Kuwento ng Sundalong Patpat ni Virgilio Almario

(Setyembre 11, 1979, Muli, sa Kandungan)

"Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng sampalok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang nawawalang ulan," sagot ng Sundalong Patpat habang inaayos ang papel na sombrero. "Pero hindi hinahanap ang ulan," nagtatakang nagkamot ng tuktok ang sampalok. "Dumarating ito kung kailan gusto." "Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang ayaw dumalaw ng ulan," sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kanyang kabayong payat. "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng manok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang nakalimot na ulan," sagot ng Sundalong Patpat habang nagpupunas ng pawis na tumatagaktak. "Pero hindi hinahanap ang ulan," nagtatakang nagkamot ng tuktok ang sampalok. "Dumarating ito kung kailan tinatawagan at dinadasalan." "Kung gayon, aalamin ko kung bakit matagal nang hindi makarinig ang ulan," sagot ng Sundalong Patpat at pinatakbo ang kanyang kabayong payat. "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng bundok. "Saan ka dadalhin ng kabayong payat?" "Hinahanap ko ang nawawalang ulan," sagot ng Sundalong Patpat at iwinasiwas ang espadang patpat. "Pero hindi nagtatago ang ulan," paliwanag ng nanginginig na dagat. "Ibinilanggo ni Pugita sa kaniyang mutyang perlas." "Kung gayon, papatayin ko si Pugita," sabi ng matapang na Sundalong Patpat. "Palalayain ko ang ulan." At sinugod ng Sundalong Patpat sakay ng kaniyang kabayong payat ang yungib ni Pugita. Nagulat si Pugita sa biglang

pagpasok ng Sundalong Patpat na iwinawasiwas ang espadang patpat. Nagulat si Pugita sa liksi at lakas ng maliit na Sundalong Patpat. Nagulat si Pugita sa talim at talas ng kumikislap na espadang patpat. Mabilis at isa-isang tinigpas ng Sundalong Patpat ang maraming mahahabang galamay ng mabagal at matabang dambuhala. Isa, dalawa, tatlo. Apat. Lima. Anim. Pito. Walo! Huli na nang magbuga ng maitim na tinta si Pugita. Nasungkit na ng Sundalong Patpat ang mutyang perlas na nakapalawit sa kuwintas ng nalumpong reyna ng dagat! Hawak ang perlas, dali-daling sumibad patungong pampang ang Sundalong Patpat sakay ng mabilis na kabayong payat. Pagkaahon ay agad niyang ipinukol ang mutyang perlas paitaas, mataas, mataas na mataas, hanggang umabot sa tiyan ng langit at sumabog ang masaganang ulan. Nagbunyi ang buong daigdig. Sumupling muli't naglaro ang damo't dahon. Nagbihis ng luntian ang mga bukid at bundok. Muling umawit ang mga ibon at ilog... "Saan ka pupunta, o Sundalong Patpat," tanong ng sampalok. "Saan ka naman dadalhin ng kabayong payat?" "Hahanapin ko ang gusi ng ginto sa puno ng bahaghari," sagot ng makisig na Sundalong Patpat at pinatakbo ang makisig na kabayong payat.

makapagbabaon ka na rin ng masasarap na pagkain. Kapag nakaupo na’y tila ipinagkit. Isa na naman iyong pagkakataong walang magawa ang kanyang mga kaklase kung hindi ang tuksuhin siya. Nagaaral siya. kapag nagkaroon ng trabaho ang iyong ama. “Bayaan mo sila. Hindi na siya nagsusumbong sa kanyang ina. Hayaan mo.labi ang kanyang ina. 2. At lumipas pa ang maraming araw. May isang batang babaing mahirap. ”ako’y may sandaang damit sa bahay. Ang nangyayaring ito ay batid ng kanyang ina. kupas at puno ng sulsi ang damit. Sa sulok ng kanyang mata’y masusulyapan niya ang mga pagkaing dala ng kanyang mga kaklase gaya ng mansanas. 6. 4. halos paanas pa kung magsalita. palibahasa ay kupas na at punung-puno pa ng sulsi. Madalas ay nag . Ang panunukso ng mga kaklase ay hindi nagtatapos sa kanyang mga damit. Nagkatinginan ang kanyang mga kaklase. Mapapakagat . Natutuhan niyang sarilinin ang pagdaramdam sa panunukso ng mga kaklase. Kaya lumayo siya sa kanila. mabilis upang hindi malaman ng mga kaklase kung ano ang dalang pagkain. sasagot lamang kapag tinatawag ng guro. Sa buong pagtataka nila’y bigla na lamang natutong sumagot ang mahirap na batang babae na laging luma. Pilit na ipinasok nila sa kanyang isip. Lumang damit. pipiraso nang kaunti. Ipinakita at ipinabatid nila iyon sa kanya. 8. Mayayaman sila. Magaganda at iba-iba ang kanilang damit na pamasok sa paaralan. mga imported at mamahaling tsokolate . “Kung totoo iyan ay bakit lagi na lang luma ang isinusuot mo?” . Siya ay naging walang kibo at mapag -isa. 11. sandwiches. Naging mahiyain siya sapagkat maaga niyang nalaman na kaiba ang kanyang kalagayan kung ihahambing sa mga kaklase. Maibibili rin kita ng maraming damit. matagal itong hindi makakibo. Sa kanyang pagiging tahimik ay ipinalagay ng kanyang mga kaklase na siya ay kanilang talu-talunan kaya lalongsumidhi ang kanilang pang-aasar. Ang bata naman ay unti-unting nakauunawa sa kanilang kalagayan. anak. 3. Hanggang nang isang araw ay natuto siyang lumaban. Hindi sila makapaniwala. Natutuhan niyang makibahagi sa malaking suliranin ng kanilang pamilya. Sa paaralan ay kapansin-pansin ang kanyang pagiging walang imik. Itatago niya sa kanyang kandungan ang pagkain.Isang Daang Damit ni Fanny Garcia 1. mailap ang mga mata. at sabay haplos nito sa kanyang buhok at may pagmamahal na sasabihin sa kanya. tuloy subo sa bibig. Lagi siyang nakayuko. Ngunit ang ama ay hindi pa rin nakakuha ng trabaho kaya ganoon pa rin ang kanilang buhay. 9. “Alam ninyo. kahit malinis ay halatang luma na. 5. Mahirap. huwag mo silang pansinin. Ang kanyang damit. Pag uwi sa bahay. halos ay ayaw niyang ipakita ang kanyang baon. Tatangkain nilang silipin kung ano ang kanyang pagkain at sila’y magtatawanan kapag nakita nila na ang kanyang baon ay isa lamang pirasong tinapay na karaniwa’y walang palaman.iisa siya. 10.” 12. madalas siyang umiiyak dahil sa panunukso ng mga kaklase at siya’y nagsusumbong sa ina.” sabi niya sa malakas at nagmamalaking tinig.” 7. Ang batang babae na ang laging baon ay tinapay na walang palaman. Lagi siyang nasa isang sulok. Kapag oras ng kainan at labasan nag kanikaniyang pagkain. Madalas ay tinutukso siya dahil sa kanyang damit. Di-masarap na pagkain.

iyon ang ina ng batang mahirap. kung may ribbon o may bulaklak. O kaya ay ang kanyang dilaw na pantulog na may burda. “Sinungaling ka! Ipakita mo muna sa amin para kami maniwala!” iisang sabi nila sa batang mahirap. 18. “dahil iniingatan ko ang aking sandaang damit. Kung gusto ninyo ay sasabihin ko na lang kung ano ang tabas. Magaganda. Lumabas ang isang babaing payat. Sila ay pinatuloy at nakita nila ang maliit na kabuuan ng kabahayan na salat na salat sa marangyang kasangkapan. Naroroon din ang drowing ng kanyang damit pantulog. “Hindi ko madadala rito. Totoo at naroroon ang sinasabi niyang rosas na damit na pamparti. Sandaang damit na pawang drowing lamang. Paano ay inilalarawan niya hanggang kaliit-liitang detalye ang bawat isa sa kanyang sandaang damit. Mula noon ay naging kaibigan na niya ang mga kaklase. Hanggang sakong ang haba ng damit. Mabilis ang sagot niya. Naging masayahin siya bagaman patuloy pa rin ang kanyang pamamayat kahit na ngayo’y nabibigyan nila siya ng kapiraso ng kanilang baong mansanas o sandwich. Naroong lahat ang kanyang naikuwento. may tig-isang ribbon sa magkabilang balikat. Nawala ang kanyang pagiging mahiyain. 21. Tulad halimbawa ng isang damit na pamparti. Ngunit sa mga dumalaw ay di agad ang maysakit ang napagtuunan ng pansin kundi ang mga papel na maayos na nakadikit sa dingding sa may tabi ng papag. makukulay. bolga ang manggas. Isang araw ay nagpasya silang dalawin ang batang matagal ng absent sa klase. 15. Baka makagalitan ako ni Nanay. 19. kung ano ang kulay. Ngayon. O ang kanyang puting pansimba na may malapad na sinturon at malaking bulsa. . Lahat sila ay natutuwa sa kanyang kwento tungkol sa sandaang damit.13. ang kanyang pansimba. Lumapit sila sa sulok at nakita nilang ang mga papel na nakadikit sa dingding ay yaong mga drowing ng bawat isa sa sandaang papel. 17. kung ano ang tela. At nagsimula na nga siya sa kanyang pagkukwento. 20. Makintab na rosas ang tela na maraming mumunting bulaklak.” 14. Sa isang sulok ay isang lumang papag at doon nakaratay ang batang babaing may sakit pala. ang mga sinasabi niyang pamasok sa paaralan na kailanma’y hindi nasilayan ng mga kaklase dahil ayon sa kanya’y nakatago at iniingatan sa bahay. hindi pumasok sa klase ang mahirap na batang babaing may sandaang damit. Ayokong maluma agad.” 16. Saka ng sumunod na araw at ng sumunod pang araw. Pagkaraan ng isang linggong hindi pagpasok ay nag-alala ang kanyang mga kaklase at guro. Ang natagpuan nilang bahay ay sira-sira at nakagiray na sa kalumaan. siya na ang laging nagsasalita at sila ang nakikinig. Isang araw.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful