat ng buong lakas at buong talino. kasiyahan. ang pagiging maaalalahanin. tawanan at damayan sa panahon ng problema at kalungkutan. Higit sa lahat ay ang aking pasasalamat sa Poong Maykapal na siyang patuloy na gumagabay sa atin sa mundong ito at siyang naggawad ng tagumpay na aking tinatamasa at ng mga kapwa ko sa mga oras na ito. ko ang aking mga pinakamamahal na mga kaibigan sa hapong ito. Maraming-maraming salamat po! . Pwede ba namang makalimutan. Salamat sa pagkakaibigang aking nasumpungan sainyo. Ngunit ang mahalaga po ay ang mapasalamatan ko kayo at inyo pong masaksihan at mapakinggan sa labi ko ang mga salitang salamat. Bagamat minsan itong sinubok ng pagkakataon ay di ito natibag. sa biyaya lalong-lalo na sa aming ispiritwal na aspeto. Ipinadama nila hindi lang sa akin kundi sa mga kapwa ko magsisipagtapos ang isa sa mga katangian ng mga magulang. Isang masarap at matamis na ala-ala ang babaunin nating lahat patungo sa ating mga pupuntahan mula sa ating mga kantiyawan. Ipinagmamalaki ko po kayo. Minsan pa tayong pumikit at muling balikan ang mga ala-alang nagpatingkad at pumuno sa ating mga buhay sa loob ng mga bakuran ng paaralan natin. Salamat! Alam kong hindi ito ang huli kundi pagtatapos lamang ng isa sa mga kabanata ng ating mga buhay at pagsisimula ng isa na naman. Nagsilbing pasaporte ko ang paaralang ito para magtagumpay. Sa mga kapwa ko mag-aaral lalong-lalo na sa aking mga kamag-aral sa IV-Newton kundi rin dahil sa inyo ay di natin sama-samang maaabot ang tugatog kung saan tayo ay nakatayo ngayon. Hindi ako nagsisisi na pinili kong mag-aral sa paaralang ito. Nawa ay di mawaglit sa puso’t isipan ng bawat isa sa atin na minsan ay nagkabuklod-buklod upang buuhin ang isang pagkakaibigang kay ganda sa loob ng mga bakuran ng ating paaralan. Siyempre hindi.

Muli po. Mark Christopher Roi P. Tunay nga na binago nito ang ating mga buhay. Montemayor . Buhat sa pagiging simple nito at payak ay nagliwanag ito na kasimputi ng ating mga kasuotan ng hapong tayo ay magtapos sa sekondarya na tinahi ng karayom ng karunungan at sinulid ng katuparan. Mabuhay ang Batch 2010! Lubos na gumagalang.Yan ang mga bunga na idinulot sa atin ng edukasyon.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful