Kuwento ng Sundalong Patpat ni Virgilio Almario

(Setyembre 11, 1979, Muli, sa Kandungan)

"Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng sampalok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang nawawalang ulan," sagot ng Sundalong Patpat habang inaayos ang papel na sombrero. "Pero hindi hinahanap ang ulan," nagtatakang nagkamot ng tuktok ang sampalok. "Dumarating ito kung kailan gusto." "Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang ayaw dumalaw ng ulan," sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kanyang kabayong payat. "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng manok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang nakalimot na ulan," sagot ng Sundalong Patpat habang nagpupunas ng pawis na tumatagaktak. "Pero hindi hinahanap ang ulan," nagtatakang nagkamot ng tuktok ang sampalok. "Dumarating ito kung kailan tinatawagan at dinadasalan." "Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang hindi makarinig ang ulan," sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kanyang kabayong payat. "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng bundok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hinahanap ko ang nawawalang ulan," sagot ng Sundalong Patpat at iwinasiwas ang espadang patpat. "Pero hindi nagtatago ang ulan," paliwanag ng nanginginig na dagat. "Ibinilanggo ni Pugita sa kaniyang mutyang perlas." "Kung gayon, papatayin ko si Pugita," sabi ng matapang na Sundalong Patpat. "Palalayain ko ang ulan." At sinugod ng Sundalong Patpat sakay ng kaniyang kabayong payat ang yungib ni Pugita. Nagulat si Pugita sa biglang

pagpasok ng Sundalong Patpat na iwinawasiwas ang espadang patpat. Nagulat si Pugita sa liksi at lakas ng maliit na Sundalong Patpat. Nagulat si Pugita sa talim at talas ng kumikislap na espadang patpat. Mabilis at isa-isang tinigpas ng Sundalong Patpat ang maraming mahahabang galamay ng mabagal at matabang dambuhala. Isa, dalawa, tatlo. Apat. Lima. Anim. Pito. Walo! Huli na nang magbuga ng maitim na tinta si Pugita. Nasungkit na ng Sundalong Patpat ang mutyang perlas na nakapalawit sa kuwintas ng nalumpong reyna ng dagat! Hawak ang perlas, dali-daling sumibad patungong pampang ang Sundalong Patpat sakay ng mabilis na kabayong payat. Pagkaahon ay agad niyang ipinukol ang mutyang perlas paitaas, mataas, mataas na mataas, hanggang umabot sa tiyan ng langit at sumabog ang masaganang ulan. Nagbunyi ang buong daigdig. Sumupling muli't naglaro ang damo't dahon. Nagbihis ng luntian ang mga bukid at bundok. Muling umawit ang mga ibon at ilog... "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng sampalok. "Saan ka naman dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang gusi ng ginto sa puno ng bahaghari," sagot ng makisig na Sundalong Patpat at pinatakbo ang makisig na kabayong payat.

kahit malinis ay halatang luma na. Hindi na siya nagsusumbong sa kanyang ina. 8. Ngunit ang ama ay hindi pa rin nakakuha ng trabaho kaya ganoon pa rin ang kanilang buhay. Mayayaman sila. mailap ang mga mata. 9. Sa buong pagtataka nila’y bigla na lamang natutong sumagot ang mahirap na batang babae na laging luma. Sa paaralan ay kapansin-pansin ang kanyang pagiging walang imik. Ipinakita at ipinabatid nila iyon sa kanya. Naging mahiyain siya sapagkat maaga niyang nalaman na kaiba ang kanyang kalagayan kung ihahambing sa mga kaklase. madalas siyang umiiyak dahil sa panunukso ng mga kaklase at siya’y nagsusumbong sa ina. Lagi siyang nakayuko. Pag uwi sa bahay. Isa na naman iyong pagkakataong walang magawa ang kanyang mga kaklase kung hindi ang tuksuhin siya.” 7. Pilit na ipinasok nila sa kanyang isip.labi ang kanyang ina. Nagkatinginan ang kanyang mga kaklase. Lumang damit.” sabi niya sa malakas at nagmamalaking tinig. tuloy subo sa bibig. Ang bata naman ay unti-unting nakauunawa sa kanilang kalagayan. Kapag nakaupo na’y tila ipinagkit. pipiraso nang kaunti. 6. May isang batang babaing mahirap. Natutuhan niyang makibahagi sa malaking suliranin ng kanilang pamilya. Siya ay naging walang kibo at mapag -isa. Lagi siyang nasa isang sulok. 2. Magaganda at iba-iba ang kanilang damit na pamasok sa paaralan. Kaya lumayo siya sa kanila. 10. Hindi sila makapaniwala. palibahasa ay kupas na at punung-puno pa ng sulsi. “Alam ninyo.Isang Daang Damit ni Fanny Garcia 1. Hayaan mo. Itatago niya sa kanyang kandungan ang pagkain. 11. Tatangkain nilang silipin kung ano ang kanyang pagkain at sila’y magtatawanan kapag nakita nila na ang kanyang baon ay isa lamang pirasong tinapay na karaniwa’y walang palaman. mabilis upang hindi malaman ng mga kaklase kung ano ang dalang pagkain. kupas at puno ng sulsi ang damit. Maibibili rin kita ng maraming damit. At lumipas pa ang maraming araw. ”ako’y may sandaang damit sa bahay. mga imported at mamahaling tsokolate . Kapag oras ng kainan at labasan nag kanikaniyang pagkain. halos ay ayaw niyang ipakita ang kanyang baon. halos paanas pa kung magsalita. Ang kanyang damit. Madalas ay tinutukso siya dahil sa kanyang damit. Ang panunukso ng mga kaklase ay hindi nagtatapos sa kanyang mga damit. Mahirap. Sa kanyang pagiging tahimik ay ipinalagay ng kanyang mga kaklase na siya ay kanilang talu-talunan kaya lalongsumidhi ang kanilang pang-aasar. Mapapakagat . Ang batang babae na ang laging baon ay tinapay na walang palaman. 4. Madalas ay nag .” 12. anak. matagal itong hindi makakibo. kapag nagkaroon ng trabaho ang iyong ama. Nagaaral siya. 3. Ang nangyayaring ito ay batid ng kanyang ina. Hanggang nang isang araw ay natuto siyang lumaban. sasagot lamang kapag tinatawag ng guro. “Bayaan mo sila. Natutuhan niyang sarilinin ang pagdaramdam sa panunukso ng mga kaklase. “Kung totoo iyan ay bakit lagi na lang luma ang isinusuot mo?” .iisa siya. Sa sulok ng kanyang mata’y masusulyapan niya ang mga pagkaing dala ng kanyang mga kaklase gaya ng mansanas. Di-masarap na pagkain. 5. at sabay haplos nito sa kanyang buhok at may pagmamahal na sasabihin sa kanya. huwag mo silang pansinin. makapagbabaon ka na rin ng masasarap na pagkain. sandwiches.

hindi pumasok sa klase ang mahirap na batang babaing may sandaang damit. 18. Naging masayahin siya bagaman patuloy pa rin ang kanyang pamamayat kahit na ngayo’y nabibigyan nila siya ng kapiraso ng kanilang baong mansanas o sandwich. 19. kung ano ang kulay.13. Naroroon din ang drowing ng kanyang damit pantulog. Pagkaraan ng isang linggong hindi pagpasok ay nag-alala ang kanyang mga kaklase at guro. O kaya ay ang kanyang dilaw na pantulog na may burda. bolga ang manggas. 15. Totoo at naroroon ang sinasabi niyang rosas na damit na pamparti. O ang kanyang puting pansimba na may malapad na sinturon at malaking bulsa. may tig-isang ribbon sa magkabilang balikat. Isang araw ay nagpasya silang dalawin ang batang matagal ng absent sa klase.” 14. Isang araw. Baka makagalitan ako ni Nanay. Mula noon ay naging kaibigan na niya ang mga kaklase. At nagsimula na nga siya sa kanyang pagkukwento. Ngayon. iyon ang ina ng batang mahirap. kung ano ang tela. Lahat sila ay natutuwa sa kanyang kwento tungkol sa sandaang damit. ang mga sinasabi niyang pamasok sa paaralan na kailanma’y hindi nasilayan ng mga kaklase dahil ayon sa kanya’y nakatago at iniingatan sa bahay. Ang natagpuan nilang bahay ay sira-sira at nakagiray na sa kalumaan. Tulad halimbawa ng isang damit na pamparti. 17. siya na ang laging nagsasalita at sila ang nakikinig. “dahil iniingatan ko ang aking sandaang damit.” 16. Nawala ang kanyang pagiging mahiyain. kung may ribbon o may bulaklak. Sa isang sulok ay isang lumang papag at doon nakaratay ang batang babaing may sakit pala. Makintab na rosas ang tela na maraming mumunting bulaklak. “Sinungaling ka! Ipakita mo muna sa amin para kami maniwala!” iisang sabi nila sa batang mahirap. Hanggang sakong ang haba ng damit. ang kanyang pansimba. Sila ay pinatuloy at nakita nila ang maliit na kabuuan ng kabahayan na salat na salat sa marangyang kasangkapan. Mabilis ang sagot niya. 21. Kung gusto ninyo ay sasabihin ko na lang kung ano ang tabas. Lumabas ang isang babaing payat. Ngunit sa mga dumalaw ay di agad ang maysakit ang napagtuunan ng pansin kundi ang mga papel na maayos na nakadikit sa dingding sa may tabi ng papag. Magaganda. Naroong lahat ang kanyang naikuwento. makukulay. Ayokong maluma agad. . Paano ay inilalarawan niya hanggang kaliit-liitang detalye ang bawat isa sa kanyang sandaang damit. “Hindi ko madadala rito. 20. Saka ng sumunod na araw at ng sumunod pang araw. Lumapit sila sa sulok at nakita nilang ang mga papel na nakadikit sa dingding ay yaong mga drowing ng bawat isa sa sandaang papel. Sandaang damit na pawang drowing lamang.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful