Kuwento ng Sundalong Patpat ni Virgilio Almario

(Setyembre 11, 1979, Muli, sa Kandungan)

"Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng sampalok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang nawawalang ulan," sagot ng Sundalong Patpat habang inaayos ang papel na sombrero. "Pero hindi hinahanap ang ulan," nagtatakang nagkamot ng tuktok ang sampalok. "Dumarating ito kung kailan gusto." "Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang ayaw dumalaw ng ulan," sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kanyang kabayong payat. "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng manok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang nakalimot na ulan," sagot ng Sundalong Patpat habang nagpupunas ng pawis na tumatagaktak. "Pero hindi hinahanap ang ulan," nagtatakang nagkamot ng tuktok ang sampalok. "Dumarating ito kung kailan tinatawagan at dinadasalan." "Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang hindi makarinig ang ulan," sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kanyang kabayong payat. "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng bundok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hinahanap ko ang nawawalang ulan," sagot ng Sundalong Patpat at iwinasiwas ang espadang patpat. "Pero hindi nagtatago ang ulan," paliwanag ng nanginginig na dagat. "Ibinilanggo ni Pugita sa kaniyang mutyang perlas." "Kung gayon, papatayin ko si Pugita," sabi ng matapang na Sundalong Patpat. "Palalayain ko ang ulan." At sinugod ng Sundalong Patpat sakay ng kaniyang kabayong payat ang yungib ni Pugita. Nagulat si Pugita sa biglang

pagpasok ng Sundalong Patpat na iwinawasiwas ang espadang patpat. Nagulat si Pugita sa liksi at lakas ng maliit na Sundalong Patpat. Nagulat si Pugita sa talim at talas ng kumikislap na espadang patpat. Mabilis at isa-isang tinigpas ng Sundalong Patpat ang maraming mahahabang galamay ng mabagal at matabang dambuhala. Isa, dalawa, tatlo. Apat. Lima. Anim. Pito. Walo! Huli na nang magbuga ng maitim na tinta si Pugita. Nasungkit na ng Sundalong Patpat ang mutyang perlas na nakapalawit sa kuwintas ng nalumpong reyna ng dagat! Hawak ang perlas, dali-daling sumibad patungong pampang ang Sundalong Patpat sakay ng mabilis na kabayong payat. Pagkaahon ay agad niyang ipinukol ang mutyang perlas paitaas, mataas, mataas na mataas, hanggang umabot sa tiyan ng langit at sumabog ang masaganang ulan. Nagbunyi ang buong daigdig. Sumupling muli't naglaro ang damo't dahon. Nagbihis ng luntian ang mga bukid at bundok. Muling umawit ang mga ibon at ilog... "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng sampalok. "Saan ka naman dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang gusi ng ginto sa puno ng bahaghari," sagot ng makisig na Sundalong Patpat at pinatakbo ang makisig na kabayong payat.

Ang kanyang damit. Sa buong pagtataka nila’y bigla na lamang natutong sumagot ang mahirap na batang babae na laging luma. Mahirap. Hindi na siya nagsusumbong sa kanyang ina. Itatago niya sa kanyang kandungan ang pagkain. Sa kanyang pagiging tahimik ay ipinalagay ng kanyang mga kaklase na siya ay kanilang talu-talunan kaya lalongsumidhi ang kanilang pang-aasar. anak. 4. kahit malinis ay halatang luma na. “Kung totoo iyan ay bakit lagi na lang luma ang isinusuot mo?” .” sabi niya sa malakas at nagmamalaking tinig. 2. Tatangkain nilang silipin kung ano ang kanyang pagkain at sila’y magtatawanan kapag nakita nila na ang kanyang baon ay isa lamang pirasong tinapay na karaniwa’y walang palaman. 3. Ang panunukso ng mga kaklase ay hindi nagtatapos sa kanyang mga damit. Nagaaral siya.Isang Daang Damit ni Fanny Garcia 1. Kapag nakaupo na’y tila ipinagkit. sandwiches. Pag uwi sa bahay. Di-masarap na pagkain.” 7. halos ay ayaw niyang ipakita ang kanyang baon. Ngunit ang ama ay hindi pa rin nakakuha ng trabaho kaya ganoon pa rin ang kanilang buhay. 6.labi ang kanyang ina. palibahasa ay kupas na at punung-puno pa ng sulsi. at sabay haplos nito sa kanyang buhok at may pagmamahal na sasabihin sa kanya. Lagi siyang nasa isang sulok. madalas siyang umiiyak dahil sa panunukso ng mga kaklase at siya’y nagsusumbong sa ina. Natutuhan niyang makibahagi sa malaking suliranin ng kanilang pamilya. ”ako’y may sandaang damit sa bahay. Ipinakita at ipinabatid nila iyon sa kanya.” 12. kupas at puno ng sulsi ang damit. makapagbabaon ka na rin ng masasarap na pagkain. mailap ang mga mata. Sa sulok ng kanyang mata’y masusulyapan niya ang mga pagkaing dala ng kanyang mga kaklase gaya ng mansanas. “Alam ninyo.iisa siya. Madalas ay tinutukso siya dahil sa kanyang damit. sasagot lamang kapag tinatawag ng guro. Sa paaralan ay kapansin-pansin ang kanyang pagiging walang imik. Isa na naman iyong pagkakataong walang magawa ang kanyang mga kaklase kung hindi ang tuksuhin siya. Hayaan mo. May isang batang babaing mahirap. 11. halos paanas pa kung magsalita. 8. Kaya lumayo siya sa kanila. 5. pipiraso nang kaunti. Ang batang babae na ang laging baon ay tinapay na walang palaman. tuloy subo sa bibig. 9. Hindi sila makapaniwala. Naging mahiyain siya sapagkat maaga niyang nalaman na kaiba ang kanyang kalagayan kung ihahambing sa mga kaklase. Mapapakagat . Hanggang nang isang araw ay natuto siyang lumaban. Lagi siyang nakayuko. 10. Maibibili rin kita ng maraming damit. Siya ay naging walang kibo at mapag -isa. Kapag oras ng kainan at labasan nag kanikaniyang pagkain. mabilis upang hindi malaman ng mga kaklase kung ano ang dalang pagkain. Mayayaman sila. matagal itong hindi makakibo. At lumipas pa ang maraming araw. Madalas ay nag . mga imported at mamahaling tsokolate . Ang bata naman ay unti-unting nakauunawa sa kanilang kalagayan. Nagkatinginan ang kanyang mga kaklase. Natutuhan niyang sarilinin ang pagdaramdam sa panunukso ng mga kaklase. Lumang damit. Magaganda at iba-iba ang kanilang damit na pamasok sa paaralan. kapag nagkaroon ng trabaho ang iyong ama. Ang nangyayaring ito ay batid ng kanyang ina. huwag mo silang pansinin. Pilit na ipinasok nila sa kanyang isip. “Bayaan mo sila.

“Sinungaling ka! Ipakita mo muna sa amin para kami maniwala!” iisang sabi nila sa batang mahirap. kung ano ang kulay. Hanggang sakong ang haba ng damit. At nagsimula na nga siya sa kanyang pagkukwento. Totoo at naroroon ang sinasabi niyang rosas na damit na pamparti. Sandaang damit na pawang drowing lamang. Isang araw. Baka makagalitan ako ni Nanay. Sila ay pinatuloy at nakita nila ang maliit na kabuuan ng kabahayan na salat na salat sa marangyang kasangkapan. Kung gusto ninyo ay sasabihin ko na lang kung ano ang tabas. Lumapit sila sa sulok at nakita nilang ang mga papel na nakadikit sa dingding ay yaong mga drowing ng bawat isa sa sandaang papel. O ang kanyang puting pansimba na may malapad na sinturon at malaking bulsa. 19. Naging masayahin siya bagaman patuloy pa rin ang kanyang pamamayat kahit na ngayo’y nabibigyan nila siya ng kapiraso ng kanilang baong mansanas o sandwich. Isang araw ay nagpasya silang dalawin ang batang matagal ng absent sa klase. Naroong lahat ang kanyang naikuwento. makukulay. Tulad halimbawa ng isang damit na pamparti. may tig-isang ribbon sa magkabilang balikat. “dahil iniingatan ko ang aking sandaang damit. Mabilis ang sagot niya. Naroroon din ang drowing ng kanyang damit pantulog. kung may ribbon o may bulaklak. Pagkaraan ng isang linggong hindi pagpasok ay nag-alala ang kanyang mga kaklase at guro. bolga ang manggas.” 14. ang kanyang pansimba. Ayokong maluma agad. 20.” 16. 15.13. 21. O kaya ay ang kanyang dilaw na pantulog na may burda. Saka ng sumunod na araw at ng sumunod pang araw. hindi pumasok sa klase ang mahirap na batang babaing may sandaang damit. Lahat sila ay natutuwa sa kanyang kwento tungkol sa sandaang damit. iyon ang ina ng batang mahirap. “Hindi ko madadala rito. Ngayon. Makintab na rosas ang tela na maraming mumunting bulaklak. kung ano ang tela. Nawala ang kanyang pagiging mahiyain. Mula noon ay naging kaibigan na niya ang mga kaklase. Magaganda. Sa isang sulok ay isang lumang papag at doon nakaratay ang batang babaing may sakit pala. Lumabas ang isang babaing payat. 17. 18. ang mga sinasabi niyang pamasok sa paaralan na kailanma’y hindi nasilayan ng mga kaklase dahil ayon sa kanya’y nakatago at iniingatan sa bahay. . Ngunit sa mga dumalaw ay di agad ang maysakit ang napagtuunan ng pansin kundi ang mga papel na maayos na nakadikit sa dingding sa may tabi ng papag. Paano ay inilalarawan niya hanggang kaliit-liitang detalye ang bawat isa sa kanyang sandaang damit. Ang natagpuan nilang bahay ay sira-sira at nakagiray na sa kalumaan. siya na ang laging nagsasalita at sila ang nakikinig.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful